*ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΑΖΗΛΟΣ*

Δικαιοσύνη για όλους!

Tag Archives: ΜΜΕ

Ο Ντομινίκ βαθιά μέσα στα σκατά!

Αναφερόμαστε σε αυτή την είδηση σχετικά με τον Ντομινίκ Στρος-Καν [που «είναι σύγχρονος Γάλλοεβραίος δικηγόρος, πολιτικός, μέλος του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος, οικονομολόγος, πρώην υπουργός οικονομίας της Γαλλίας και από τις 1 Νοεμβρίου του 2007 διευθύνων σύμβουλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αντικαθιστώντας τον μέχρι τότε Ροντρίγκο Ράτο», βλ. http://el.wikipedia.org/wiki/Ντομινίκ Στρος-Καν]:

http://www.voanews.com/greek/news/IMF-Arrest-121867089.html

Υπό κράτηση στη Νέα Υόρκη ο Ντομινίκ Στρός Καν

VOA | Ουάσιγκτον  Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Φωτογραφία AP

Η εμφάνιση του επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Κάν, στο δικαστήριο αναβάλλεται για αργότερα σήμερα.  Ο κ. Στρος Καν, που κατηγορείται για σεξουαλική επίθεση, συμφώνησε να υποβληθεί σε ιατροδικαστική εξέταση.

Οι δικηγόροι του επικεφαλής του ΔΝΤ, ανέφεραν ότι συμφώνησε να καθυστερήσει η εμφάνιση του στο δικαστήριο στη Νέα Υόρκη, έτσι ώστε η αστυνομία να συγκεντρώσει περισσότερα στοιχεία για την υπόθεση.  Η αστυνομία ανακοίνωσε την Κυριακή, ότι ο κ. Στρος Καν κατηγορείται για σεξουαλική επίθεση σε βαθμό κακουργήματος, απόπειρα βιασμού και ομηρία, μετά την κατάθεση που έδωσε καμαριέρα ξενοδοχείου στην πόλη της Νέας Υόρκης.

Ο δικηγόρος του κ. Στρος Καν δήλωσε ότι ο πελάτης του θα δηλώσει αθώος σε όλες τις κατηγορίες.

Το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι παραμένει σε πλήρη λειτουργία και επιχειρησιακή ετοιμότητα και επεσήμανε ότι δεν έχει να κάνει κανένα σχόλιο για την σύλληψη.

Ο Ντομινίκ Στρος Καν θεωρούνταν φαβορί για να ηγηθεί, ως προεδρικός υποψήφιος, του Σοσιαλιστικού Κόμματος κατά του Νικολά Σαρκοζί στις Προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στη Γαλλία το 2012.

Η επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γαλλίας, Μαρτίν Ώμπρι, έκανε έκκληση για ενότητα στην παράταξη την Κυριακή και τόνισε ότι η είδηση «ήταν κεραυνός εν αιθρία».

Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο κ. Στρος Καν συνελήφθη αργά το απόγευμα του Σαββάτου ενώ βρισκόταν μέσα σε αεροπλάνο που αναμενόταν να αναχωρήσει για το Παρίσι.

Η αστυνομία ανέφερε ότι η 32χρονη καμαριέρα από το Ξενοδοχείο Σόφιτελ τους είπε ότι μπήκε για να καθαρίσει τη σουίτα που διέμενε ο κ. Στρος Καν το απόγευμα του Σαββάτου. Όπως η ίδια είπε στην αστυνομία ο επικεφαλής του ΔΝΤ βγήκε από το μπάνιο εντελώς γυμνός και προσπάθησε να την πιέσει να προβούν σε σεξουαλικές πράξεις. Όπως είπε η νεαρή κοπέλα κατάφερε να απελευθερωθεί, να διαφύγει από το δωμάτιο και να ενημερώσει το υπόλοιπο προσωπικό του ξενοδοχείου, όπου και κάλεσε την αστυνομία.

Η αστυνομία ανέφερε ότι όταν έφτασε στο ξενοδοχείο, ο κ. Στρος Καν είχε φύγει ήδη για το αεροδρόμιο, αφήνοντας πίσω του το κινητό του τηλέφωνα και άλλα προσωπικά αντικείμενα.

Ο εκπρόσωπος της αστυνομίας της Νέας Υόρκης Πολ Μπράουν δήλωσε αργά την Κυριακή η καμαριέρα μεταφέρθηκε σε τοπικό νοσοκομείο για μικροεκδωρές και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερη.

Ο Ντομινίκ Στρος Καν είναι παντρεμένος με επιφανή τηλεοπτική δημοσιογράφο της Γαλλίας, αλλά έχει στο ιστορικό του και άλλη υπόθεση ροζ σκανδάλου. Το 2008, είχε απολογηθεί για αυτό που ο ίδιος είχε αποκαλέσει «λάθος κρίση» για σχέση που είχε συνάψει με μια υφιστάμενη του.

Ο αναπληρωτής διευθυντής του Ινστιτούτου Δημοσκοπήσεων IFOP, Τζερόμ Φουρκέτ, είπε στο γαλλικό ραδιόφωνο ότι εάν οι κατηγορίες αποδειχθούν αληθινές, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για τον κ. Στρος Καν να ξαναξεκινήσει πολιτική καριέρα.

(Δείτε και σχετικό βίντεο εδώ http://www.tovima.gr/world/article/?aid=400846 )

Γνωρίζουμε βέβαια ότι οι εργαζόμενες γυναίκες πάντα κινδύνευαν να πέσουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από διάφορους βλαμμένους που τύγχανε να είναι αφεντικά τους ή ιδιοκτήτες τους (σε καθεστώς δουλείας) ή απλά «καλοί πελάτες» ή «υψηλοί συνεργάτες» στην επιχείρηση του «αφεντικού». Και πολλές φορές έπεφταν θύματα χωρίς να τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν, για πολλούς και διάφορους λόγους.

Αναρωτιόμαστε όμως διάφορα πράγματα για τον Ντομινίκ:

  • αν κάνει τέτοιες αταξίες σε ηλικία 62 ετών, τι συμπεριφορά θα είχε άραγε σε μικρότερη ηλικία που το αίμα βράζει πιο εύκολα;
  • μήπως το έχει ξαναπάει το γράμμα κι άλλες φορές, αλλά τα θύματά του φοβήθηκαν να μιλήσουν (ή τα δωροδόκησε για να το αποσιωπήσουν);
  • μήπως είναι ομοϊδεάτης του «δικού μας» Τσόκλη ο οποίος έχει πλέξει το εγκώμιο των βιαστών και τον ψόγο των θυμάτων τους από την κρατική τηλεόραση;
  • ή μήπως απλά πιστεύει ότι με τα λεφτά και την κοινωνική θέση που κατέχει, μπορεί να κάνει ό,τι του κα…(πνί)σει χωρίς να υφίσταται τις συνέπειες;

Αυτά τα ερωτήματα ίσως να μην βρουν ποτέ απάντηση – και πάντα υπάρχει η πιθανότητα να έχει στηθεί εναντίον του πλεκτάνη… Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Ντομινίκ, που αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 20 ετών, σύμφωνα με τη νομοθεσία της πολιτείας της Νέας Υόρκης, βρίσκεται βαθιά μέσα στα σκατά – εκεί που ο ίδιος μαζί με το ΔΝΤ έχουν βυθίσει πολλούς ανθρώπους, λαούς ολόκληρους. Ας μείνει εκεί έστω και για λίγο, να δει τι ωραία που είναι! Στην τελική αυτόν δεν τον βύθισαν στα σκατά εγκληματίες πολιτικοί χωρίς να φταίει… Αυτός μπήκε εκεί μέσα μόνος του.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 10/12/2012: Ο Ντομινίκ, που μετά και τις αποκαλύψεις για συμμετοχή του σε δίκτυο με ιερόδουλες, αλλά και την παραδοχή του ότι πήγε να… φιλήσει νεαρή δημοσιογράφο που τον κατηγορεί για απόπειρα βιασμού, πήρε τα παπούτσια στο χέρι από τη σύζυγό του, συμβιβάστηκε εξωδικαστικά με την καμαριέρα Ναφισατού Ντιαλό. Το ποσό που της έδωσε για να σταματήσει η αστική αγωγή εναντίον του φημολογείται ότι είναι 4-6 εκατομμύρια δολάρια. Προφανώς η κίνηση αυτή επιβεβαιώνει την ενοχή του.

