*ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΑΖΗΛΟΣ*

Δικαιοσύνη για όλους!

Tag Archives: φεμινισμός

Τα πραγματικά ΤΟΠ μόντελ

Μερικοί αρέσκονται να λένε πικρόχολα ότι οι γυναίκες έχουν την τάση να γίνονται φωτομοντέλα, λόγω κάποιας τάσης του γυναικείου φύλου για μάταιη επίδειξη και φιλαρέσκεια. (λες και δεν υπάρχουν άντρες φωτομοντέλα). Είτε συμφωνείτε, είτε διαφωνείτε με αυτό, νομίζουμε ότι δεν μπορείτε να μη «βγάλετε το καπέλο» στο τοπ μόντελ απο την Αιθιοπία, Λία Κεμπέντε. Γεννημένη στην Αιθιοπία και μητέρα δύο παιδιών, εργάζεται για τη σωτηρία της ζωής γυναικών και παιδιών στην πατρίδα της. Εκεί όπου κοριτσάκια παντρεύονται (θέλοντας και μη) στα έντεκα, και γρήγορα πεθαίνουν στη γέννα καθώς το σώμα τους δεν έχει ακόμα σχηματιστεί επαρκώς για τοκετό, και η απαραίτητη καισαρική γίνεται μόνο στα (μακρινά) νοσοκομεία και όχι στην καλύβα όπου υποφέρουν, μην καταφέρνοντας να γεννήσουν… Εκεί όπου παιδιά πεθαίνουν από απλη διάρροια, γιατί δεν υπάρχουν τα πιο απλά φάρμακα που εμείς εδώ παίρνουμε σε ευτελή τιμή από το φαρμακείο!.

Η Λία Κεμπέντε έχει πρωταγωνιστήσει και στην κινηματογραφική μεταφορά της αυτοβιογραφίας ενός άλλου τοπ μόντελ από την Αφρική, της επίσης ακτιβίστριας Γουαρίς Ντίρι, με τίτλο «Το λουλούδι της ερήμου«. Η Σομαλή Γουαρίς υπέστη «περιτομή» δηλαδή ακρωτηριασμό της κλειτορίδας σε ηλικία 5 ετών, και στα δεκατρία το έσκασε από το σπίτι της, επειδή έμαθε ότι ο πατέρας της την είχε πουλήσει σε 60χρονο «γαμπρό» για έξι καμήλες… Δείτε μια συνέντευξη της Γουαρίς για τη γυναικεία «περιτομή»:

Και το τρέιλερ της ταινίας, η οποία παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στις 18 Νοεμβρίου 2009, εδώ:

Ορίστε και το λινκ για το ίδρυμα της Γουαρίς Ντίρι, το οποίο εργάζεται για την κατάργση της γυναικείας περιτομής: http://www.waris-dirie-foundation.com/en/

Αυτά είναι για μας τα «τοπ μόντελ». Γιατί η βασική σημασία της λέξης «μόντελ» είναι «πρότυπο», «υπόδειγμα».

Advertisements

Φεμινισμός και εκτρώσεις, μια ιστορία που δεν έχετε ξανακούσει

της Μαρίας Δημητριάδου

Όπως γνωρίζουμε, ο φεμινισμός, το ιδεολογικό κίνημα που διεκδικεί την εξίσωση της γυναίκας με τον άντρα σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής, ξεκίνησε ως θεωρία με την Γαλλική Επανάσταση και με την συνεχή πάλη των θιασωτριών του, που κάποιες φορές είχε βίαιη μορφή, κατάφερε να κερδίσει αρχικά το δικαίωμα των γυναικών στην ψήφο, πρώτα στην Αγγλία κι έπειτα στην Αμερική. Ακολούθησε σταδιακή κατάργηση των διακρίσεων στις σπουδές, στην εργασία και τον γάμο, και σήμερα πια μπορούμε να μιλάμε για ισοπολιτεία ανδρών και γυναικών στις περισσότερες χώρες του Δυτικού κόσμου. Νόμοι άδικοι, όπως ένας αμερικανικός του 19ου αιώνα που όριζε, εάν ο άντρας μιας γυναίκας πέθαινε όσο εκείνη ήταν έγκυος, να της πάρουν το παιδί μόλις γεννηθεί και να το δώσουν σε κάποιον κηδεμόνα που είχε ορίσει ο πατέρας, θεωρούνται σήμερα απολιθώματα και δύσκολα μπορούμε να πιστέψουμε ότι κάποτε ίσχυαν.

Στο μυαλό πολλών ανθρώπων, ο φεμινισμός και η αποποινικοποίηση της έκτρωσης είναι συνδεδεμένα, καθώς θεωρούν ότι βασικό και θεμελιώδες αίτημα του φεμινισμού είναι να έχει η γυναίκα δικαίωμα να διακόπτει την εγκυμοσύνη της. Πολλοί Έλληνες θα θυμούνται ασφαλώς τις διαδηλώσεις με το αίτημα «Έξω οι νόμοι από το κορμί μας» «Ελεύθερες και δωρεάν εκτρώσεις» κ.α. που προηγήθηκαν της αποποινικοποίησης των εκτρώσεων στη χώρα μας. Είναι όμως πράγματι έτσι; Τι πίστευαν για την έκτρωση οι πρώτες, μαχητικές φεμινίστριες, αυτές που με τον αγώνα και τις φυλακίσεις τους έθεσαν τα θεμέλια της σημερινής ισοπολιτείας;

Το βιβλίο «Υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών» («A Vindication of the Rights of Women») που η Mary Wollstonecraft έγραψε το 1792 στην Αγγλία αποτελεί σταθμό στην ιστορία του φεμινιστικού κινήματος. Εκεί η συγγραφέας όχι μόνο υπεραμύνθηκε των δικαιωμάτων των γυναικών, αλλά επίσης καταδίκαζε την έκτρωση και την παιδοκτονία. Στην Αμερική, οι Susan B. Anthony και Elizabeth Cady Stanton συνέχισαν τις προσπάθειές της να ενδυναμώσουν τις γυναίκες. Η Serrin Foster αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι δυο πρωτοπόρες φεμινίστριες «εργάστηκαν για να κερδίσουν δικαίωμα ψήφου, δικαίωμα να συγκεντρωνόμαστε και να μιλάμε ελεύθερα, δικαίωμα να κρατάμε τα παιδιά μας αν χωρίσουμε και να κληρονομούμε εάν παντρευόμαστε. Αγωνίστηκαν επίσης για το δικαίωμα των γυναικών να φοιτούν στο κολέγιο.

Λιγότερο γνωστή είναι η προσπάθειά τους να κάνουν την έκτρωση παράνομη. Οι πρώτες Αμερικανίδες φεμινίστριες εργάστηκαν σε μια ταραγμένη συμμαχία με το ανδροκρατούμενο αντρικό επάγγελμα και τα μέσα για να κηρυχθεί η έκτρωση παράνομη. Πίστευαν ότι η έκτρωση παραβιάζει τα βασικά αξιώματα του φεμινισμού, που περιελάμβαναν μη βία, κατάργηση των διακρίσεων και δικαιοσύνη για όλους.

