*ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΑΖΗΛΟΣ*

Δικαιοσύνη για όλους!

Tag Archives: ισότητα των δύο φύλων

Ανήλικα κοριτσάκια παντρεύονται βιαστές και… βατράχους

Αν παρακολουθήσουμε τα διεθνή νέα, θα διαπιστώσουμε ότι παιδιά σε όλο τον κόσμο πέφτουν θύματα σε διάφορες καταστάσεις που τα βλάπτουν και τα στιγματίζουν, ή ακόμα και τα σκοτώνουν, όπως κυκλώματα παράνομης παιδικής εργασίας,  επαιτείας, παιδόφιλων, εμπορίου οργάνων, και άλλα… Αντιμετωπίζουν όμως και πείνα, αρρώστιες από κακή θρέψη, εξώθηση σε πορνεία – κι αυτό το τελευταίο, ενώ οι κοινωνίες μας σε γενικές γραμμές το καταδικάζουν, κάποια μέλη τους το εκμεταλλεύονται με το παραπάνω, ταξιδεύοντας σε χώρες της Άπω Ανατολής για να εξασφαλίσουν σεξ με μικρά παιδιά.

Ας δούμε όμως διάφορες ειδήσεις σχετικά με μικρά κορίτσια: Η πρώτη είναι από την Ινδία, όπου σύμφωνα με αρχαίο θρησκευτικό έθιμο «Επτάχρονες Ινδές παντρεύονται βατράχους» (http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/howaboutthat/4290761/Seven-year-old-Indian-girls-marry-frogs.html)

Η πικρή εμπειρία λέει πως οι γυναίκες πρέπει να φιλήσουν πολλά πράσινα αμφίβια για να βρουν έναν πρίγκιπα, αλλά δύο επτάχρονα κορίτσια στην Ινδία, την περασμένη εβδομάδα περιόρισαν την αναζήτηση και παντρεύτηκαν βατράχια.

Του Dean Nelson στο Δελχί
Δημοσιεύθηκε: 3:53 GMT PM 19 Ιανουαρίου 2009

Η τελετή έχει τις ρίζες της στην ιστορία του Ινδουιστικού θεού Shiva που είχε ο ίδιος μετατραπεί σε βάτραχο μετά από φιλονικία με τη σύζυγό του Parvati. Φωτογραφία: Getty

Οι Vigneswari και Masiakanni φορούσαν παραδοσιακά ινδικά νυφικά σάρι και χρυσά κοσμήματα σε ένα πλούσιο διπλό γάμο στο απομακρυσμένο σπίτι τους στο χωριό Ταμίλ Ναντού.

Οι γάμοι διεξήχθησαν στο πλαίσιο του «Pongal», μιας παράδοσης αιώνων για τη συγκομιδή ώστε να «εμποδίσουν την εμφάνιση μυστηριωδών ασθενειών στο χωριό».

Εκατοντάδες χωρικοί στο Pallipudpet, 250 χλμ. από το Μαδράς, πήγαν στο ναό, μεταφέροντας τις δύο νύφες στους ώμους τους, ενώ τα βατράχια ήταν δεμένα σε μακριά ραβδιά στολισμένα με λουλούδια. Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο ιερέας έψαλε ινδουιστικές προσευχές, έδεσε τα χέρια των νυφών με τα δικά του εξ ονόματος των γαμπρών και τους ονόμασε βατράχους και συζύγους μπροστά σε μια ιερή φωτιά.

Η τελετή έχει τις ρίζες της στην ιστορία του Ινδουιστικού θεού Shiva που είχε ο ίδιος μετατραπεί σε βάτραχο μετά από φιλονικία με τη σύζυγό του Parvati. Έκλαψε για ημέρες προκαλώντας την εξάπλωση ασθενειών στα χωριά του τόπου. Όταν τα χωριά ζήτησαν βοήθεια, αυτή τους έστειλε να βρουν τον Shiva και να τον παρακαλέσουν να παντρευτεί μια νεαρή κοπέλα. Η ίδια παρίστανε το κορίτσι, και όταν ο Shiva συμφώνησε να την παντρευτεί επέστρεψαν στην αρχική θεϊκή μορφή τους και η επιδημία πέρασε.

«Τα κριτήρια επιλογής των νυφών είναι ότι θα πρέπει να μην έχουν ακόμα φτάσει στην εφηβεία. Οι γονείς των κοριτσιών παρέχουν εθελοντικά τα παιδιά τους για το τελετουργικό. Μερικές φορές τα κορίτσια εξαναγκάζονται από τους γονείς, οι οποίοι λαμβάνουν μια αίσθηση εκπλήρωσης ότι έσωσαν το χωριό από ασθένειες. Η κύρια αιτία είναι ο αναλφαβητισμός», δήλωσε ο σχολιαστής Ταμίλ Dominic Bosco.