Κάποιοι θεωρούν ότι οι αποκαλύψεις αυτές δεν γίνονται τυχαία: «Ο λόγος που επιμένουν με τον Στρος Καν είναι καθαρά εκδικητικός και θέλουν να τον εξαφανίσουν και να τον εκμηδενίσουν γιατί τους κάρφωσε και τους χάλασε την δουλειά με τον ΓΑΠ και το ΔΝΤ , διότι η μαρτυρία του τίναξε όλο το παιχνίδι των CDS στον αέρα …. Δεν έχει σημασία αν τα CDS πληρώσανε ή οι κάτοχοι τους κέρδισαν δισεκατομμύρια , αυτό που έχει σημασία είναι ότι η μαρτυρία του Δομίνικου στοιχειοθετεί κατηγορητήριο και στέλνει στην δικαιοσύνη σημαντικούς πολιτικούς παράγοντες που χάρη σε αυτούς μπόρεσε να δουλέψει το κόλπο με τα CDS» παρατηρεί αναγνώστης του «Πρώτου Θέματος«. Καμμία αντίρρηση… Ευχόμαστε και οι υπόλοιποι δολοπλόκοι που τώρα ξεφτιλίζουν τον Στρος Καν, να ξεφτιλιστούν κι αυτοί με τη σειρά τους, όπως τους αξίζει. ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ!!!

Advertisements

ΒΙΑΣΜΟΣ, ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ!

Διαβάστε με προσοχή τις παρακάτω δηλώσεις και σκεφτείτε ποιος μπορεί να τις έχει κάνει.

«Δεν καταλαβαίνω γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός άνθρωπος από την κοπέλα που βγάζει τα βυζιά της απόξω, φορά τη φούστα και φαίνεται η κιλότα της, προκαλεί. Εγώ νομίζω ότι τη βία τη ζητά η ίδια. Θέλει να τη βιάσουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί η αστυνομία πιάνει τον άνθρωπο που τη βίασε και δεν βάζει αυτή την ίδια που τον προκαλεί; Αφού η φύση τον σπρώχνει να κάνει αυτό. Έχω άλλες απόψεις για τα πράγματα, πως να στο πω βρε παιδί μου. Δεν ξέρω, θα ήθελα κάθε φορά που γίνεται ένας βιασμός να δω γιατί γίνεται, ποιός έφταιξε από τους δυό, ποιός είναι αλήθεια πιο ζωντανός άνθρωπος – ο γέρο-ηλίθιος που κάθεται στο σπίτι του και δεν έχει κανένα ερωτισμό μέσα του, ή εκείνος που ρισκάροντας τη ζωή του την ίδια, την ελευθερία του, επιτίθεται σε ένα πλάσμα σεξουαλικό και θέλει να το φιλήσει, να το αγκαλιάσει, να το σφίξει; Μα, γιατί, ποιός είναι ο πιο καλός; Και πως η ζωή θα γινόταν πιο ενδιαφέρουσα, με εκείνους τους ανέραστους που δε συγκινούνται μπροστά στο φαινόμενο ή με εκείνους που το πάθος ξεχειλίζοντας τους κάνει να επιτεθούν; Και δεν είναι ωραίο πράγμα στο κάτω κάτω η επίθεση βρε παιδί μου, να καταλάβεις αυτό το πράγμα, αυτό που η φύση έπλασε προκλητικό, να το γευτείς, να το χαρείς; Είναι αναρχικές αυτές οι σκέψεις, το ξέρω, αλλά δεν είναι φυσικές

Και τώρα πείτε μας τη γνώμη σας. Τι είδους άνθρωπος μπορεί να είναι αυτός που δηλώνει ότι

α) όποια κοπέλα φοράει βαθύ ντεκολτέ ή κοντή φούστα επιθυμεί να τη βιάσουν ή/και της αξίζει να τη βιάσουν,

β) αυτός που αποπειράται να βιάσει γυναίκες είναι απλά  «ζωντανός άνθρωπος»

γ) η φύση ωθεί τους άντρες να βιάζουν (άρα τι φταίνε οι βιαστές…)

δ) με τους βιαστές η ζωή γίνεται «πιο ενδιαφέρουσα»

ε) η (σεξουαλική στην περίπτωσή μας) επίθεση είναι «ωραίο πράγμα»!

Τι λοιπόν μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που κάνει ΔΗΜΟΣΙΑ τέτοιες δηλώσεις;

1) Ένας βιαστής;

2) Ένας που θα ήθελε να είναι βιαστής;

3) Ένας δικηγόρος βιαστή/βιαστών;

4) Ένας συγγενής βιαστή/βιαστών;

5) Ένας ηλίθιος;

6) Ένας καλλιτέχνης, πατέρας μιας κόρης;

Αν η απάντησή σας είναι το Νο 6, συγχαρητήρια κερδίσατε! Είναι το Νο 6 (σε συνδυασμό με το 2, όπως ομολόγησε ο εν λόγω καλλιτέχνης σε ραδιοφωνική του συνέντευξη) και πρόκειται για τον εικαστικό Κώστα Τσόκλη, πατέρα της δημοσιογράφου Μάγιας Τσόκλη . Κι αν δεν το πιστεύετε γιατί κάπου ακούσατε ότι «η τέχνη εξημερώνει τα ήθη» και άλλα παρόμοια, δείτε το με τα μάτια σας κι ακούστε το με τ’ αυτιά σας:

http://www.youtube.com/watch?v=J07aeJ0ot64

Σε περίπτωση που σας ζητηθεί να κάνετε login στο YouTube για να δείτε το βίντεο, μπορείτε να παρακολουθήσετε αυτό που έχει και τη ραδιοφωνική συνέντευξη, όπου ο Τσόκλης μας λέει ότι θα ήθελε σε κάποιες περιπτώσεις να βιάσει γυναίκες:

Το συγκεκριμένο βίντεο υπάρχει εδώ watch?v=k9KUJGD7uFg.