Έτσι οι ίδιες γυναίκες που αγωνίστηκαν για το δικαίωμα των σκλάβων να είναι ελεύθεροι και για το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν, αγωνίστηκαν επίσης για το δικαίωμά μας στη ζωή. Τόνιζαν συστηματικά την εξάλειψη των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες, με το να αναφέρονται στις αρχικές αιτίες.»

Αλλά ας δούμε πιο συγκεκριμένα, τις απόψεις των διακεκριμένων φεμινιστριών για την έκτρωση . Στην «Υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών», η Mary Wollstonecraft επικρίνει, με καυστικούς όρους του 18ου αι. τη σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών, και καταλήγει:

«Κατά συνέπεια, οι γυναίκες γίνονται πιο αδύναμες… από όσο έπρεπε να είναι… δεν έχουν αρκετή δύναμη για να ασκήσουν το βασικό καθήκον τής μητέρας… και θυσιάζουν τη γονική στοργή στο βωμό της λαγνείας… είτε καταστρέφουν το έμβρυο μέσα στη μήτρα, είτε το πετούν όταν γεννηθεί… Η φύση απαιτεί σεβασμό σε όλα, κι αυτοί που παραβιάζουν τους νόμους της σπάνια τους παραβιάζουν ατιμωρητί».

Η Susan B . Anthony , στο έντυπο που εξέδιδε με τίτλο «Η επανάσταση», (και όπου η «Υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών» δημοσιευόταν σε συνέχειες) αποκαλούσε την έκτρωση «φόνο παιδιού» και είχε γράψει:

  • «Ένοχη; Ναι. Ανεξάρτητα με το ποιο ήταν το κίνητρο, η αγάπη ή η άνεση ή η επιθυμία να σώσει από τη δυστυχία το αθώο αγέννητο παιδί, η γυναίκα που κάνει αυτή την πράξη είναι φρικτά ένοχη. Αυτό θα βαραίνει τη συνείδησή της στη ζωή, και την ψυχή της στο θάνατο. Αλλά όμως, τρεις φορές ένοχος είναι εκείνος που την οδηγεί στην απελπισία, η οποία την εξωθεί στο έγκλημα!»
  • «Θέλουμε πρόληψη, όχι απλώς τιμωρία. Πρέπει να φτάσουμε στη ρίζα του κακού… γίνεται από αυτούς που τα μύχια τής ψυχής τους έχουν ξεσηκωθεί ενάντια στη φοβερή πράξη.»
  • «Όλα τα άρθρα που έχω διαβάσει πάνω σ αυτό το θέμα, προέρχονται από άντρες. Καταγγέλλουν τη γυναίκα ως τη μόνη ένοχη, και δεν περιλαμβάνουν ποτέ τον άντρα σε οποιαδήποτε σχέδια για λύση του προβλήματος.» (The Revolution, 4(1):4, 8 Ιουλίου 1869)

Η Elizabeth Cady Stanton κατέτασσε την έκτρωση ως μια μορφή παιδοκτονίας,

(The Revolution, 1(5):1, 5 Φεβρουαρίου, 1868) ενώ είχε πει:

  • «Όταν φρονούμε ότι η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως περιουσιακό στοιχείο, είναι ατιμωτικό για τις γυναίκες το ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας σαν περιουσιακό στοιχείο, το οποίο διαχειριζόμαστε κατά τα κέφια μας.» (Επιστολή στην Julia Ward Howe, 16 Οκτωβρίου 1873, καταγεγραμμένη στο ημερολόγιο τής Howe στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Harvard.)
  • «Πρέπει να υπάρξει κάποια θεραπεία ακόμα και για ένα τόσο κραυγαλέο κακό όπως αυτό. Αλλά πού μπορεί να θεμελιωθεί, τουλάχιστον από πού μπορεί να αρχίσει, αν όχι από την ολοκληρωμένη χειραφέτηση κι εξύψωση τής γυναίκας; (The Revolution, 1(10):146-7, 12 Μαρτίου , 1868)

Η Emma Goldman θεωρούσε τις εκτρώσεις αποτέλεσμα δυστυχίας:

  • Η συνήθεια των εκτρώσεων έχει φτάσει σε τόσο τρομακτικές διαστάσεις στην Αμερική, ώστε να είναι απίστευτο… τόσο μεγάλη είναι η δυστυχία στην εργατική τάξη, ώστε σε κάθε 100 εγκυμοσύνες διαπράττονται 70 εκτρώσεις. (Mother Earth, 1911)

Η Mattie Brinkerhoff έγραψε χαρακτηριστικά:

  • «Όταν κάποιος κλέβει για να ικανοποιήσει την πείνα του, μπορούμε να συμπεράνουμε με βεβαιότητα ότι κάτι δεν πάει καλά στην κοινωνία – ομοίως όταν μια γυναίκα καταστρέφει τη ζωή του αγέννητου παιδιού της, είναι μια απόδειξη ότι είτε λόγω εκπαίδευσης είτε λόγω περιστάσεων έχει κάνει μεγάλο λάθος.» (The Revolution, 3(9):138-9, 2 Σεπτεμβρίου 1869)

Η Victoria Woodhull , η πρώτη γυναίκα υποψήφια για πρόεδρος, ήταν έντονα αντίθετη με την έκτρωση:

  • «Τα δικαιώματα των παιδιών ως ατόμων αρχίζουν όταν ακόμα είναι έμβρυα.» (Woodhull’s and Claffin’s Weekly 2(6):4, 24 Δεκεμβρίου 1870)
  • «Κάθε γυναίκα ξέρει ότι αν ήταν ελεύθερη, ποτέ δεν θα εγκυμονούσε ένα παιδί ανεπιθύμητο, ούτε θα σκεφτόταν να δολοφονήσει κάποιο παιδί πριν τη γέννησή του». (Wheeling, West Virginia Evening Standard, 17 Νοεμβρίου 1875)

Η Sarah Norton επέκρινε έντονα τους γιατρούς που κάνουν εκτρώσεις κι οραματιζόταν καλύτερες μέρες για τις ανύπαντρες μητέρες και τα παιδιά τους:

  • «Οι δολοφόνοι παιδιών εξασκούν το επάγγελμά τους χωρίς εμπόδιο ή κώλυμα, και ανοίγουν σφαγεία παιδιών χωρίς να κρίνονται… δεν υπάρχει θεραπεία για όλη αυτή την προγεννητική δολοφονία; …Ίσως έρθει κάποια εποχή κατά την οποία… μια ανύπαντρη μητέρα δεν θα περιφρονείται εξ αιτίας τής μητρότητας της… και το δικαίωμα του αγέννητου να γεννηθεί δεν θα αποκηρύσσεται ή θα παραβιάζεται». (Woodhull’s and Claffin’s Weekly, 19 Νοεμβρίου 1870)

Η Matilda Gage έγραψε:

  • «(Αυτό) το θέμα βρίσκεται στα σφάλματα τής γυναίκας βαθύτερα από οποιοδήποτε άλλο… Διστάζω να μην ισχυριστώ ότι το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης γι’ αυτό το έγκλημα βρίσκεται στην πόρτα του ανδρικού φύλου.» (The Revolution, 1(14):215-6 9 Απριλίου 1868)

Αλλά και η Alice Paul , συγγραφέας της πρωτότυπης «Τροπολογίας περί Ίσων Δικαιωμάτων» (Equal Rights Amendment -1923) ήταν αντίθετη με το μεταγενέστερο ρεύμα που προσπαθούσε να συνδέσει την νομοθεσία αυτή με την έκτρωση. Μια συνεργάτης της τη θυμάται να λέει: «Η έκτρωση είναι η έσχατη εκμετάλλευση των γυναικών».