Η παράδοση είναι πηγή αμηχανίας και ταλαιπωρίας για την ινδική κυβέρνηση που έχει πραγματικό πρόβλημα με τους παράνομους γάμους παιδιών. Έχει διατάξει έρευνα για την πρακτική και έστειλε μια ομάδα από ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και θρησκευτικούς ηγέτες να πείσουν τους χωρικούς να εγκαταλείψουν μια «άσοφη» παράδοση.

Για τις νύφες Vigneswari και Masiakanni, οι γάμοι είχαν γρήγορο και αίσιο τέλος: ώρες μετά το δέσιμο των κόμπων, οι πράσινοι γαμπροί τους πετάχτηκαν πίσω σε μια λασπωμένη λίμνη.

Το συγκεκριμένο έθιμο, αν δεν συνοδεύεται από την αντίληψη ότι αυτά τα κοριτσάκια είναι πλέον για πάντα «παντρεμένα με τον Σίβα» και δεν πρέπει να παντρευτούν με κανονικούς ανθρώπους γιατί θα τους φέρουν κακοτυχία ή και θάνατο – πράγμα που πιστεύεται για τα κορίτσια που αφιερώνονται σε ινδουϊστικούς ναούς – τότε είναι μάλλον κάτι αβλαβές για τις μικρές νύφες. Υπάρχουν όμως και οι γάμοι παιδιών με κανονικούς ενήλικες, που όχι μόνο δεν είναι αβλαβείς αλλά στοιχίζουν στα παιδιά τη ζωή τους, όπως θα δούμε στις δυο επόμενες ειδήσεις.

Υεμενίτισσα «παιδούλα νύφη» πεθαίνει από εσωτερική αιμορραγία

http://edition.cnn.com/2010/WORLD/meast/04/09/yemen.child.bride.death/

(CNN) – Μια 12χρονη Υεμενίτισσα νύφη πέθανε από εσωτερική αιμορραγία τρεις μέρες μετά το γάμο της, μετά την συνουσία με έναν μεγαλύτερο από αυτήν άνδρα, είπε το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά.

Η κοπέλα ήταν παντρεμένη με έναν άνδρα, με τουλάχιστον δύο φορές την ηλικία της, δήλωσε η Sigrid Kaag, περιφερειακή διευθύντρια της UNICEF για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Ο θάνατός της είναι «μια οδυνηρή υπενθύμιση των κινδύνων που αντιμετωπίζουν τα κορίτσια όταν παντρεύονται πάρα πολύ νωρίς,» δήλωσε την Πέμπτη η Kaag.

Η Amal Basha, πρόεδρος του Αραβικού Φόρουμ Αδελφών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Sisters Arab Forum for Human Rights), μιας υεμενίτικης ομάδας υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προσδιόρισε την Παρασκευή το κορίτσι ως Elham Mahdi.

«Η Elham είχε παντρευτεί στις 29 Μαρτίου και πέθανε τρεις μέρες μετά» και έζησε στην επαρχία Hajjah της Υεμένης, είπε η Μπάσα.

Ο θάνατος του κοριτσιού είναι η τελευταία σε μια σειρά υποθέσεων γάμου παιδιών στην Υεμένη, όπου η ελάχιστη ηλικία γάμου είναι ακόμα υπό συζήτηση.

Απογοητευμένος από την πρόσφατη αποκάλυψη, αξιωματούχος της κυβέρνησης της Υεμένης αποκάλεσε την υπόθεση » μια σκληρή υπενθύμιση ότι η πρακτική του γάμου ανηλίκων πρέπει να λήξει.»

«Η κυβέρνηση έχει εργαστεί ακούραστα για να εδραιωθεί η ελάχιστη ηλικία γάμου, αλλά οι συντηρητικοί βουλευτές αντιστάθηκαν σε αυτό», δήλωσε ο αξιωματούχος, ο οποίος δεν είναι εξουσιοδοτημένος να μιλήσει στα μέσα ενημέρωσης. «Τα μέλη του συντηρητικού μπλοκ χρειάζεται να εντείνουν την ευθύνη για την προστασία των δικαιωμάτων και ελευθεριών των νέων. Οι ΜΚΟ πρέπει να συνεχίσουν την εκστρατεία για να ρίξουν φως σε αυτή την ατυχή πρακτική.»

Τον Σεπτέμβριο, ένα 12χρονο κορίτσι της Υεμένης που εξαναγκάστηκε σε γάμο πέθανε κατά τη γέννα. Το μωρό της πέθανε επίσης, σύμφωνα με την Οργάνωση Seyaj για την προστασία των παιδιών.

Η Fawziya Ammodi ήταν σε διαδικασία γέννας για τρεις μέρες πριν πεθάνει από σοβαρή αιμορραγία, είπε ο Ahmed al-Qureshi, πρόεδρος της οργάνωσης.