Κατ’ αρχήν εκτιμούμε την ειλικρίνεια του κ. Τσόκλη, μια και πολλοί θα ήθελαν να βιάσουν, λίγοι όμως το ομολογούν δημόσια. Ασφαλώς το ότι κάποιος ομολογεί τέτοιου είδους επιθυμίες δεν τις κάνει να γίνονται θεμιτές… Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά, αρκούμαστε όμως για την ώρα σε δυο ερωτήματα:

* Αν έπεφτε θύμα βιασμού η κόρη του κ. Τσόκλη θα πρότεινε αυτός να φυλακίσουν εκείνη αντί για το βιαστή;

* Θα έβρισκε το βιασμό της κόρης του «ωραίο πράγμα»;

Παρακαλείται ο κ. Τσόκλης αν διαβάσει ποτέ αυτή τη δημοσίευση, να μας λύσει τις απορίες για να δούμε κι εμείς τι συμβαίνει στο μυαλό ενός καλλιτέχνη…

Ο Σωκράτης Γκιόλιας, η "κακή" ανωνυμία των μπλογκς και ο "ελεύθερος τύπος"…

Πολλά διαβάσαμε κι ακούσαμε αυτές τις μέρες με αφορμή τη μαφιόζικη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια. Μεταξύ αυτών κι ένα επιθετικό άρθρο της Ρίκας Βαγιάνη, που είδαμε εδώ http://www.greekmoney.gr/index.php/permalink/38833.html, καθώς και διάφορες κραυγές κατά των μπλογκς γενικά, και κατά του indymedia ειδικά. Θεωρούμε ότι μια πολύ ισορροπημένη τοποθέτηση για το θέμα έγινε από την Εύη Κυρατζή, δημοσιογράφο – μέλος της ΕΣΗΕΑ και δημιουργό του μπλογκ http://animalspress.blogspot.com . Δείτε την όπως δημοσιεύθηκε στο «Τρωκτικό» (και σε πολλά άλλα μπλογκς) την Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010.

«Ήταν τελικά ο Σωκράτης Γκιόλιας ένας από εμάς ;»


«Πολύς λόγος έγινε στη δημοσιογραφική μας οικογένεια για το αν ο Σωκράτης Γκιόλιας ήταν ένας από… εμάς. Αρκετοί τον υπερασπίστηκαν και του έπλεξαν το εγκώμιο γιατί το πίστευαν. Άλλοι το έκαναν γιατί ένας δολοφονημένος δημοσιογράφος ηρωποιείται και έτσι εξιλεώνει τους «αμαρτωλούς», σε μία εποχή που η δημοσιογραφία βάλλεται τόσο. Άλλοι κράτησαν αποστάσεις και κάποιοι…
έβγαλαν δηλητήριο…
Δεν γνώριζα, παρά ελάχιστα, τον εκλιπόντα. Αρχισυντάκτης του Μ. Τριανταφυλλόπουλου τότε, μου φάνηκε βιαστικός, αγχωμένος και οξύς. Ένας νέος ρεπόρτερ , παρορμητικός, με ένα ύφος «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω». Ως «κλασσική δημοσιογράφος εφημερίδας» – αν και παράλληλα δούλεψα σε όλα τα μέσα – έφυγα με αντιφατικές εντυπώσεις γι αυτά τα νέα επηρμένα παιδιά που δουλεύουν στην τηλεόραση, πλην όμως βαθειά μέσα μου με ζήλεια, για το έντονο πάθος του ανήσυχου επαναστάτη που διέκρινα. Ακούγοντας τον πρόσφατα στο ραδιόφωνο να «σφάζει και να μαχαιρώνει», έπιασα τον εαυτό μου να λέει «ρίχτους», κάνε ό,τι δεν τολμήσαμε να κάνουμε εμείς, εγώ.

Είμαι δημοσιογράφος της «παλιάς σχολής» και διάβασα αυτό το διήμερο πονήματα συναδέλφων, που βρήκαν τη χρυσή ευκαιρία και έσπευσαν να σύρουν τα εξ αμάξης κατά των blogs, σε εφημερίδες και διαδίκτυο. Επί 30 συναπτά έτη εργάστηκα κυρίως σε εφημερίδα, οικονομική και ανήκουσα σε παραδοσιακό εκδότη. Δεν μου έβαλε κανείς το πιστόλι στον κρόταφο, αλλά γνώριζα τα όρια της δημοσιογραφικής μου ελευθερίας …

Επομένως, «αγύριστο κεφάλι» δεν είμαι στους νέους τρόπους ενημέρωσης ούτε έχω συμπλέγματα με τα blogs. Γι αυτό, εξάλλου, επέλεξα κι εγώ να είμαι blogger! Έκλεισα τον φάκελο αυτής της δημοσιογραφίας που μέχρι πρότινος ασκούσα, γιατί προτίμησα να υλοποιήσω το όραμα μου, να υπερασπίσω τα δικαιώματα των ζώων, με τις γνώσεις και την πείρα που απέκτησα, πλην όμως Ελεύθερα, Ασυμβίβαστα, χωρίς αφεντικά στο κεφάλι μου και κυρίως μακριά από όλα τα σαρκοβόρα αρπακτικά των media και του «συστήματος». Του συστήματος, που έχει έντεχνα εκθρέψει φανατικούς πολέμιους της επανάστασης των blogs, όπως είχε εκθρέψει πολέμιους της επανάστασης των ηλεκτρονικών μέσων, πριν από 20 περίπου χρόνια. Θυμάστε ;

Μόνο που το σύστημα, αυτά τα 20 χρόνια, δημιούργησε εκδότες που μόνο εκδότες δεν είναι πλέον και ραδιοτηλεοπτικά μέσα που στην πλειονότητα τους λειτουργούν παράνομα, σε συχνότητες δίχως άδεια… Παρά ταύτα, ενημερώνουν την κοινή γνώμη, την ποδηγετούν, διαμορφώνουν απόψεις, αποκαλύπτουν κατά το δοκούν, ανεβοκατεβάζουν επιχειρηματίες και πολιτικούς, παραθυρώνουν η εκπαραθυρώνουν δημόσια πρόσωπα ανάλογα με τις όποιες άνωθεν εντολές… Ως εκ τούτου και όπως οφείλει μια καθωσπρέπει κοινωνία , σεβόμαστε και αναγνωρίζουμε τους σοβαρούς, έγκυρους και διάσημους δημοσιογράφους, υπαλλήλους αυτού του συστήματος.
Οποία ειρωνεία δε , καθώς όλοι οι παράγοντες της συμβατής ενημέρωσης ξεκοκαλίζουν τα blogs καθημερινά , για να δουν τις ειδήσεις που «παίζουν», ενώ πολλά δημόσια πρόσωπα «στριμώχνονται» για να δώσουν αρθράκια τους στα πιο δημοφιλή από αυτά.

Οι πολέμιοι δημοσιογράφοι , όπως και οι πολέμιοι πολιτικοί μας, ρίχνουν κρυφές ζηλόφθονες ματιές στη νέα μορφή ενημέρωσης , που είναι πιο ελεύθερη και πιο ασυμβίβαστη από αυτή που εμείς ασκούσαμε ή ασκούμε. Και αφού σερφάρουν σε όλες τις ειδήσεις των blogs, επιδίδονται στη συνέχεια χαιρέκακα στην κριτική τους, ξορκίζοντας το κακό…

Είμαι υπέρμαχος της δημοσιογραφίας με ονοματεπώνυμο και αυτήν ασκούσα και ασκώ. Είμαι υπέρ της δημοσιοποίησης και κατά της απόκρυψης ειδήσεων. Σαφώς, είμαι κατά των αστήρικτων στοχευμένων καταγγελιών, ανώνυμων ή επώνυμων σε οποιοδήποτε μέσο ενημέρωσης. Γιατί αυτό δεν γίνεται μόνο στα blogs. Το ζητούμενο είναι , αλλοίμονο, η ελευθερία στη δημοσιογραφία αλλά είναι και η προστασία των πολιτών.