Όπως λοιπόν βλέπουμε πολύ καθαρά, η στάση του γυναικείου κινήματος απέναντι στις εκτρώσεις ήταν καταδικαστική. Πώς λοιπόν, φτάσαμε στο «μεταγενέστερο ρεύμα» όπου όταν μια φεμινίστρια τοποθετηθεί κατά των εκτρώσεων θεωρείται «αιρετική»; Η Frederica Matthews Green εξηγεί: « Δύο τάσεις τού μοντέρνου φεμινισμού, υιοθετημένες από μια παλαιότερα καθιερωμένη δομή γνωρισμάτων ανδρικής ισχύος, συνδυάστηκαν έτσι ώστε να καταστεί η έκτρωση αναγκαία. Ο φεμινισμός, όπως επεκράτησε τελευταία, επεδίωξε κυρίως να ανοίξει για τις γυναίκες τις πόρτες τής επαγγελματικής και δημόσιας ζωής και επιπλέον, υποστήριξε με πάθος τη σεξουαλική τους ελευθερία. Εν τούτοις, η δημόσια ζωή δυσχεραίνεται από την ευθύνη για τα παιδιά, ενώ εξ άλλου η ανεύθυνη σεξουαλική δραστηριότητα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να προκύψουν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Αυτό το δίλημμα (η ταυτόχρονη υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής που παράγει παιδιά και ενός άλλου για τον οποίο τα παιδιά είναι εμπόδια) βρίσκει τη λύση του στο τραπέζι των εκτρώσεων».

Η Serrin Foster είναι ακόμη πιο συγκεκριμένη όσον αφορά καταστάσεις και πρόσωπα:

«Δυστυχώς, το γυναικείο κίνημα της δεκαετίας του 70 δέχθηκε την πρόταση του Larry Lader και του Δρ. Bernard Nathanson , οι οποίοι ίδρυσαν το NARAL (Σ.σ. μαζί με την Betty Friedan το 1969). Πρότειναν στην ηγεσία του γυναικείου κινήματος NOW (Εθνικός Οργανισμός Γυναικών) ότι αν οι γυναίκες ήθελαν ισότητα στο χώρο εργασίας, αν ήθελαν να προσλαμβάνονται, να πληρώνονται και να προάγονται όπως οι άντρες, τότε δεν θα έπρεπε να ενοχλούν τους εργοδότες με άδειες μητρότητας, ειδικές καλύψεις υγείας και τον καιρό που χρειάζεται μια γυναίκα για να φροντίσει το παιδί της. Οι περισσότεροι εργοδότες εκείνη την εποχή πίστευαν ότι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν στο χώρο εργασίας». Και η Foster, πρόεδρος της οργάνωσης «Φεμινίστριες για τη ζωή» η οποία παρέμεινε πιστή στις αρχές του παραδοσιακού φεμινισμού, καταλήγει: «Έτσι δύο άντρες από το NARAL έπεισαν την ηγεσία του γυναικείου κινήματος ότι για να επιτύχουν ισότητα στο χώρο εργασίας έπρεπε να ελέγξουν τη γονιμότητά τους. Δυστυχώς, ποτέ δεν θα επιτύχουμε ισότητα στους χώρους εργασίας με το να περνάμε για άντρες. Η ισότητά μας δεν μπορεί να επέλθει σε βάρος κάποιου άλλου – και ειδικά των παιδιών μας. Για τα τελευταία 27 χρόνια, οι γυναίκες αποδείξαμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε σ’ ένα κόσμο ανδρών. Τώρα είναι καιρός να αποδείξουμε ότι τα καταφέρνουμε ως γυναίκες – αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι οι γυναίκες κάνουν παιδιά και είναι αυτές που πρωταρχικά τα φροντίζουν».

Φυσικά ο Dr. Bernard Nathanson έκανε αυτό που θεωρούσε τότε σωστό, και ασφαλώς είχε ίδιον όφελος να αποποινικοποιηθούν οι εκτρώσεις. Την εποχή εκείνη ανήκε στους «δολοφόνους παιδιών» που περιέγραφε η Sarah Norton, και κέρδιζε πολλά χρήματα από εκτρώσεις. Όμως οι φεμινίστριες ακολούθησαν αυτούς τους δυο άντρες – τραγική ειρωνεία, αν σκεφτεί κανείς την απέχθεια των φεμινιστριών για την «ανδρική ιδιοτελή λογική» που «έχει γεμίσει τον κόσμο πολέμους και βία» κ.τ.λ. κ.τ.λ. Κι έτσι ο εναγκαλισμός των εκτρώσεων από το φεμινιστικό κίνημα μετέτρεψε τον αγώνα για ίσα δικαιώματα και δικαιοσύνη για όλους σε βάρβαρη επικράτηση της αδικίας, του «ο θάνατός σου η ζωή μου», της θεσμοθετημένης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενός από τον άλλον, εν προκειμένω του δικαιώματος της μητέρας να ζει όπως επιθυμεί σε βάρος του δικαιώματος του παιδιού στη ζωή. Και ασφαλώς εξίσωσε και τα δύο φύλα στην πιθανότητα καταστροφής τους και την προοπτική της μελλοντικής δυστυχίας τους: γιατί τα εκτρωμένα έμβρυα είναι και αγόρια και κορίτσια. Και γιατί και οι γυναίκες, αλλά και οι άντρες τραυματίζονται στη ζωή από τις επιπτώσεις των εκτρώσεων.