«Αν και η αιτία του θανάτου της ήταν η έλλειψη ιατρικής περίθαλψης, το πραγματικό ζήτημα ήταν η έλλειψη εκπαίδευσης στην Υεμένη και το γεγονός ότι εξακολουθούν να συμβαίνουν γάμοι παιδιών,» δήλωσε ο al-Qureshi.

Οι παιδούλες νύφες συνηθίζονται στην Υεμένη, όπου ο ΟΗΕ εκτιμά ότι το ένα στα τρία κορίτσια παντρεύεται πριν την ηλικία των 18. Τα περισσότερα παντρεύονται με ηλικιωμένους άνδρες με περισσότερες από μία συζύγους, σύμφωνα με μια μελέτη του Πανεπιστημίου της Sanaa.

Για τους γονείς του κοριτσιού, ο γάμος σημαίνει ότι οι κόρες δεν είναι πλέον ένα οικονομικό ή ηθικό βάρος. Τις περισσότερες φορές, οι γονείς παίρνουν μια υπόσχεση από το σύζυγο ότι θα περιμένει μέχρι το κορίτσι να μεγαλώσει κι άλλο για να ολοκληρώσει τον γάμο.

«Ο πρόωρος γάμος θέτει τα κορίτσια σε αυξημένο κίνδυνο εγκατάλειψης του σχολείου, έκθεσης στη βία, την κακοποίηση και την εκμετάλλευση, ή ακόμη και απώλειας της ζωής τους από την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και άλλες επιπλοκές,» δήλωσε η UNICEF.

Το θέμα των παιδιών νυφών της Υεμένης έγινε πρωτοσέλιδο το 2008 όταν η 10χρονη Nujood Ali σταμάτησε το σχολείο και παντρεύτηκε. Ο σύζυγός της τη χτύπησε και τη βίασε μέσα σε λίγες εβδομάδες από την τελετή.

Για να ξεφύγει, η Nujood πήρε ένα ταξί – για πρώτη φορά στη ζωή της – για να πάει στο κεντρικό δικαστήριο όπου κάθισε σε έναν πάγκο και απαίτησε να δει έναν δικαστή.

Μετά από μια καλά δημοσιοποιημένη δίκη, της χορηγήθηκε διαζύγιο.

Και η συνέχεια του δράματος…

http://www.politicalscandalnews.com/article/Rapist%20husband%20of%20dead%20Yemeni%20child%20bride%20should%20die:%20family

Οικογένεια: Ο βιαστής σύζυγος της νεκρής παιδούλας νύφης της Υεμένης θα πρέπει να πεθάνει

Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) Global Edition | 2010-04-11 12:10:12

Η οικογένεια ενός 13χρονου κοριτσιού της Υεμένης που πέθανε μετά από σεξουαλικό βιασμό από τον σύζυγό της λίγες ημέρες μετά τον κανονισμένο γάμο της απαιτεί την εκτέλεσή του.

Η Ilham al-Ashi πέθανε την Παρασκευή, πέντε ημέρες μετά τον γάμο της με τον Abed al-Hekmi, 24 ετών, σε μια υπόθεση η οποία έχει και πάλι έφερε στο προσκήνιο τα δεινά των λεγόμενων «νυφών του θανάτου» της Υεμένης.

Η ιατρική γνωμάτευση από το κύριο νοσοκομείο στην επαρχία Hajja, βόρεια της πρωτεύουσας, είπε ότι υπέστη μια βαθιά ρήξη στα γεννητικά όργανα.

«Απαιτώ την εφαρμογή του νόμου του Αλλάχ. Απαιτώ τιμωρία» είπε στο AFP η μητέρα του κοριτσιού, Nejma al-Ashi, αναφερόμενη σε εκτέλεση, η οποία είναι η ποινή για φόνο στη μουσουλμανική χώρα.

Στο χωριό Αλ-Asha με τις καλύβες – ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα απόλυτης φτώχειας σε μια από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου, η μητέρα είπε ότι η κόρη της ήταν «ωραία και γεμάτη υγεία» όταν παντρεύτηκε.

Η οικογένεια του συζύγου της σε ένα χωριό γειτονικό είπε λίγες ημέρες μετά το γάμο ότι η κόρη της «ήταν άρρωστη, που έπασχε από ελονοσία, καθώς και ότι τα πνεύματα την είχαν καταλάβει στο γάμο.»

«Εγώ απάντησα: Έχετε φόβο για το Θεό. Η κόρη μου δεν έχει κανένα πρόβλημα», πρόσθεσε.

Αλλά η κόρη της, το τελευταίο θύμα της διαδεδομένης συνήθειας του γάμου ανηλίκων στη φυλετικά δομημένη κοινωνία, είχε πρόβλημα για μέρες, σύμφωνα με το ιατρικό προσωπικό που την είχε δει νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα.