Πόσο υποκριτική μου φαίνεται, ωστόσο , η αντίδραση κάποιων «ορκισμένων εχθρών» της επανάστασης των blogs στο θέμα της «ανωνυμία» τους, όταν τόσες και τόσες ανώνυμες στήλες κοσμούσαν τις σοβαρές επίσημες εφημερίδες μας, χρόνια τώρα, ή ακόμη και με ψευδώνυμα. Πόσα και πόσα ανυπόγραφα άρθρα και πόσες ανυπόγραφες καταγγελίες δεν έχουμε διαβάσει στα παραδοσιακά εκδοτικά μαγαζιά; Λες και μόλις ανακαλύψαμε την Αμερική… θα μου πεις υπάρχει ο διευθυντής και ο εκδότης. Και στα blogs όμως υπάρχουν οι διαχειριστές, που εμείς τουλάχιστον μεταξύ τους γνωρίζουμε. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Και ας μην παραβλέπουμε το σημαντικότερο: ότι υπάρχει η ελευθερία να απαντήσει και να αρθρογραφήσει ο καθένας, χωρίς φίλτρα, περικοπές και μοντάζ!
Πόσες φορές θέλησαν δημοσιογράφοι να βγάλουν μια είδηση, μία αποκάλυψη, μία άποψη και δεν μπορούσαν υπό το φόβο της απόλυσης; Πόσοι δημοσιογράφοι γράφουν πιο αβίαστα στα blogs, επώνυμα ή ανώνυμα και πόσοι δίνουν ειδήσεις στους φίλους τους bloggers, γιατί οι ίδιοι δεν μπορούν να τις δώσουν στα μέσα που εργάζονται ; Πόσες ειδήσεις βγήκαν στα blogs προκαλώντας αντιδράσεις και στην πορεία έγιναν αναγκαστικά ειδήσεις στα ΜΜΕ; Πόσες φορές τα δελτία ειδήσεων και οι δημοσιογραφικές εκπομπές αναφέρονται στα blogs, ως ορμητήριο έρευνας ή συζήτησης; Αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους. Η μάλλον αυτό είναι που φοβίζει…
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια είχε κάποια σχέση με το blog που πιθανότατα συνεργαζόταν, το troktiko, ή αν υπήρχε άλλος λόγος ή θέμα για να τον «καθαρίσουν» έτσι άνανδρα. Το troktiko είχε αρκετά τρωτά σημεία για να διαφωνήσει κανείς, όπως άλλωστε έχουν και άλλα «τρωκτικά» media, έντυπα και ηλεκτρονικά, σε άλλο επίπεδο, σε άλλη διάσταση, αλλά πάντως έχουν.

Εκτιμώ εν κατακλείδι ότι η απώλεια μιας δυνατής και ασυμβίβαστης δημοσιογραφικής φωνής, με συμφωνούντες και διαφωνούντες, συνιστά μεγάλη απώλεια για τη Δημοσιογραφία και τη Δημοκρατία.

Επιπλέον, εκτιμώ ότι οι διαφωνίες των πολέμιων δημοσιογράφων κατά των bloggers δεν πρέπει να λύνονται με «χολή», πολλώ μάλλον μετά από μία τόσο άνανδρη και στυγερή δολοφονία. Το δηλητήριο που εκτοξεύεται κατά νεκρού συναδέλφου μας, πονάει το ίδιο με τη σφαίρα του δολοφόνου.

«Θα ξεράσω με την αγιοποίηση του», έγραψε δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης σε άρθρο της στο διαδίκτυο, λίγη ώρα πριν καν κηδευτεί ένας συνάδελφος της που δολοφονήθηκε άγρια. Το… εντάξει «ήταν ένας από εμάς» – με κάποια παραχώρηση θαρρώ – δεν καθαγιάζει τον τρόπο που, κατά την ταπεινή μου άποψη, τον «πυροβόλησε» μετά θάνατον. Σκληρή και άδικη ήταν η κριτική της. Πολλά πικρόχολα σχόλια ακούγονται επίσης και σε δημοσιογραφικά «πηγαδάκια».
Ωστόσο, κάποιοι από εμάς που έτσι αβασάνιστα κρίνουμε επί παντός του επιστητού, κάποιοι από εμάς που κάπως «έσπρωξαν» πατεράδες και θείοι και λοιποί φίλοι, κολλητοί και συγγενείς στα λαμπερά ή ολιγότερο λαμπερά και συμβατά μέσα ενημέρωσης, ουδεμία σχέση έχουμε με ορισμένους παλαιότερους και νεώτερους δημοσιογράφους – όχι φυσικά τους βολεμένους που πάντα θα υπάρχουν – εκείνους τους γνήσιους βιοπαλαιστές που ξεκίνησαν μόνοι τους χωρίς μοχλούς στήριξης, κάποιους «ακραίους επαναστάτες», μερικούς ασυμβίβαστους παλικαράδες που προκαλούν, με το ρεπορτάζ του δρόμου και όχι του γραφείου, με τα οράματα και την ανάγκη ελεύθερης έκφρασης ενάντια στη σαπίλα και την υποκρισία της εποχής μας.

Όπως η κοινωνία μας έπιασε πάτο, έτσι και η δημοσιογραφία έπιασε πάτο, είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε εθελοτυφλούμε. «Η δημοσιογραφία έχει δυστυχώς πεθάνει», μου είπε πριν 2 χρόνια καλός μου φίλος, παλαιότερος γνωστός, και ιδιαίτερα έντιμος δημοσιογράφος και φοβάμαι ότι είχε δίκιο… Η δημοσιογραφία, λοιπόν, βρήκε χώρο στο διαδίκτυο και διοχετεύτηκε η ορμή της στα blogs. Με λάθος τρόπο; Άλλοτε ναι άλλοτε όχι. Αυτό να το δούμε , να το ισορροπήσουμε και να βοηθήσουμε να μην γίνει η ελευθερία ασυδοσία. Όχι όμως να βάλουμε φίμωτρα.

Θα ήταν σοφότερο, ενδεχομένως, να είμαστε πιο ταπεινοί κάτι τέτοιες στιγμές, σεμνότεροι και πιο φειδωλοί στην κριτική μας. Ας μην κατηγορούμε έτσι επιπόλαια όσους δεν ανήκουν στη «δική μας σχολή».

Είναι θαρρώ αυτή ακριβώς η στιγμή που χρειαζόμαστε κάτι τέτοιους μαχητικούς, τολμηρούς δημοσιογράφους, κάτι παρορμητικούς «επαναστάτες», με τα λάθη τους και τις υπερβολές τους. Αυτούς που θυμίζουν τους πρωτεργάτες του λειτουργήματος της δημοσιογραφίας, έστω και με έναν άλλο σύγχρονο τρόπο, μια άλλη μορφή, αυτή που επιτάσσει η ταραγμένη μας εποχή.

Ας έχουμε το σθένος να το παραδεχτούμε και να τους βοηθήσουμε να διορθώσουν τα πιθανά λάθη τους αντί να τους καταδιώκουμε, για να μπορούμε να λέμε με ειλικρίνεια και όχι με συγκατάβαση «ναι είναι ένας από μάς». Δυστυχώς, εν προκειμένω, να φωνάζουμε δυνατά, «ναι, ήταν ένας από μας».

Και εν τέλει, ο στόχος είναι να έχουμε μια πιο ασυμβίβαστη και ελεύθερη δημοσιογραφία, μακριά από τις τερατογεννέσεις του άρρωστου και άκρως διαπλεκόμενου συστήματος, που γιγαντώθηκε και έγινε λερναία ύδρα.

Ο αυτισμός μας σε όποια αντίσταση ξεβολεύει το κατεστημένο, δεν τιμά τη Δημοκρατία μας, δεν τιμά την ταλαιπωρημένη κοινωνία μας, δεν τιμά κανέναν μας.»