Συνεπώς, μπορούμε να πούμε ότι οι φεμινίστριες που ακολούθησαν τους Lader και Dr. Nathanson (όπως ήταν τότε, μια που από το 1978 έχει στραφεί κατά των εκτρώσεων) παρέκκλιναν από τις αρχές του γνήσιου φεμινισμού, και τις πρόδωσαν. Για την ακρίβεια, η θεωρία τους αποτελεί πλήρη διαστροφή του φεμινισμού, και είναι η αιτία που χιλιάδες γυναίκες δεν θέλουν να αποκαλούνται φεμινίστριες. Ακόμα κι αν οι ακόλουθοι των δυο ανδρών είναι περισσότεροι (πράγμα που επιδέχεται πολλή αμφισβήτηση), ακόμα κι αν έχουν ηγετικές θέσεις (συχνά σε συλλόγους-φαντάσματα), ακόμα κι αν κάνουν πολλή φασαρία, η ιστορία του φεμινισμού είναι καταγεγραμμένη – και τους καταδεικνύει ως αιρετικούς . Μάλιστα η πρόοδος της Γενετικής και της Εμβρυολογίας, που μας δείχνει πόσο γεμάτο ζωή κι ανεπτυγμένο είναι το έμβρυο ακόμα και στα πρώτα στάδια της ζωής του, καθιστά την αίρεσή τους απολύτως απάνθρωπη, και αφυπνίζει τους σκεπτόμενους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εγωιστικές και άδικες θέσεις της αίρεσης αυτής και να επιστρέψουν στον αγώνα για πραγματική δικαιοσύνη, που ευαγγελίζεται ο γνήσιος, ανόθευτος φεμινισμός.

Πηγή:http://www.maria-dimitriadou.net/feminismektr.htm

Προτιμώ να είμαι ΚΑΠΟΙΑ, παρά ΚΑΤΙ


Γιατί τα παιδιά μας είναι τόσο δυστυχισμένα, ώστε να σκοτώνουν;

της Mary Mostert

{Σχόλιο «Αγαζήλου»: Το άρθρο αυτό ξεκινά από γεγονότα που συμβαίνουν στην Αμερική, συνεχίζει όμως αναλύοντας μια κατάσταση που παρουσιάζεται και στην Ελλάδα κατά τα τελευταία χρόνια.}