Η Zahra Makyayeva, γυναικολόγος από το Ουζμπεκιστάν σε ιατρική κλινική, είπε ότι είδε την Άσι τη δεύτερη ημέρα του γάμου της, αφού ο σύζυγός της την έφερε, ζητώντας να «σπάσουν τον υμένα της» – αποδεικνύοντας ότι δεν είχαν ολοκληρώσει το γάμο τους.

Η γιατρός είπε ότι αρνήθηκε επειδή «ήταν απαγορευμένο» και συμβούλευσε τον σύζυγο να πάει σε ένα κυβερνητικό νοσοκομείο, τονίζοντας ότι η κοπέλα, που ήταν πολύ ντροπαλή για να επιτρέψει στη γιατρό να την εξετάσει, φαινόταν αδύναμη.

Όμως, αντί να πάει στο νοσοκομείο, ο Hekmi σταμάτησε στο φαρμακείο της κλινικής ζητώντας υπνωτικά χάπια ή ηρεμιστικά, αλλά όταν απέτυχε να του δοθούν τέτοια χάπια, ζήτησε ένα βελτιωτικό σεξουαλικής απόδοσης, το οποίο πήρε.

«Συνειδητοποιήσαμε ότι ήθελε να ναρκώσει το κορίτσι», είπε ο σεΐχης Ali al-Huda, ο ιδιοκτήτης της κλινικής.

Τρεις ημέρες αργότερα, ο Hekmi πήγε τη γυναίκα του πίσω στην κλινική, όπου διαγνώστηκε με κατακράτηση ούρων και βρέθηκε να έχουν κολπικούς τραυματισμούς και λοίμωξη, σύμφωνα με τη νοσοκόμα Fathiya Haidar.

«Της δώσαμε φαρμακευτική αγωγή και έφυγε. Το επόμενο πρωί ακούσαμε ότι πέθανε», είπε.

Ο αδελφός του κοριτσιού, Abdullah, ο οποίος είχε παντρευτεί την αδελφή του Hekmi την ίδια ημέρα στο πλαίσιο της παραδοσιακού εθίμου Sheghar, ή γάμου με ανταλλαγή, κατηγόρησε τον κουνιάδο του και την οικογένειά του ότι σκότωσαν την αδελφή του.

«Αυτοί τη σκότωσαν: ο σύζυγός της και η οικογένειά του. Έδεσαν την αδελφή μου και τη σκότωσαν», είπε, στεκόμενος δίπλα στην καλύβα του, όπου έζησε για λιγότερο από μία εβδομάδα με τη νύφη του, η οποία έχει πλέον επιστρέψει στην οικογένειά της.

Τα πεθερικά του ζήτησαν πίσω τη σύζυγό του, λέγοντας ότι η μητέρα της ήταν άρρωστη, αφού ανακάλυψαν ότι η αδελφή του ήταν νεκρή, είπε.

Ο Hekmi αργότερα πήγε στην οικογένεια της νύφης του, λέγοντάς τους ότι ήταν άρρωστη.

«Όταν φτάσαμε σ’ αυτήν, ήταν ακίνητη,» είπε η μητέρα της.

Η οικογένεια των Άσι αρνείται τώρα να λάβει το σώμα της από το νεκροτομείο του νοσοκομείου στο Hajja, κοντά στο Al-Asha, περίπου 220 χιλιόμετρα (137 μίλια) βορειοδυτικά της πρωτεύουσας. Θέλουν ο σύζυγος να τιμωρηθεί.

«Δεν θα πάρουμε το σώμα. Τι να κάνουμε με αυτό; Θέλουμε τιμωρία για το δολοφόνο της αδελφής μου», είπε ο άλλος αδελφός της Άσι, ο Mahdi.

Ο Hekmi εν τω μεταξύ παραμένει υπό κράτηση και, σύμφωνα με έκθεση της αστυνομίας, παραδέχθηκε ότι βίασε τη σύζυγό του όταν εκείνη αρνήθηκε να κάνει σεξ μαζί του.

Τον Σεπτέμβριο, μια 12χρονη σύζυγος πέθανε μαζί με το μωρό της σε μια δύσκολη γέννα.

«Αυτό αποδεικνύει ότι το δίκαιο και το κράτος δεν θα είναι σε θέση να προστατεύσουν τα νεαρά κορίτσια από τον πρόωρο γάμο αν δεν υπάρχει μια εκστρατεία ενημέρωσης σε συνδυασμό με κυρώσεις για όσους παραβιάζουν το νόμο που ζητούμε να επικυρωθεί», είπε στο AFP η δικηγόρος Shaza Nasser.