Στα όσα πολύ σωστά γράφει η Εύη Κυρατζή περί ελεγχόμενης πληροφόρησης δια του Τύπου έχουμε να δώσουμε παραδείγματα ήδη δημοσιευμένα στις σελίδες μας (όπως την http://agazilos.org/2000/03/15/free-press/). Δείτε εκεί πόσο μαγικά δημοσιογράφοι που υπογράφουν τα άρθρα τους μειώνουν 400 ανθρώπους σε 70, ενώ 25 άλλους τους πολλαπλασιάζουν σε 100! Δείτε πώς η δημοσιογράφος που παρουσίασε τα 25 άτομα και των 2 φύλων και διαφόρων ηλικιών ως 100 νέες όμορφες και καλλιεργημένες γυναίκες «απαντά» στην καταγγελία μας μη λέγοντας λέξη για την ταμπακέρα, δηλαδή για την παραποιημένη εικόνα της συγκέντρωσης που επώνυμα παρουσίασε σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα. Δείτε και άλλο ατόπημα της εφημερίδας όπως το καταγγέλει άλλος μπλόγκερ/αναγνώστης μας εδώ: http://agazilos.org/2009/07/20/your-new-page/#comment-32

Μετά απ’ όλα αυτά (που είναι ελάχιστα δείγματα της παραπληροφόρησης που τρώμε καθημερινά) μπορεί κανείς να πιστέψει ότι η δημοσιογραφία που ασκείται «επώνυμα» σε παραδοσιακά μέσα «ενημέρωσης» και όχι σε μπλογκς, είναι πιο κοντά στην αλήθεια από τα όσα γράφουν οι μπλόγκερς; Από πού κι ως πού;

Ας πάμε και σε μια άλλη περίπτωση που δείχνει ότι για κάποιες ειδήσεις «πέφτει γραμμή» να ΜΗΝ δημοσιευθούν: Θυμάστε την περίπτωση των δυο Ιρανών χριστιανών, της Μαρυάμ Ρόσταμπουρ και της Μαρζιέχ Εσμαϊλαμπάντ, που φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν στο Ιράν με προοπτική την εκτέλεσή τους επειδή έγιναν χριστιανές; Ανακαλύψαμε την είδηση τυχαία σε τουρκικό δημοσίευμα στο Ίντερνετ και τη διασταυρώσαμε με τα γραφόμενα στο σάιτ της Διεθνούς Αμνηστίας και σε κάποιες γερμανικές, και αργότερα αγγλικές, ιστοσελίδες. Τη δημοσιεύσαμε – σε ελληνικά και αγγλικά – στην Ελλάδα όπου ήταν τελείως άγνωστη, φτιάξαμε φόρμα αποστολής υπογραφών διαμαρτυρίας και στείλαμε το λινκ σε άλλους μπλόγκερς. Κοιτάξτε τι αλυσιδωτή αντίδραση δημιουργήθηκε:

  • Μπλόγκερ από Θεσσαλονίκη επικοινώνησε αμέσως με την πρεσβεία του Ιράν εκεί, επιβεβαίωσε την είδηση και την αναδημοσίευσε
  • Πολλοί ακόμα  Έλληνες μπλόγκερς αναδημοσίευσαν την είδηση αμέσως.
  • Επιπλέον
  • Αναγνώστριά μας έφτιαξε βίντεο στο YouTube με το οποίο πολλοί Έλληνες και μη έμαθαν για το θέμα και κινητοποιήθηκαν.
  • Ένας από αυτούς που το είδαν στο YouTube έκανε ανάρτηση και στο Indymedia
  • Αναγνώστης μας, μπλόγκερ ο ίδιος, έφτιαξε γκρουπ στο Facebook πληροφορώντας πάρα-πάρα πολλούς ανθρώπους
  • Αναγνώστριές μας έστειλαν το λινκ σε αγγλόφωνα μπλογκς πρώην μουσουλμάνων (που κι αυτοί αγνοούσαν το θέμα) και κινητοποιήθηκαν κι αυτοί
  • Από ιστοσελίδες και μπλογκς με Ορθόδοξα θέματα σε διάφορες γλώσσες γρήγορα διαδόθηκε στη Ρωσία και άλλες χώρες με κυριλλική γραφή
  • Στην Τουρκία ακολούθησε παρόμοια πρωτοβουλία από φόρουμ Τούρκων χριστιανών

Χιλιάδες μηνύματα στέλνονταν καθημερινά μέσω της φόρμας μας, και για να αποσυμφορήσουμε την κατάσταση φτιάξαμε νέο μπλογκ ειδικά για τις δυο φυλακισμένες Ιρανές (http://freemaryamandmarzieh.agazilos.org). Έτσι είχαμε 2 φόρμες αποστολής μηνυμάτων, που δούλευαν φουλ τις περισσότερες ώρες του 24ώρου και χρησιμοποιούνταν, χωρίς υπερβολή, από ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο.

Τελικά οι δυο Ιρανές απαλλάχτηκαν από μερικές κατηγορίες και απελευθερώθηκαν μέχρι τη δίκη τους. Στο διάστημα αυτό αλλάξαμε το περιεχόμενο του μηνύματος και χιλιάδες άνθρωποι συνέχισαν να βομβαρδίζουν μ’ αυτό τις πρεσβείες του Ιράν, ενωνόμενοι με όλους τους άλλους που κινητοποιούνταν από αγγλικές σελίδες και μέσω της Διεθνούς Αμνηστίας πριν εμείς μάθουμε για το θέμα. Αργότερα μετά από μήνες τρομοκρατίας με απειλητικά τηλεφωνήματα και τα συναφή, έγινε και η τελική δίκη των γενναίων γυναικών, που αθωώθηκαν και απελάθηκαν από τη χώρα τους.

Γιατί γράφουμε όλα αυτά; Όχι βέβαια για να πούμε ότι χάρη στην πρωτοβουλία μας αθωώθηκαν οι Μαρυάμ και Μαρζιέχ, ούτε γενικότερα για να ευλογήσουμε τα γένια που δεν έχουμε! Αλλά για να δείξουμε με παράδειγμα ότι ο κόσμος μπορεί να δράσει αποτελεσματικά και σε παγκόσμια εμβέλεια μέσω των μπλογκς, κι ότι κινητοποιήσεις μέσω του Ίντερνετ μπορεί να αποκτήσουν διαστάσεις που κανείς δεν το φανταζόταν όταν ξεκινούσαν. Άνθρωποι μπορούν να συσπειρωθούν και να δράσουν με έμπνευση και με ταχύτητα χωρίς καμιά ενημέρωση από τον Τύπο!

Γιατί σε όλο αυτό το διάστημα των έντονων κινητοποιήσεων ο ελληνικός Τύπος δεν αφιέρωσε ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ σ’ αυτό το ζήτημα διεθνούς ενδιαφέροντος που αφορούσε παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων και θρησκευτικής ελευθερίας, και την ίδια τη ζωή δυο γυναικών που κάποια μέρα μπούκαραν ασφαλίτες στο σπίτι τους και τις συνέλαβαν χωρίς υποψία νομιμότητας! Δυο γυναίκες που τις ανέκριναν βασανιστικά και τις κρατούσαν φυλακισμένες με ελάχιστη τροφή και νερό, και δίχως πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα, παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που παρουσίαζαν! Ο ελληνικός Τύπος και ΜΜΕ αφιέρωναν στήλες και ρεπορτάζ σε διάφορες ηλιθιότητες – ναι, ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΕΣ! Όπως πληροφορηθήκαμε, μόνο δύο μέσα ασχολήθηκαν με το θέμα: Το περιοδικό «Τρίτο Μάτι» που δεν είναι κατά κύριο λόγο ειδησεογραφικό, και η διαδικτυακή σελίδα του «Στόχου», η οποία δεν ανέφερε πηγή και τρόπο υποστήριξης των γυναικών αλλά αντιμετώπισε το θέμα σαν μια είδηση που δείχνει τι κακό είναι το Ισλάμ.