Και πάλι πιστολίδι σε σχολείο. Αυτή τη φορά, πρόκειται για ένα 15χρονο στο Γυμνάσιο Heritage σ’ ένα προάστιο της Atlanta, στη Georgia, που πυροβόλησε έξι συμμαθητές του λίγο πριν στρέψει το όπλο στον εαυτό του.
Και, ποια είναι η αντίδραση της Αμερικής αυτή τη φορά; Λοιπόν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ είπε, «Τα πρωινά νέα για ένα ακόμα συμβάν με πυροβολισμούς σε σχολείο… με προβληματίζει βαθιά, όπως όλους τους Αμερικανούς. Αυτό πρέπει να υπογραμμίσει το πόσο βαθιά σημαντικό είναι να ενωθούμε όλοι οι Αμερικανοί αντιμετωπίζοντας κατά πρόσωπο αυτά τα γεγονότα και να προστατέψουμε όλα τα παιδιά μας από τη βία», είπε ο Κλίντον, παροτρύνοντας π
ρος υποστήριξη της νομοθεσίας ελέγχου των όπλων που συζητιέται σήμερα στο Κονγκρέσσο.
Όμως, υπάρχει ήδη στη Georgia νόμος που απαγορεύει στα παιδιά να φέρνουν όπλα στο σχολείο. Πάντως, το παιδί που ήταν υπεύθυνο για τους πυροβολισμούς, ήταν τόσο πολύ δυστυχισμένο με τη ζωή που όχι μόνο πυροβόλησε πολλούς συμμαθητές, αλλά μετά γονάτισε κι έβαλε την κάνη στο στόμα του με σκοπό να αυτοκτονήσει – προφανώς δεν σταμάτησε να σκεφτεί «Πω-πω, αν πάρω αυτό το όπλο στο σχολείο και πυροβολήσω τους συμμαθητές μου και ίσως κι εμένα, θα έχω παραβιάσει ένα νόμο που λέει ότι δεν πρέπει να παίρνω όπλα στο σχολείο».
Να προστατέψουμε τα παιδιά από τη βία; Έχω εγγόνια στο Wisconsin που πάνε σ’ ένα σχολείο χωρίς κούνιες, γιατί κάποιος προστατεύει τα παιδιά από το να περάσουν μπροστά από μια κούνια εν κινήσει και να χτυπήσουν. Είναι επίσης προστατευμένα από κάποιον που πετάει χιονόμπαλες, με το να τους απαγορεύεται να παίζουν στο χιόνι κατά τους χειμερινούς μήνες. Νεαροί φίλοι στην California προστατεύονται από κανονισμούς που απαγορεύουν να φέρουν στο σχολείο γεύμα, που έχει και πιρούνι ώστε να το φάνε. Το να φέρουν ένα πιρούνι ή ένα μαχαίρι του φαγητού στο σχολείο μπορεί να τους κοστίσει αποβολή από το σχολείο. Όταν τους είπα ότι τ’ αδέρφια μου κι εγώ συνηθίζαμε να
φέρνουμε στο σχολείο σουγιάδες για να μπορούμε να παίρνουμε μέρος στους διαγωνισμούς ξυλογλυπτικής την ώρα του γεύματος, τα παιδιά με κοίταξαν λες και μόλις είχα έρθει από τον Άρη. Βρήκαν την ελευθερία που είχα σαν παιδί εντελώς ξένη με το συστηματοποιημένο τρόπο ζωής τους.
Οι αρμόδιοι του σχολείου λένε ότι «δεν είχαν κανένα λόγο να υποπτεύονται» το παιδί με το όπλο, γιατί ποτέ πριν δεν είχε μπλεχτεί σε φασαρία. Το γεγονός οδήγησε σε μια αντίδραση στη Βουλή των αντιπροσώπων, όπου ακόμα ένας νόμος για τα όπλα εγκρίθηκε με μια ψήφο του αντιπροέδρου Αλ Γκορ, σπάζοντας μια ισοψηφία 50-50. Αν ο νόμος είχε ήδη ψηφιστεί, θα εμπόδιζε το 15χρονο αγόρι από το να κάνει αυτό που έκανε, ή ακόμα από το να έχει το όπλο διαμετρήματος 22 χιλιοστών, με το οποίο πυροβόλησε τους συμμαθητές του, και με το οποίο σχεδίαζε να αυτοκτονήσει; Όχι.
Το παιδί ζούσε σ’ ένα ωραίο σπίτι 275.000 δολαρίων, σ’ ένα μεγάλο οικόπεδο σε μια πάροδο, με τη μητέρα του και τον πατριό του, πράγματα που αποκλείουν το επιχείρημα των φιλελευθέρων ότι τα εγκλήματα βίας «προκαλούνται» από πράγματα όπως φτώχεια, άσχημο περιβάλλον ή συνθήκες στριμώγματος. Όπως μετέδωσαν οι δημοσιογράφοι, προσπαθώντας να κατανοήσουν γιατί αυτό το παιδί θα στρεφόταν στη βία, ανακάλυψαν ότι είχε μόλις χωρίσει με το κορίτσι που είχε σχέση για δυο χρόνια και είπε σε ένα άλλο παιδί, τον Nathaniel Deeter, επίσης 15 χρονών, ότι «έχω πραγματικά τρελαθεί μ’ αυτό το πράγμα».
Λοιπόν, η λογική θα μας έκανε να συμπεράνουμε ότι πυροβόλησε το κορίτσι του, σωστά; Λοιπόν, προφανώς όχι. Ο νεαρός Deeter είπε ότι έμοιαζε «σαν να σκεφτόταν κάτι άλλο» πριν από τους πυροβολισμούς, κι όταν ένα παιδί χτυπήθηκε 15 πόδια πέρα από τον Deeter, αυτός φώναξε στο φίλο του ‘Τι κάνεις;»
Λοιπόν, τι φαντάζεστε ότι ΕΚΑΝΕ το παιδί; Ήταν ένα παιδί που δεν είχε μπλεχτεί σε φασαρία πρωτύτερα, που είχε έρθει στην πόλη από ένα άλλο μέρος μόνο δυο χρόνια πιο πριν, που είχε όπλα –  προφανώς μόνο κυνηγετικά όπλα – αλλά τα όπλα δεν βγήκαν από τη θήκη τους ώστε να τρέξουν στο σχολείο και να πηδήξουν στα χέρια του ακριβώς πάνω στην ώρα ώστε να πυροβολήσει τους συμμαθητές του.
Τι συμβαίνει όταν οι έφηβοι παίρνουν στο σχολείο ένα όπλο κι αρχίζουν να πυροβολούν; Μόλις το πράγμα μαθαίνεται, οι γονείς τρέχουν στο σχολείο για να δουν αν τα παιδιά τους είναι καλά. Αυτό είναι που χρειάζεται στον καιρό μας ώστε μερικά παιδιά να τραβήξουν την προσοχή των γονιών τους;
Απ’ ότι έχω δει δουλεύοντας με παιδιά για 50 σχεδόν χρόνια, θα έλεγα ότι ναι, αυτό χρειάζεται ώστε μερικά παιδιά να  κάνουν τους γονείς τους τα ακούσουν. Φαίνεται ότι οι γονείς σήμερα είναι πολύ απασχολημένοι ώστε να ξοδέψουν πολύ χρόνο ακούγοντας τα παιδιά τους. Ενώ αυτό συνέβαινε κυρίως με τους πατεράδες, που παραδοσιακά είναι αυτοί που δουλεύουν έξω από το σπίτι για να ντύσουν και να ταίσουν τα παιδιά, τα τελευταία χρόνια τα παιδιά στερούνται και τη μητέρα τους επίσης.
Όπως είπα στο βιβλίο μου «Επιστρέφοντας στο σπίτι – οι οικογένειες μπορούν να σταματήσουν το ξέφτισμα της Αμερικής», [«COMING HOME – Families Can Stop the Unraveling of America» (Gold Leaf Press, 1996)], στη σύγχρονη Αμερική μεγαλώνουμε μια γενιά ορφανών. Τα παιδιά σήμερα δεν έχουν, ούτε έναν πατέρα ΟΥΤΕ μια μητέρα με χρόνο για να δώσει σημασία στις ανάγκες τους.
Η πλειοψηφία των μητέρων της Αμερικής σήμερα ακολουθεί δουλικά το ηχηρό σάλπισμα-κάλεσμα των φεμινιστριών, ειδικά της  Betty Friedan, που έγραψε στο βιβλίο της του 1963, «Το μυστηριακό περιεχόμενο της θηλυκότητας» [Feminine Mystique]: «Το μυστηριακό περιεχόμενο της θηλυκότητας επιτρέπει, ακόμα κι ενθαρρύνει, τις γυναίκες να αγνοούν το ερώτημα για την ταυτότητά τους. Λέει ότι μπορούν να απαντήσουν στην ερώτηση «ποια είμαι»; λέγοντας: «Η γυναίκα του Θωμά… η μητέρα της Μαρίας». Το πρόβλημα; Σύμφωνα με την Friedan, «ο πυρήνας του προβλήματος για τις γυναίκες σήμερα δεν είναι σεξουαλικό, αλλά ένα πρόβλημα ‘ταυτότητας’ – ένα σταμάτημα, ή ξεγλίστρημα από την ανάπτυξη, που διαιωνίζεται από το μυστηριακό περιεχόμενο της θηλυκότητας». Η λύση; Με το να
μπουν στο χώρο της εργασίας, που προηγουμένως χαρακτηριζόταν ως «αντρική δουλειά», οι γυναίκες μπορούσαν κι αυτές να βρουν την ταυτότητά τους. Οι σύγχρονες γυναίκες, έγραφε η Friedan, «έχουν εξαπατηθεί, ή έχουν εξαπατήσει τον εαυτό τους, με το να «κολλάνε» στην παιδιάστικη θηλυκότητα του ‘επάγγελμα: νοικοκυρά’. Οι γυναίκες, όπως επίσης και οι άντρες, μπορούν να βρουν την ταυτότητά τους στη δουλειά που χρησιμοποιεί όλες τις δυνατότητές τους.
Μια γυναίκα δεν μπορεί να βρει την ταυτότητά της μέσω των άλλων – του συζύγου της, των παιδιών της. Δεν μπορεί να τη βρει μέσα στην πληκτική ρουτίνα του νοικοκυριού».
Αλήθεια; Περίμενα το πέμπτο από τα έξι παιδιά μου όταν διάβασα αυτό το βιβλίο τότε, το1963. Ήμουν αυτό που καταδίκαζε – νοικοκυρά και μητέρα. Τότε σκέφτηκα, και τώρα πραγματικά ξέρω, ότι ήταν μια απίστευτα ρηχή, ανόητη γυναίκα που γράφει για ένα θέμα, για το οποίο δεν ξέρει τίποτα. «Ποια είμαι» σε σχέση με το «τι δουλειά κάνω»; Το πραγματικό έργο των μανάδων είναι πιο προκλητικό, διανοητικά και πνευματικά, από όλες τις δουλειές του κόσμου.
Πολλές γυναίκες με παιδιά σήμερα δουλεύουν έξω από το σπίτι επειδή η πρόκληση του να έχουν μέσα στα πόδια τους μικρά παιδιά που χρειάζονται συνεχή φροντίδα είναι απλώς κάτι πολύ δύσκολο. Είναι πολύ πιο εύκολο π.χ. να δουλεύεις σ’ ένα γραφείο, από ότι είναι να απαντάς στις ερωτήσεις, να λύνεις τις συγκρούσεις, να περιποιείσαι συναισθηματικές και σωματικές γρατσουνιές και χτυπήματα μιας δραστήριας ομάδας μικρών παιδιών.
Να λύνεις τις διενέξεις; Έτσι ακριβώς. Ένα μεγάλο μέρος του να είσαι μητέρα σε μια οικογένεια είναι το να λύνεις τις διενέξεις ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙΣ ΤΑ ΜΙΚΡΑ πώς να λύνουν τις διενέξεις. Η μητέρα πρέπει να είναι εκεί για να το κάνει αυτό. Δεν μπορεί αυτό να διακινδυνευθεί, ας πούμε, με έναν ξένο που πρακτικά δουλεύει για το τίποτα, ενώ η μητέρα τρέχει βιαστικά στο δικηγορικό γραφείο, για να ξοδέψει το χρόνο και την ενέργειά της δουλεύοντας πάνω στο πιο πρόσφατο πρόβλημα της προαγωγής της σταδιοδρομίας της.