Ο νόμος που καθορίζει το ελάχιστο όριο ηλικίας για το γάμο στα 17 για τις γυναίκες και 18 για τους άνδρες έχει προκαλέσει διαμάχη στην Υεμένη και απέτυχε να εφαρμοστεί παρότι πέρασε στο κοινοβούλιο, αφότου οι συντηρητικοί βουλευτές ζήτησαν την αναθεώρησή του.

Η δικηγόρος, η οποία το 2008 κατόρθωσε να λάβει διαζύγιο για την Nojud Mohammed Ali, παντρεύτηκε σε ηλικία οκτώ ετών με έναν άνδρα 20 χρόνια μεγαλύτερο της, είπε ότι θα αναλάβει την περίπτωση της οικογένειας Ahsi και «θα απαιτήσει την εκτέλεση» του Hekmi.

Συμπέρασμα: Πολλές προλήψεις έχουν ακόμη να καταπολεμηθούν, μέχρι να μπορέσουν τα παιδιά να απολαύσουν με ασφάλεια την παιδική τους ηλικία. Και ο παράγοντας φτώχεια είναι κι αυτός καθοριστικός για την ασφάλεια των παιδιών, μια που ένας από τους λόγους που οι γονείς τους τα παντρεύουν τόσο μικρά, είναι και η δυσκολία να τα συντηρήσουν ώσπου να μεγαλώσουν κι άλλο.

Ενημέρωση (5 Μαΐου 2010): Μια ενδιαφέρουσα ανάπτυξη μέρους του άρθρου από άλλους μπλόγκερς πιο εξειδικευμένους υπάρχει εδώ: http://greekmurtadeen.wordpress.com/2010/04/25/child-brides1/

Advertisements

Η ΙΣΟΤΗΤΑ, ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ (ΓΙ' ΑΓΡΙΟΥΣ)

Κάθε χρόνο, στις 8 του Μάρτη, αλλά και σε κάθε σχετική ευκαιρία (εκλογές διάφορες κτλ) τα Μ.Μ.Ε. μας φλομώνουν με απίστευτα ρεπορτάζ για την ισότητα ανδρών και γυναικών. Γυναίκες γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες, βουλευτές κ.α. επιστρατεύονται για να μας πείσουν ότι έχουμε κάνει φοβερές κατακτήσεις εδώ στο Ελλάντα. Παράλληλα στα ρεπορτάζ αυτά μας υποδεικνύουν κάποια θέματα ως προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν. Ένα τέτοιο φοβερό πρόβλημα, είναι ότι οι γυναίκες βουλευτές είναι λιγότερες από τους άντρες βουλευτές! Είναι ν’ απορεί κανείς, για πόσο χορταρικά περνούν τους τηλεθεατές οι εγκέφαλοι που στήνουν αυτά τα ρεπορτάζ;

Δεν θα πούμε ότι βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή της Παρρέν, όπου οι γυναίκες δεν έμπαιναν στα Πανεπιστήμια, και η πρώτη φοιτήτρια Αγγελική Παναγιωτάτου έγινε δεκτή από φοιτητές και καθηγητές με το σύνθημα: «Σκούπα και φαράσι!.. Στην κουζίνα, στην κουζίνα!..» Δεν βρισκόμαστε ούτε στην λίγο μεταγενέστερη εποχή όπου μια φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών έδειρε στην Πλατεία Συντάγματος τον καθηγητή της Γρηγόρη Βερναρδάκη, αγανακτισμένη που διαρκώς την απέρριπτε στις εξετάσεις επειδή πίστευε ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να γίνονται επιστήμονες. Ούτε ασφαλώς χρειάζεται να αυτοκτονήσουμε όπως η δεκαοχτάχρονη Ελένη Παντελίδου, όταν το Πανεπιστήμιο Αθηνών δεν της επέτρεψε να εγγραφεί στην Ιατρική Σχολή. Δεν μας παντρεύουν πια παρά τη θελησή μας, η κακοποίηση όσο νά’ ναι αντιμετωπίζεται νομοθετικά, έστω και με λειψό τρόπο, η προίκα ως θεσμός έχει μάλλον εξασθενίσει. Επίσης, οι δημόσιες υπηρεσίες, τα μαγαζιά και τα εργοστάσια έχουν γεμίσει γυναίκες, και από την εποχή της «Βαλεντίνας της σωφερίνας» οι σωφερίνες έχουν πολλαπλασιαστεί κι έχουν γίνει και ρηάλιτυ σόου. Να μην πούμε για τις ποσοστώσεις στα πάνελ των τηλεοπτικών εκπομπών κτλ.