Δηλαδή στη συντριπτική πλειοψηφία του ο ελληνικός Τύπος είχε τελείως αντίθετη στάση με το «Τρωκτικό», το οποίο αφότου στείλαμε το λινκ αφιέρωσε δυο σχόλια ( troktiko.blogspot.com/2009/09/blog-post_9493.html και troktiko.blogspot.com/2009/09/blog-post_4671.html). Μάλιστα στο ένα έβαλε μετά από παράκλησή μας και λινκ προς τη φόρμα, ώστε να μπορεί να στέλνει μηνύματα διαμαρτυρίας ο κόσμος.

Και το συμπέρασμα είναι απλό: ο Τύπος είναι ελεγχόμενος από διάφορα συμφέροντα που πολύ αμφιβάλλουμε ότι είναι «φωτεινά». Και οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στον Τύπο, όσο είναι οικονομικά εξαρτημένοι από τους εργοδότες τους και κατά συνέπεια υποχρεωμένοι να εξυπηρετούν τις διάφορες σκοπιμότητές τους, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ, ακόμα κι αν το θέλουν, να μας ενημερώσουν πραγματικά. Και τις ειδήσεις που τελικά περνούν από το φίλτρο του «επιτρεπτού», δεν μπορούν να τις παρουσιάσουν αντικειμενικά. Είναι αναγκασμένοι, ακόμα κι αν δεν το θέλουν, να παρουσιάζουν μια εικονική πραγματικότητα. Μόνο μέσω των μπλογκ και μέσω της ανωνυμίας μπορούν να πουν τα πράγματα όπως τα ξέρουν, χωρίς το φόβο της απόλυσης!

Ας μη διαμαρτύρονται λοιπόν αυτοί που τους ενοχλεί η ανωνυμία των μπλόγκερ αλλά όχι η ανωνυμία του «Μικροπολιτικού» και του «Αποδυτηριάκια» (για να αναφέρουμε μονάχα δυο παραδείγματα). Ας μην διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους αυτοί που, την ώρα που οι δυο Ιρανές βασανίζονταν απάνθρωπα, μας ενημέρωναν για το ποιος βγαίνει ραντεβού με ποιαν, και το πώς το ερασιτεχνικό βίντεο με αστείες γκριμάτσες που γύρισε ένα άγνωστο παχουλό αγόρι, το είδαν χιλιάδες χρήστες του YouTube! Ακόμα, ας μην προσάπτουν ως κατηγορία στον Σωκράτη Γκιόλια ότι ήταν «κολλημένος με την Ορθοδοξία» αυτοί που μέρα νύχτα παρουσιάζουν την καλοπέραση, το χρήμα και τη μάταιη (μα εντελώς μάταιη και κούφια) δόξα ως παντοδύναμους θεούς που όλοι πρέπει να προσκυνάμε. Ας αφήσουν ήσυχο το troktiko που κατηγορούν για «ανακριβείς ειδήσεις» – λες και όλες οι δικές τους είναι ακριβείς! Και ας μην χρησιμοποιούν το όνομα του Σωκράτη Γκιόλια (λες και τους πήρε ο πόνος αυτούς που τον θεωρούσαν μαλάκα, όπως με περισσή ειλικρίνεια έγραψε η Ρίκα Βαγιάνη) για να πλήξουν το Indymedia, ένα σάιτ όπου ο καθένας λέει τη γνώμη του – και που έχει και αυτό διαχείριση, για όποιον δεν το γνωρίζει… Αν πραγματικά υποστηρίζουν την έννοια της ελευθεροτυπίας, θα πρέπει να υποστηρίξουν και την ελευθερία της έκφρασης στο Ίντερνετ. Εκτός αν το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να διατηρήσουν τον έλεγχο της πληροφόρησης του κόσμου, για λογαριασμό των σκοτεινών αφεντικών τους… Αν αυτός είναι ο σκοπός τους, ας μη χάνουν άδικα το χρόνο τους. Γιατί αυτό τον έλεγχο τον έχουν χάσει από καιρό και είναι μάλλον αδύνατο να τον ξαναποκτήσουν…

ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Αφιερωμένο στην Κατερίνα

Ένα ωραίο πρωί βρήκαμε στο mailbox το ακόλουθο μήνυμα, με ημερομηνία 15.9.2007:

«Χαίρετε,

την Τετάρτη 19/9/07, η κυρία ‘Αννα Δρούζα θα έχει καλεσμένη στην εκπομπή της τη Σιμόνα Ατσόρι, την ιταλίδα που γεννήθηκε με φωκομέλεια. Η κυρία Δρούζα επιθυμεί να έχει κάποιον εκπρόσωπο από τον Αγάζηλο για να μιλήσει για το θέμα των εκτρώσεων. Η αφίσα που έχετε βγάλει με τη Σιμόνα Ατσόρι είναι εξαιρετική και αυτή μας κίνησε το ενδιαφέρον για να σας έχουμε στην εκπομπή. Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας το συντομότερο δυνατόν ώστε να συνενοηθούμε για την εκπομπή.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων , (όνομα).»

Το μέλος που πήρε το ταχυδρομείο εκείνο το πρωί κούνησε το κεφάλι με βαριεστημάρα. Άλλη μια πρόσκληση για την τηλεόραση, όπου είχαμε δηλώσει ρητά και κατηγορηματικά ότι δεν θα πατήσουμε το ποδαράκι μας… Πόσες τέτοιες προσκλήσεις έχουμε λάβει; Ουκ ολίγες, και σε όλες δίνουμε την ίδια στερεότυπη αρνητική απάντηση. Κάθισε λοιπόν και απάντησε ως εξής:

«Χαίρετε,

είναι αρχή μας να αποφεύγουμε την τηλεόραση. Θα μπορούσαμε αν θέλετε να κάνουμε κάποια τηλεφωνική παρέμβαση.

Ευχαριστούμε,

Ομάδα Γυναικών Αγάζηλος».

Στη συνέχεια, έστειλε στα άλλα μέλη το εξής ενημερωτικό σημείωμα:

«Αγαπητές φίλες και μέλη,

Ακολουθεί η απάντησή μας σε πρόσκληση που έχουμε δεχτεί για εκπομπή της Δρούζα. Όποια θα ήθελε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με την εκπομπή, ας απαντήσει στο μήνυμα.

——

Χαίρετε,

είναι αρχή μας να αποφεύγουμε την τηλεόραση. Θα μπορούσαμε αν θέλετε να κάνουμε κάποια τηλεφωνική παρέμβαση.

Ευχαριστούμε,

Ομάδα Γυναικών Αγάζηλος «.

Τότε λοιπόν δημιουργήθηκε μεταξύ μας διάσταση απόψεων. Η μια άποψη έλεγε «Κακώς που δεν πάμε σε μια εκπομπή με τη Σιμόνα Ατζόρι» και η άλλη, «Σιγά μην πάμε στην τηλεόραση μετά από τόσα χρόνια». Μεταξύ άλλων ακούστηκαν τα εξής αντικρουόμενα:

* «Είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουμε τη Σιμόνα, αλλιώς θα πρέπει να πάμε στην Ιταλία».
* «Αν πάω υπάρχει το επικίνδυνο ενδεχόμενο να δείρω τη Δρούζα (μου τη δίνει)».
* «Αυτό το »σαν αρχή να μη βγαίνουμε στην τηλεόραση» μπορεί να φανεί και λίγο περίεργο-ύποπτο σε κάποιον».
* «Εγώ πάντως δεν πάω. Ποιος ξέρει ποιους θα έχουν φέρει για να γίνει φασαρία».
* «Κι αν πάμε τι θα πάθουμε;»
* «Θα γίνουμε λοιπόν τελικά τα ψώνια του Άντυ Γουώρχολ;»

    Κ.ο.κ, κ.ο.κ.