Όταν η μητέρα εγκαταλείπει το θρόνο στο σπίτι, και αρχίζει να κάνει αυτό που παροτρύνει η Friedan – να «βρίσκει την ταυτότητά της» μαθαίνοντας να παίρνει «την ύπαρξή της στα σοβαρά», (π.χ. «σκέψου τον εαυτό σου, όχι τους άλλους), ποιος θα διδάσκει τα παιδιά πώς να σχετίζονται με τον κόσμο γύρω τους και πώς να χειρίζονται τις αναπόφευκτες συγκρούσεις και προκλήσεις της ζωής; Η Hillary Clinton, που είναι μια περιπτωσιολογική μελέτη στο να αποφεύγει την παγίδα του «μυστηριακού περιεχομένου της θηλυκότητας», για την οποία μας προειδοποίησε η Betty Friedan, λέει ότι η λύση είναι να αφήσουμε το «χωριό»,  π.χ. την κυβέρνηση ή τα κυβερνητικά σχολεία, να
διδάξουν ό,τι δίδασκε κάποτε η μητέρα. Είναι αυτό δυνατόν; Δεν είναι.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα ένα ομοσπονδιακό κέντρο φροντίδας για παιδιά εν ώρα λειτουργίας. Στεκόμουν και κοιτούσα ενώ η επιστάτρια, μια εκπαιδευμένη, αλλά όχι μορφωμένη γυναίκα, έβαζε στη γραμμή παιδιά τεσσάρων χρονών πρώτα για να πλύνουν τα χέρια τους. Μετά έμπαιναν στη γραμμή για να πάρουν το κέρασμά τους. Μετά τους έλεγαν να κάτσουν να φάνε το κέρασμά τους. Μετά έκαναν παρέλαση στην τουαλέτα και τους έλεγαν να πλύνουν τα δόντια τους. Όσο πιο πολύ έβλεπα, τόσο περισσότερο πονούσε η καρδιά μου για τα παιδάκια. Τους φέρονταν σαν να ήταν ρομπότ. Κι αυτά ΦΕΡΟΝΤΑΝ σαν ρομπότ. Δεν υπήρχε μητρική συμπεριφορά. Πάντως, μπορούσες ήδη να δεις την απογοήτευση σε κάποια παιδιά.
Το 1971 είχα έξι παιδιά, ηλικίας από έξι ως δεκαεννιά – από τα οποία ούτε δύο δεν ενδιαφέρονταν για τα ίδια πράγματα, ενώ όλα ήθελαν να μου μιλάνε για τα ενδιαφέροντά ΤΟΥΣ. Άκουγα, και μάθαινα από αυτά και άλλα παιδιά που μιλούσαν σε μένα. Έμαθα λιγάκι από αρχαιολογία, ποδόσφαιρο, μπαλέτο, τον εμφύλιο πόλεμο, τραγούδι, ηθοποιία, επιστημονική φαντασία, φύκια, γεράκια, ρολόγια, εγχειρίσεις ματιών, τι κάνει τις μηχανές να δουλεύουν – κι ακόμα εγκατέλειψα τον αγνωστικιστικό ανθρωπισμό της νιότης μου – γιατί άκουγα με προσοχή το ένα ή το άλλο παιδί
μου.
Σε ποιον, αναρωτιέμαι, μιλάνε τα σημερινά παιδιά για τα ενδιαφέροντά τους στη ζωή; Το ένα στο άλλο; Στους δασκάλους; Σε κάποιον στο Διαδίκτυο; Ποιος έχει το χρόνο να προσέξει πότε ένα νεαρό άτομο είναι πραγματικά αναστατωμένο για κάτι; Και αν αυτό γίνει αντιληπτό, νοιάζεται κανείς πραγματικά;
Ένας ανησυχητικός αριθμός νέων ανθρώπων με τους οποίους έχω μιλήσει, είναι πολύ θυμωμένοι με τους γονείς τους. Πιστεύουν ότι οι γονείς τους δεν νοιάζονται για τίποτα άλλο παρά για τα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ενδιαφέροντα. Και, αυτό ακριβώς δεν είναι που απαιτούσαν οι φεμινίστριες του 60 να κάνουν οι γυναίκες; Η Betty Friedan έγραφε: «Το μυστηριακό περιεχόμενο της θηλυκότητας έχει καταφέρει να θάψει εκατομμύρια Αμερικανίδες ζωντανές. Δεν υπάρχει τρόπος γι’ αυτές τις γυναίκες να δραπετεύσουν από τα άνετα στρατόπεδα συγκέντρωσής τους, παρά ασκώντας ανθρώπινη προσπάθεια που φτάνει πέρα από τη βιολογία, πέρα από τους στενούς τοίχους του σπιτιού, ώστε να βοηθήσουν το μέλλον να διαμορφωθεί. Μόνο με τέτοια προσωπική υποχρέωση στο μέλλον μπορούν οι Αμερικανίδες
να δραπετεύσουν από την παγίδα του νοικοκυριού και να βρουν πραγματικά εκπλήρωση ως σύζυγοι και μητέρες – εκπληρώνοντας τις δικές τους μοναδικές ικανότητες ως ξεχωριστά ανθρώπινα όντα».
Και οι γυναίκες της Αμερικής το έκαναν αυτό. Δραπέτευσαν από την «παγίδα του νοικοκυριού». Σήμερα, γυναίκες σαν την μικρότερη κόρη μου, τη Gwen, την οποία οι άλλες γυναίκες ρωτούν ενοχλητικά «γιατί δεν πάει να δουλέψει» (δηλ. έξω από το σπίτι), θεωρούνται σαν ζωντανά δείγματα μιας πρωτόγονης εποχής από τις εργαζόμενες μητέρες γύρω τους. «Πώς αντέχεις να μένεις σπίτι με τα παιδιά σου όλη μέρα», τη ρωτούν συνεχώς. Αλλά, είναι στο σπίτι όταν κάποιο από τα παιδιά της πέρασε μια άσχημη μέρα και θέλει να μιλήσει γι’ αυτό, ή πέρασε μια θαυμάσια μέρα, κι έχει
ανάγκη να το μοιραστεί. Ένα από τα παιδιά της, η April, πιθανόν να μην είχε ζήσει αν η μητέρα της δούλευε έξω από το σπίτι όλη την ημέρα – γιατί χρειαζόταν σχεδόν καθημερινή περίθαλψη τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Μένοντας στο σπίτι, ή στο νοσοκομείο, όταν η April ήταν άρρωστη, η Gwen μπορούσε να κάνει πράγματα που δεν μπορούσε να κάνει μια ολόκληρη ομάδα από νοσοκόμες –  γιατί εκείνες δεν θα είχαν είτε το χρόνο, είτε την προσωπική αγάπη που απαιτείται για να κάνεις πραγματικά καλή δουλειά μητρικής ανατροφής.
Σήμερα φαίνεται ότι έχουμε ένα έθνος γυναικών οι οποίες «εκπληρώνουν τις δικές τους μοναδικές ικανότητες ως ξεχωριστά όντα», οι οποίες δεν είναι πια  η καρδιά της οικογένειας. Είναι απλώς άλλος ένας κουβαλητής που, σαν το μπαμπά του παλιού καιρού, κάνει ό,τι μπορεί για την οικογένεια όταν, και αν, μπορεί να το προσαρμόσει στο πρόγραμμά του. Και τα παιδιά τους θυμώνουν και συγχύζονται και απογοητεύονται όλο και περισσότερο.
Πώς μπορούν τα παιδιά να ξέρουν ποια είναι, όταν η μητέρα ψάχνει απεγνωσμένα να «βρει τον εαυτό της»; Η φροντίδα από τη μητέρα χρειάζεται ωριμότητα, αγάπη, προθυμία να υπηρετήσεις κάποιον άλλο. Ο κόσμος των επιχειρήσεων είναι γεμάτος ανώριμες, αξιομίσητες, εγωίστριες γυναίκες καριέρας που φαίνονται να μην γίνονται ποτέ πραγματικές γυναίκες.
Μια φορά κι έναν καιρό εθεωρείτο πρόβλημα να μην ξέρουν οι γονείς πού είναι τα παιδιά τους. Σήμερα το πρόβλημα είναι, ότι τα περισσότερα παιδιά δεν ξέρουν πού είναι οι γονείς τους. Όταν έπιασαν χθες το παιδί στο Γυμνάσιο   Heritage, πήρε στην αστυνομία κάποια ώρα να βρει τους γονείς του.
Ξέρω ότι πρόκειται να βρω το (ηλεκτρονικό)  γραμματοκιβώτιό μου πήχτρα με θυμωμένα μηνύματα από εργαζόμενες γυναίκες γι’ αυτό το άρθρο, αλλά, κυρίες μου, αυτό συμβαίνει στα παιδιά σας. Δεν έχουν χαθεί ΑΥΤΑ. ΕΣΕΙΣ έχετε χαθεί, και τα παιδιά δεν ξέρουν πού να σας βρουν.
Ξέρω ότι πολλές γυναίκες πρέπει να δουλέψουν. Το έχω περάσει και το έχω κάνει κι εγώ αυτό. Αλλά, υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να εργάζεσαι γιατί ΠΡΕΠΕΙ να εργαστείς, όπως έκανα εγώ όταν μετά το διαζύγιό μου έμεινα με τέσσερα παιδιά να μεγαλώσω, και στο να εργάζεσαι για να «γλιτώσεις από τα παιδιά», όπως προτρέπουν οι γνωστές της κόρης μου. Και τα παιδιά ξέρουν τη διαφορά.
Θέλετε να κάνετε κάτι για να προστατέψετε τα παιδιά σας, και ίσως να σιγουρευτείτε ότι δεν είναι τόσο απογοητευμένα ώστε ν’ αρχίσουν να πυροβολούν στο σχολείο; Μην κάνετε τον κόπο να γράψετε στα μέλη του Κονγκρέσσου, ζητώντας περισσότερο έλεγχο στα όπλα. Πηγαίνετε να μιλήσετε, ή να γράψετε ένα γράμμα, στα παιδιά σας. Αν εργάζεστε και αυτά γυρίζουν σ’ ένα άδειο σπίτι, πέστε τους ΓΙΑΤΙ εργάζεστε. Εργάζεστε γι’ αυτά – για να βάλετε μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους και φαγητό στο τραπέζι; Ή για να «βρείτε» τον εαυτό σας και να αποκτήσετε ένα πιο ωραίο αυτοκίνητο κι ένα μεγαλύτερο σπίτι; Αν δεν μπορείτε να αντέξετε να παρατήσετε τη δουλειά σας, τότε τουλάχιστον αγοράστε σε κάθε παιδί σας ένα κινητό τηλέφωνο ώστε να μπορούν τουλάχιστον να σας ΜΙΛΗΣΟΥΝ
πριν κάνουν κάτι πραγματικά ανόητο ή βίαιο.
Ή δουλεύετε εξαιτίας της μυθικής αντίληψης ότι πρόκειται να βρείτε τον εαυτό σας μέσα από κάποια μορφή εργασίας; Αν η απάντησή σας είναι «ναι», τότε χάνετε τον καιρό σας. Αντίθετα με τις μωρολογίες της Betty Friedan, η πραγματική μας «ταυτότητα» δεν προέρχεται από το είδος της δουλειάς που κάνουμε, αλλά από τα πιστεύω μας ή το σύστημα αξιών μας και από την αγάπη των ανθρώπων γύρω μας – οικογένειας και φίλων.
Πρώτον, η πίστη μου λέει πως είμαι παιδί του Ουράνιου Πατέρα μου. Δεύτερον, είμαι μητέρα, γιαγιά, αδελφή, κόρη, εγγονή, ανιψιά, εξαδέλφη και φίλη σε μια πολύ μεγάλη κοινότητα ανθρώπων, που φαίνεται να αυξάνει καθημερινά.
Ναι, είμαι συγγραφέας. Αλλά αυτό δεν δείχνει ΠΟΙΑ είμαι. Αυτό δείχνει ΤΙ είμαι. Και, ας λεει η Betty Friedan, προτιμώ πολύ περισσότερο να είμαι ΚΑΠΟΙΑ, παρά ΚΑΤΙ.