    Τέλος πάντων αφού η πλειοψηφία έτεινε προς το να εκπροσωπηθεί η ομάδα στο «Μπορώ», το μέλος που έστειλε την πρώτη απάντηση έκανε την καρδιά της πέτρα, και στις 16.0.07 ξανάγραψε:

    «Χαίρετε και πάλι,

    επειδή υπάρχει πιθανότητα να μπορέσουν να παρευρεθούν κάποια μέλη ή κάποιο μέλος, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας για λεπτομέρειες. Μας ενδιαφέρει και το ποιοι άλλοι θα είναι καλεσμένοι.

    Ευχαριστούμε. «

    Δεχθήκαμε λοιπόν δυο απαντήσεις από δυο διαφορετικούς συντελεστές της εκπομπής. Η μια (17.9.07, 12:59) έλεγε:

    «Επειδή στον ιστότοπό σας δεν μπορώ να εντοπίσω κάποιο τηλέφωνο, παρακαλώ όπως μου αποστείλετε με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ένα τηλέφωνο για να διευκολύνουμε την επικοινωνία.

    Ευχαριστώ. »

    και η άλλη (17.9.07, 2:05) έλεγε (μεταξύ άλλων):

    «θα ήταν τιμή και χαρά για μας η παρουσία σας. Το τηλέφωνό μας είναι 210——-. θα θέλαμε να μας αποστείλετε ένα τηλέφωνο επικοινωνίας το συντομότερο δυνατό».

    Στη συνέχεια άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για το ποια ή ποιες θα πήγαιναν τελικά. Καταλήξαμε στο ότι θα ήταν τρεις από αυτές που δεν αισθάνονταν «ψώνια του Άντυ Γουώρχολ» και δεν είχαν άλλα κωλύματα, ούτε και καμιά διάθεση να δείρουν τη Δρούζα. Στείλαμε τα τηλέφωνα επικοινωνίας στους δημοσιογράφους, έγινε η συνεννόηση και στα μέλη μας εστάλη η ακόλουθη ανακοίνωση:

    «Αγαπητές φίλες και μέλη,

    μετά από διάφορες σκέψεις και ζυμώσεις, την Τετάρτη 19/9/07 η ομάδα μας θα εκπροσωπηθεί στην εκπομπή «Μπορώ» της Άννας Δρούζα με τη Σιμόνα Ατζόρι. Το πρόγραμμά μας λέει ότι στο στούντιο θα βρεθούν τρία μέλη, από τα οποία τα δύο θα εμφανιστούν στο φακό. Σε κάθε περίπτωση, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα παραστεί τουλάχιστον ένα μέλος το οποίο θα τοποθετηθεί.

    Η εκπομπή προβάλλεται στο Star από τις πέντε παρά ως τις επτά παρά, όπως μας ενημέρωσαν. Όποιος θέλει να παρέμβει τηλεφωνικά, ας το κάνει στο 210-8012112.

    Όπως μας είπε η δημοσιογράφος, στην εκπομπή θα συμμετέχει κατά πάσα πιθανότητα και ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, πιθανότατα με μια ψυχολόγο, ενώ παράλληλα άλλα μέλη μας κάνουν προσπάθειες για να παρέμβουν τηλεφωνικά άνθρωποι που ασχολούνται εθελοντικά με τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

    Σε καλό να μας βγει!»

    Και η φοβερή στιγμή της παρθενικής εμφάνισης της Αγαζήλου στο γυαλί ήρθε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή βέβαια, δυο από τα τρία μέλη δήλωσαν ότι δεν μπορούν να παραστούν, κι απόμεινε μόνο το ένα. Αυτό το ένα είχε στο σταθμό «Ειρήνη» ραντεβού με κάποιους που θα το πήγαιναν στο studio Faros όπου γυριζόταν η εκπομπή. Βγήκε λοιπόν από την έξοδο ΣΕΛΕΤΕ και περίμενε εκεί, ενώ το πουλμανάκι που θα το παραλάμβανε βρισκόταν στην άλλη έξοδο. Τελικά, με τα πολλά και κατόπιν συνεννόησης στο κινητό, συνάντησε τους υπόλοιπους που έκαναν το «κοινό» στην εκπομπή και όλοι μαζί, μπαφιασμένοι από τη ζέστη, έφτασαν στο στούντιο.

    Όσο για το τι έγινε εκεί, ιδού η αναφορά που εστάλη στα μέλη μας:

    «Αγαπητές φίλες και μέλη,

    Ακολουθεί μια μικρή αναφορά για την παρουσία μας στην εν λόγω εκπομπή.

    1)Η κ. Δρούζα έκανε την εκπομπή διαφορετικά απ’ ότι είχαν σχεδιάσει οι δημοσιογράφοι. Αυτοί είχαν δώσει στην εκπρόσωπό μας εξαρχής να κρατάει μικρόφωνο ώστε σε κάποια στιγμή να μιλήσει, αλλά η κ. Δρούζα δεν της απηύθυνε το λόγο καθόλου ούτε αφού εκείνη της εξήγησε (σε ένα διάλειμμα) ποιους εκπροσωπεί, δείχνοντας μάλιστα την αφίσα λόγω της οποίας είχαν προσκαλέσει την ομάδα.

    Τότε, η κ. Δρούζα της άλλαξε θέση, για να μιλήσει πιο εύκολα υποτίθεται, αλλά τελικά και πάλι δεν της απηύθυνε το λόγο.

    2)Είχε έρθει και η ψυχολόγος Ειρήνη Λεβεντάκη εκπροσωπώντας τον Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, μετά από πρόσκληση κι αυτή, και όπως είπε στην εκπρόσωπό μας είχε κλείσει το ιατρείο της για να παραστεί. Εκείνη ζήτησε να μιλήσει και η κ. Δρούζα τη βεβαίωσε πως ναι, θα μιλούσε (μέσα στα τελευταία 20 λεπτά κι αυτή) αλλά τίποτα.

    3)Η κ. Δρούζα δεν έκανε το στοιχειώδες που θα έπρεπε να έχει γίνει από την αρχή: μια παρουσίαση των φορέων που εκπροσωπούνταν, που ήταν δύο όλοι κι όλοι! Δεν ήταν δύσκολο να πει «έχουμε κοντά μας την κ. Τάδε από τον Φορέα Χ και την κα Δείνα από τον φορέα Ψ», αλλά δεν το έκανε… Αντιμετώπισε τους εκπροσώπους των φορέων, που οι δημοσιογράφοι της είχαν κουβαλήσει με χίλιες διαπραγματεύσεις, σαν να ήταν το γνωστό «κοινό» από κομπάρσους που παρίσταται σε διάφορες εκπομπές. Κάποιοι από αυτό το «κοινό» είπαν στην εκπρόσωπό μας ότι έρχονται στις εκπομπές της κ. Δρούζα από πέρισυ (οι ίδιοι).

    4)Ο υπεύθυνος σχεδιασμού που εισέπραξε την κριτική εκ μέρους των εκπροσώπων των φορέων, είπε ότι αυτό έχει γίνει και σε άλλες ζωντανές εκπομπές της κ. Δρούζα, και μετά «αποζημιώνουν» αυτούς που δεν μίλησαν με μια επόμενη εκπομπή όπου τους αφήνουν να μιλήσουν! Επίσης, ότι θα κάνουν και στη συνέχεια εκπομπή για τις αμβλώσεις όπου θα ξανακαλέσουν και πάλι την Αγάζηλο και τον Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού.