Τίτλος: I’d Much Rather be a WHO than a WHAT
Why Are Our Children So Unhappy That They Kill?
By: Mary Mostert, Analyst, Original Sources, (http://www.originalsources.com), 21 Μαίου 1999

ΔΕΝ ΛΥΠΟΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΛΥΠΟΜΑΣΤΕ!

Αυτή η σελίδα είναι για το θέμα των εκτρώσεων. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι πολλές στην ομάδα μας έχουμε κάνει εκτρώσεις – μάλιστα μερικές έχουμε κάνει περισσότερες από μία.

Κάποτε παλέψαμε για να είναι οι εκτρώσεις ελεύθερες και δωρεάν, πιστεύοντας ότι είναι δικαίωμά μας. Τα χρόνια πέρασαν και διαπιστώσαμε ότι το μόνο που κερδίσαμε ήταν να μην κρατήσουμε τα παιδιά μας αγκαλιά, ούτε καν να τα δούμε στα μάτια μας, ούτε καν να ξέρουμε αν ήταν αγόρια ή κορίτσια.

Κι όμως τα σκοτωμένα αυτά παιδιά δεν έφυγαν ποτέ από τη ζωή μας. Ήταν εκεί, πίσω από κάθε νευρικό ξέσπασμα, πίσω από κάθε προσπάθεια να αποδείξουμε ότι ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ, πίσω από κάθε επανάληψη των αυτοδικαιωτικών φράσεων «το κορμί μας μας ανήκει», «φταίει η κοινωνία» «έσωσα το παιδί μου από τη δυστυχία» και «τι άλλο να έκανα;». Ήταν ακόμα πίσω από κάθε προσπάθεια να κερδίσουμε αναγνώριση για το άτομό μας. Βαθειά μέσα μας νιώθαμε ότι είχαμε κάνει κάτι άδικο, που δεν άξιζε σεβασμό, κι ότι κάπως έπρεπε να αντισταθμίσουμε αυτή την έλλειψη αυτοσεβασμού με την αναγνώριση εκ μέρους των άλλων.

Ξέρουμε πώς είναι να τιμωρεί μια γυναίκα τον εαυτό της για μια έκτρωση. Ξέρουμε πώς είναι να φέρεσαι ηλίθια, να προκαλείς καυγάδες, να το παίζεις θύμα, να βλέπεις τον άλλον με υστεροβουλία, να θέλεις να προστατευτείς από κάτι ακαθόριστο, να θέλεις να εκδικηθείς για κάποια αδικία που δεν ξέρεις ποια είναι. Να ΜΕΘΑΣ για να «ξεσκάσεις», να ΤΡΩΣ χωρίς να πεινάς, για να καλύψεις αυτό το τεράστιο εσωτερικό κενό, αυτό το παγωμένο συναίσθημα, αυτό τον ωκεανό πόνου.

Ξέρουμε πώς είναι να προσπαθεί η γυναίκα να ξεπεράσει τον εσωτερικό της πόλεμο και διχασμό, να κερδίσει αυτοσεβασμό. Να προσπαθεί να είναι η εξυπνότερη, η ωραιότερη, η καλύτερη, η πιο ικανή, που δεν την αγγίζει ο χρόνος (παρά μόνο την τρομάζει κρυφά…), αυτή που δεν φταίει ποτέ, αλλά όλα της τα κάνουν οι «άλλοι».

Ξέρουμε πώς είναι να ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ. Έχουμε δει φίλες μας να πεθαίνουν από «ναρκωτικά», από «καρκίνο», από «υπερβολική ταχύτητα» κτλ. Εμείς όμως ξέρουμε ότι πέθαναν από στεναχώρια για το παιδί, που άφησαν να σκοτωθεί μέσα τους. Ότι σκότωσαν τον εαυτό τους σιγά-σιγά, ή στα γρήγορα, για να τον τιμωρήσουν.

Όλα αυτά, για μια πράξη που όταν την κάναμε, νιώσαμε ανακούφιση γιατί «βγήκαμε από τη δύσκολη θέση».

Λοιπόν: άξιζε να γίνουν όλα αυτά; Όχι δεν άξιζε. Εμείς το ξέρουμε, και πιστεύουμε ότι κι εσύ τοκαταλαβαίνεις.

θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει κι αλλιώς, με περισσότερες υλικές δυσκολίες ίσως – ΙΣΩΣ – αλλά με μεγαλύτερη ψυχική ηρεμία ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ.

Ευτυχώς αναγνωρίσαμε ότι πράγματι σκοτώσαμε τα παιδιά μας – κάποια από τα παιδιά μας, κι αυτό μας βοήθησε να απελευθερωθούμε από την ενοχή. Υπάρχει όμως ακόμα μέσα μας λύπη, και δεν λυπόμαστε που λυπόμαστε. Ο χαμός των παιδιών μας αξίζει τη λύπη μας, όπως εκείνα άξιζαν την αγάπη, που δεν τους δώσαμε όταν έπρεπε.

Στο όνομα που τα παιδιά μας δεν πρόλαβαν να αποκτήσουν. Στο όνομα χιλιάδων παιδιών, που θα μπορούσαν να είναι παιδιά μας, όμως κομματιάζονται βάρβαρα και πετιούνται στα σκουπίδια των μαιευτηρίων. Στο όνομα χιλιάδων γυναικών, που υποφέρουν σιωπηλά ή φωναχτά, χωρίς κανείς, κι ούτε ίσως και οι ίδιες, να καταλαβαίνει γιατί σωπαίνουν ή γιατί φωνάζουν. Στο όνομα χιλιάδων κοριτσιών που κινδυνεύουν να τραυματιστούν όπως εμείς, από την άγνοια για το κορμί τους και τις λειτουργίες του, από την άγνοια για το πότε αρχίζει να υπάρχει το παιδί τους, από την άγνοια για το μέχρι που ΦΤΑΝΟΥΝ τα δικαιώματά τους – τα οποία φτάνουν, μέχρι εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του παιδιού, του ΑΛΛΟΥ. Κι αν το θέλετε έτσι, στο όνομα του ΘΕΟΥ!

ΠΑΛΕΨΤΕ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ, ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ, ΕΠΙΒΙΩΣΕΙΣ! ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ!

Όλοι μαζί πρέπει να προχωρήσουμε για μια κοινωνία χωρίς ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ, με ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Κι όταν λέμε δικαιοσύνη, δεν λέμε να κλείσουμε τις γυναίκες, τους άντρες και τους γιατρούς στη φυλακή. Λέμε να αναγνωρίσουμε ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να σκοτώνει, κι ότι η κοινωνία έχει την υποχρέωση να στηρίζει τις μητέρες, παντρεμένες κι ανύπαντρες. Ότι πρέπει να γίνεται ειδική ενημέρωση στα σχολεία για τη φρίκη της έκτρωσης – μη φοβάστε, τα παιδιά δεν τρομάζουν… είναι τα ίδια παιδιά που φορούν μπλουζάκια με φρικιαστικές μορφές και νεκροκεφαλές, που τις απόκριες ντύνονται «δράκουλας» και που βλέπουν τον «εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες νο 50». Μακάρι κάποιος να είχε «τρομάξει» κι εμάς με τις φωτογραφίες που είδαμε ΜΕΤΑ, όταν ήδη είχαμε κάνει την έκτρωση. Τότε θα την είχαμε αποφύγει, γιατί δεν θα θέλαμε να γίνει ΑΥΤΟ μέσα στο σώμα μας.

Ας μην αποθρασύνουμε τα παιδιά, λέγοντας ότι αυτή η φρικαλεότητα είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥΣ.

Όταν λέμε δικαιοσύνη, εννοούμε ακόμα ότι η πολιτεία πρέπει να λάβει ειδικά μέτρα ώστε να μη χάνουν τις σπουδές τους οι έγκυοι μαθήτριες και φοιτήτριες. Ότι σε περίπτωση που μια μητέρα (η έγκυος είναι ήδη μητέρα) θέλει να σπουδάσει κι έχει οικονομικά προβλήματα, πρέπει να υπάρχουν ειδικές κρατικές υποτροφίες, ειδικοί κρατικοί παιδικοί σταθμοί. Ότι η μητέρα που δεν σκοτώνει το παιδί της πρέπει να απολαμβάνει κοινωνικό μισθό και να διευκολύνεται στην εύρεση εργασίας που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της – στην ανάγκη του να έχει χρόνο για να διαπαιδαγωγεί το παιδί της.

Αυτός ο κοινωνικός αγώνας ωφελεί πραγματικά τις γυναίκες. Ο αγώνας, όχι για «ελεύθερες και δωρεάν εκτρώσεις», αλλά για ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙΣ. Κάντε αυτό τον αγώνα αγώνα ΣΑΣ, για να έχουμε επιτέλους ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.