    5)Η κ. Δρούζα αντιμετώπισε τη Σιμόνα Ατζόρι με ερωτήσεις επαναλαμβανόμενες, και συχνά αδιάκριτες, ακόμα και προσβλητικές. «Μήπως αφήνεις μακριά μαλλιά για να μη φαίνεται ότι δεν έχεις χέρια;» «Τι δουλειά κάνει ο φίλος σου» και άλλα τέτοια.

    Το καλό για το τέλος: Κοντολογίς, ευτυχώς που γνωρίσαμε την υπέροχη Σιμόνα, διαφορετικά η δήθεν «συμμετοχή» θα ήταν απλά χάσιμο χρόνου… Στη Σιμόνα άρεσε η αφίσα μας, και δέχτηκε να γράψει ένα κείμενο για το αφιέρωμα που θα της κάνουμε στο «Αγάζηλοι γυναίκες που αγαπάμε». Η συνεννόηση έγινε στα αγγλικά, που η Σιμόνα γνωρίζει πολύ καλά. Είπε μάλιστα στην εκπρόσωπό μας ότι κι αυτή είναι κατά των αμβλώσεων. Βγήκαμε και φωτογραφίες μαζί, με τις υπόλοιπες χορεύτριες της ομάδας της, τη μαμά της και την εκπρόσωπο του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, η οποία μιλούσε ιταλικά και εκτελούσε χρέη διερμηνέα μετά τοπέρας της εκπομπής. Φωτογραφηθήκαμε χωρίς την κ. Δρούζα ευτυχώς! Τις φωτογραφίες τραβούσε ο χορογράφος της Σιμόνα.

    Αυτά από την πρώτη μας συμμετοχή σε τηλεοπτική εκπομπή, που πιθανότατα θα είναι και η τελευταία. Ζήτω το ραδιόφωνο!»

    ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ, η Κατερίνα ρώτησε με αγανάκτηση:

    «Γιατί δεν κάνουμε και εμείς το δικό μας ρεπορτάζ, αποκαλύπτοντας το σύστημα της Δρούζα στο Πανελλήνιο, ζητώντας δημοσίως να μας δώσει εξηγήσεις για την αλλαγή της;;; Γλάστρες ήθελε;;;»

    Έτσι λοιπόν, το παρόν άρθρο ετοιμάστηκε και ανέβηκε στις σελίδες μας γρήγορα-γρήγορα, στις 20.9.2007, αφιερωμένο στην Κατερίνα.

    ΑΛΛΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ: Ένας από τους φίλους της ομάδας μας που συνιστούσε με mail να «προετοιμαστούμε για την τηλεόραση ψυχολογικά γιατί είναι αδηφάγος», μας έστειλε το εξής μήνυμα:

    «Αγαπητές φίλες του Αγάζηλου,
    λυπάμαι που θα το πω αλλά δεν περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση στην εκπομπή που πήγατε, εξ ου και το προηγούμενο mail μου.

    Η τηλεόραση παίζει το δικό της παιχνίδι και θέλει να περάσει το μήνυμα που ζητάει ασχέτως των καλεσμένων. Η κ Δρούζα φαίνεται ωραία στις εκπομπές της και δήθεν κάνει θέματα που ενδιαφέρουν το κοινό κλπ κλπ αλλά πάντα θα πει αυτό που θέλει εκείνη.

    Προσωπικά χωρίς να έχω δει πολλές εκπομπές (2-3 από μερικά λεπτά) θυμάμαι (και από αναφορές φίλων μου) οτι έχει κάνει άπειρες εκπομπες για θέματα σχέσεων, διαζυγίων , απατημένων συζύγων, και προβλημάτων στο γάμο κλπ κλπ. Αν σκεφτείτε λοιπόν οτι μετά από όλα αυτά χώρισε με τον (πρώην πια) άντρα της σημαίνει οτι πολύ απλά ούτε η ίδια δεν έδωσε σημασία στα όσα ειπώθηκαν στις εκπομπές της.

    Προσωπικά θα σας πρότεινα να δεχθείτε την επόμενη φορά πρόσκληση μόνο από δημοσιογράφους σαν τον κ. Κούλογλου. Δεν ξέρω βέβαια αν εκείνος θα κάνει ποτέ θέμα σχετικό με όσα πρεσβεύετε, αλλά τουλάχιστον οι εκπομπές του είναι κάπως πιο σοβαρές.

    Σας ευχαριστώ και συγγνώμη για την πολυλογία μου».

    ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΨΩΝΙΑ, ΑΝΤΥ

    Πριν από μερικά χρόνια, ο Andy Warhol είχε πει: «στο μέλλον, ο καθένας θα είναι διάσημος για 15 λεπτά». Αυτό το βλέπουμε καθημερινά στην εποχή μας, όπου διάφοροι άνθρωποι χρησιμοποιούνται από τα ΜΜΕ για να γεμίσουν τα τηλεοπτικά παράθυρα, με πρόφαση το ότι γειτνιάζουν με τον τάδε ή δείνα διάσημο – είτε αυτός είναι δολοφόνος, είτε Ολυμπιονίκης.

    Τι σκοπό εξυπηρετούν όλα αυτά; Την ενημέρωση; Κατά κανόνα οι διάφοροι εμφανιζόμενοι λένε κοινοτυπίες που δεν προσφέρουν τίποτα στην ενημέρωση, και στην καλύτερη περίπτωση φορτίζουν συναισθηματικά το θέμα.

    Σε τι λοιπόν στοχεύει αυτή η «διασημότητα των 15 λεπτών»; Αποκλειστικά και μόνο στο ΘΕΑΜΑ. Το θέαμα, αυτό το «φάτε μάτια ψάρια», για να αντικαταστήσετε αυτά για τα οποία πραγματικά πεινάτε και τα οποία ίσως και να τα φοβάστε: την επαφή με τον πλησίον, την πραγματική επικοινωνία. Τα ΜΜΕ θέλουν να μας χορτάσουν με θέαμα, για να ξεχνάμε τις ελλείψεις και τις παραλείψεις της «κοινωνίας της αφθονίας». Της κοινωνίας που το μόνο που παρέχει άφθονο – κι αυτό όχι σε όλους – είναι όχι ο άρτος, αλλά τα θεάματα… κι αυτά πάλι δεν τα παρέχει με τόση αφθονία, με όση τουλάχιστον παρέχει το ΨΕΜΑ της.

    Στην ομάδα μας έχουν γίνει διάφορες κρούσεις για συμμετοχή σε τηλεοπτικά παράθυρα, πάνελς, αλλά και συνεντεύξεις μετά φωτογραφίσεως σε εφημερίδες και περιοδικά. Από τη στιγμή που ανοίξαμε αυτό το στέκι στο Internet, η τοποθέτησή μας σε όλα αυτά είναι ξεκάθαρη: Το πολύ να πούμε κάποια γνώμη τηλεφωνικά, κατόπιν ωρίμου σκέψεως και μόνο αν είμαστε ΟΛΕΣ σύμφωνες. Δεν θέλουμε να γίνουμε φάτσες σε τηλεοπτικά παράθυρα. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΨΩΝΙΑ ΤΟΥ ANDY WARHOL.

    Υπάρχουν βέβαια, κάποιοι άνθρωποι που έχουν λόγο ύπαρξης στα παράθυρα και δεν είναι καθόλου ψώνια! Χαιρόμαστε πολύ που βγαίνουν κι αυτοί και βάζουν κάποια πράγματα στη θέση τους…