Όμως, όσο κι αν η κατάσταση έχει σε κάποια πράγματα βελτωθεί για τις γυναίκες – κι αυτό επειδή έγιναν αγώνες και μάλιστα σκληροί, και όχι από τη φιλάνθρωπη ή μεγαλόψυχη διάθεση του οποιουδήποτε – η πρόσβαση σε κάποια πόστα που δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε πριν δεν είναι ισότητα, και ασφαλώς εξυπηρετεί κάποιες σκοπιμότητες που θα αναλύσουμε στη συνέχεια. Κάποιοι μιλούν για σκοπιμότητες σε διάφορες φάσεις αντιμετώπισης του «γυναικείου ζητήματος». Για παράδειγμα, ο «ενθουσιασμός» του Δεληγιάννη να δώσει ψήφο στις γυναίκες ήταν συνέπεια του προοδευτισμού του ή διάθεση να αυξήσει την εκλογική του πελατεία; Η απροθυμία άλλων πολιτικών να δώσουν ψήφο στις γυναίκες μήπως σημαίνει ότι δεν ήθελαν να διευρυνθεί η εκλογική τους πελατεία, οπότε θα χρειαζόταν να πείσουν άλλους τόσους ψηφοφόρους ώστε να κερδίσουν την περιπόθητη θέση στη Βουλή;

Για να ξαναγυρίσουμε στην ισότητα όμως, και μια και μιλήσαμε για τη Βουλή (κατ’ άλλους «Βολή»), εκεί πράγματι άντρες και γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα να περάσουν μέτρα λιτότητας, να μας επιβάλλουν απαράδεκτα βιβλία Ιστορίας, να μας σερβίρουν «για το καλό μας» διάφορες «λύσεις» που μας βλάπτουν σοβαρά, όπως η άμβλωση, και να φαντάζονται μετά ότι μας ευεργέτησαν! Πρόσφατα ο ελληνικός λαός παρακολούθησε άναυδος τους πατέρες και μητέρες του έθνους, όλους με πλήρη ισότητα και εν αγαστή συμπνοία, να σπεύδουν να δώσουν στον εαυτό τους τεράστιες αυξήσεις – την ίδια ώρα που κοβόταν στους μικροσυνταξιούχους το ΕΚΑΣ. Αυτό θα πει ισότητα στη λήψη αποφάσεων!

Και ασφαλώς, άντρες και γυναίκες επιχειρηματίες έχουν ίσα δικαιώματα να προσλαμβάνουν υπαλλήλους βάσει διακρίσεων, όπως π.χ. το να μην προσλαμβάνουν γυναίκες παντρεμένες ή/και με παιδιά ή που σκοπεύουν να κάνουν οικογένεια (!) να πληρώνουν αυτούς που προσέλαβαν με μισθούς πείνας, να τους απολύουν όποτε γουστάρουν, να τους εργοδοτούν στη βάση της ημιαπασχόλησης, των εξαμηνιαίων ή ετήσιων συμβάσεων, και να κερδίζουν τ’ άντερά τους από όλη αυτή την εκμετάλλευση των άλλων, αντρών και γυναικών. Αν μάλιστα κάποια στιγμή κρίνουν ότι δεν κερδίζουν όσα θέλουν, άντρες και γυναίκες επιχειρηματίες μπορούν το ίδιο ατιμώρητα να μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους στη Βουλγαρία ή την Ουαγκαντούγκου για να «επωφεληθούν» από τη φιλανθρωπία τους και οι εκεί «ιθαγενείς».

Αυτή η κατάσταση θυμίζει δικαίωμα ζωής και θανάτου επάνω στους ανθρώπου που εξαρτώνται οικονομικά από αυτές τις θέσεις εργασίας. Θυμίζει παλιότερες εποχές, όπου άντρες και γυναίκες των «ανώτερων τάξεων» είχαν ίσα δικαιώματα στην κακομεταχείριση των δούλων – μάλιστα οι ευγενείς Ρωμαίες δέσποινες συνήθιζαν να μαχαιρώνουν τις δούλες τους με μικρά στιλέτα. Σήμερα που έχουμε εκσυγχρονιστεί, εξωτερικά τουλάχιστον έχουμε γλιτώσει από τα στιλέτα – αλλά αυτό είναι όλο.

Όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι γυναίκες θεωρούνται από τους εργοδότες «προβληματικές». Βλέπετε, παίρνουν άδειες εγκυμοσύνης και γονικές άδειες. Δεν είναι εύκολα διατεθειμένες να δουλέψουν παραπάνω ώρες, καθώς έχουν παιδιά να φροντίσουν. Ακόμα κι αν καθίσουν υπερωρία, συχνά το μυαλό τους είναι στα παιδιά. Μερικές μάλιστα έχουν το θράσος να γίνονται και πολύτεκνες οπότε έχουν ακόμα περισσότερο το νου τους στο σπίτι, και παίρνουν και μεγαλύτερα οικογενειακά επιδόματα! Η επιπρόσθετη οικιακή εργασία τις κουράζει και τις κάνει λιγότερο αποδοτικές. Καθώς έχουν το νου στην οικογένειά τους, δεν ενδιαφέρονται και πολύ να κάνουν καριέρα, και γι’ αυτό δεν αφοσιώνονται στη δουλειά τους το ίδιο φανατικά όπως οι άντρες (αν και αυτό δεν είναι απόλυτο). Και τέλος, (μέχρι τώρα) συνταξιοδοτούνται και νωρίτερα από τους άντρες συναδέλφους τους. Έτσι, όταν ένας εργοδότης έχει να επιλέξει ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα, που έχουν λίγο πολύ τα ίδια προσόντα, είναι φυσικό να βρει τον άντρα «συμφερότερο» και να επιλέξει αυτόν. Στο κάτω-κάτω ο σκοπός της επιχειρηματικής δραστηριότητας είναι το κέρδος, δεν είναι; Ποσώς ενδιαφέρει τον κάθε εργοδότη του οποιουδήποτε φύλου το τι ανάγκες έχει η γυναίκα που ψάχνει για δουλειά, το αν έχει να συντηρήσει μια οικογένεια σε ίσο βαθμό με τον άντρα της ή και απολύτως ΜΟΝΗ ΤΗΣ, καθώς και πόσο μεγάλη είναι η οικογένεια αυτή.

Και ακριβώς επειδή το κέρδος είναι ο σκοπός και οι άντρες εργαζόμενοι κρίνονται πιο κερδοφόροι, όποτε υπάρχει ανεργία, οι γυναίκες είναι οι πρώτες που μένουν χωρίς δουλειά. Ένα παράδειγμα είναι η η οικονομική κρίση στην Ταϊλάνδη το 1998, οπότε απολύθηκαν 2 εκατομμύρια εργαζόμενοι. Σύμφωνα με την εφημερίδα Le Monde Diplomatique (18.06.2000), το 80% των απολυθέντων ήταν γυναίκες. Άρα σαφώς υπάρχουν διακρίσεις κατά των γυναικών στην αγορά εργασίας, και τα περί ισότητας είναι απλώς παραμύθια.

Τις διακρίσεις αυτές τις αναγνωρίζει και το Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών του Λονδίνου, που μας σερβίρει και μια ενδιαφέρουσα δικαιολογία γι’ αυτές: «Αν καταργούνταν οι διακρίσεις των δυο φύλων στην δουλειά, αυτό θα ήταν καλό για τις γυναίκες, όχι όμως και για το γενικό καλό. Η εξίσωση ανδρών και γυναικών θα σήμαινε και ανάλογη πορεία των δυο φύλων στο χώρο εργασίας, περισσότερο χρόνο στη δουλειά και για τους δυο. Και τότε ποιος θα αναλάμβανε τις ευθύνες του σπιτιού και των παιδιών; Η επένδυση που έχει κάνει η κοινωνία στις γυναίκες, αναθέτοντάς τους αυτές τις ευθύνες, θα εξανεμιζόταν και το κόστος θα ήταν μεγαλύτερο από τα οφέλη που θα απεκόμιζε απασχολώντας τις σε άλλους τομείς.» (Καθημερινή, 17.03.2000).

Με την ευκαιρία αυτής της παράθεσης να πούμε ότι «η επένδυση που έχει κάνει η κοινωνία στις γυναίκες» (όπου το «κοινωνία» μάλλον δεν εννοεί ακριβώς την κοινωνία…) είναι κατά καιρούς διαφορετική. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων όπου οι άντρες βεβαίως πολεμούσαν, και κατά την περίοδο μετά το τέλος τους, όπου πάρα πολλοί άντρες είχαν αποδεκατιστεί, οι γυναίκες ωθούνταν να βγουν στην παραγωγή. Προσλαμβάνονταν ακόμα και σε δουλειές που μέχρι τότε θεωρούνταν αποκλειστικά αντρικές, και αυτό είναι πολύ φυσικό αφού δεν υπήρχαν άντρες να καλύψουν τις θέσεις! Πώς αλλιώς θα συνέχιζε να κινείται η οικονομία;

Όμως και σε άλλες περιπτώσεις οι γυναίκες είχαν την προτίμηση των εργοδοτών. Αυτό συνέβαινε σε εποχές που αμείβονταν λιγότερο από τους άντρες, και αυτό μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με έξυπνο τρόπο ώστε να πέσουν τα επίπεδα των ανδρικών μισθών. Όποιος άντρας ήθελε να δουλέψει έπρεπε ν’ αποδεχτεί χαμηλότερο μισθό από το κανονικό, αλλιώς θα προσλάμβαναν γυναίκα στη θέση του. Οπότε και τα δυο φύλα είχαν «δικαίωμα στην εργασία», με το αζημίωτο για τον εργοδότη…

Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στα σημερινά θέματα ισότητας. Αν και βρίσκουμε κάπως απίθανο οι λόγοι που υπάρχουν διακρίσεις να είναι η φροντίδα για το «γενικό καλό» που αναφέρει το Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών του Λονδίνου, θα συμφωνήσουμε με το ότι τη γυναίκα που όντως έχει οικογένεια και παιδιά δεν την συμφέρει να καταναλώνει στη δουλειά της τον ίδιο χρόνο και την ίδια ενέργεια που καταναλώνει ένας άντρας (αν και θεωρούμε ότι ΚΑΙ οι άντρες θα έπρεπε να εργάζονται λιγότερες ώρες). Η γυναίκα χρειάζεται περισσότερες γονικές άδειες, και πρέπει να παραμένει λιγότερο χρόνο στο χώρο εργασίας ώστε να έχει τη δύναμη να λειτουργήσει ως παιδαγωγός και πραγματική ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΗΣ (νοικοκυρά). Δεν μπορεί να είναι πραγματικά ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ μια εργαζόμενη που γυρίζει ψόφια από τη δουλειά και έχει να κάνει και όλες τις δουλειές του σπιτιού, ή στην καλύτερη περίπτωση να ξεκουραστεί όπως μια τουρίστρια σε ξενοδοχείο, μέσα σ’ ένα χώρο που ουσιαστικά καθορίζεται κι εξουσιάζεται από τη μητέρα της ή την πεθερά της, ή το όποιο άλλο πρόσωπο την αναπληρώνει τις ώρες που λείπει. Δεν μπορεί έτσι κατάκοπη να αντιμετωπίσει ως παιδαγωγός τα παιδιά της, τα οποία πιθανότατα κάποια γιαγιά έχει σε όλο το διάστημα της απουσίας της εμποτίσει με ιδέες και συμπεριφορές που η ίδια η μητέρα δεν εγκρίνει. Αυτά τα πράγματα δεν είναι ούτε προς το συμφέρον της γυναίκας, ούτε προς το συμφέρον των παιδιών, ούτε προς το συμφέρον των γιαγιάδων – που περίμεναν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους για να ξεκουραστούν, και τώρα που δεν έχουν πια ούτε τη δύναμη ούτε το κουράγιο της νιότης, αναλαμβάνουν και πάλι τέτοια καθήκοντα! Κοντολογίς, αυτά τα πράγματα δεν είναι προς το συμφέρον της κοινωνίας.

Κι επειδή δεν είμαστε τόσο μη-ρεαλίστριες ώστε να προσδοκούμε από την εργοδοσία να σκεφτεί το καλό της κοινωνίας περισσότερο απ’ ότι την τσέπη της, και ν’ αντιμετωπίσει τον κάθε εργαζόμενο ανάλογα με τις ανάγκες του, ζητάμε από το ΚΡΑΤΟΣ να μειώσει δραστικά (όχι για μισή ώρα…) το ωράριο εργασίας για τις οικογενειάρχες, χωρίς μείωση αποδοχών, ή – κάτι που ίσως δεν συμφέρει τους άντρες εργαζόμενους αλλά είναι κι αυτό μια πρόταση – να επιδοτήσει το ίδιο το κράτος, με ποσό που θα παίζει το ρόλο συμπληρωματικής αμοιβής, τις γυναίκες που θα πληρώνονται λιγότερο επειδή θα εργάζονται λιγότερο, ώστε να μπορούν να φροντίσουν καλύτερα την οικογένειά τους.

Και βέβαια αφού η κοινωνία έχει αναθέσει τις περισσότερες ευθύνες για την ανατροφή των παιδιών στις γυναίκες, πρέπει το κράτος να προσφέρει ασφάλιση και στις νοικοκυρές με παιδιά, γιατί αυτές δεν είναι «γυναίκες που δεν εργάστηκαν ποτέ» αλλά γυναίκες που δεν πληρώθηκαν ποτέ για την εργασία τους.

Παράλληλα όπως αναγνωρίζεται ως κοινωνική θητεία ο στρατός, έτσι πρέπει να αναγνωριστεί και η μητρότητα. Μια δίκαιη πρόταση είναι, να θεωρείται συντάξιμος χρόνος το εννεάμηνο της κύησης καθώς και τα δυο πρώτα χρόνια μετά τη γέννηση του παιδιού, οπότε η φροντίδα της μητέρας προς αυτό είναι πιο εντατική. Και ο συντάξιμος αυτός χρόνος, να μην είναι σαν την αναγνώριση στρατιωτικής υπηρεσίας την οποία πρέπει να πληρώσει ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος, αλλά να προσφέρεται στις μητέρες τιμής ένεκεν από την πολιτεία. Θα μπορούσαμε ακόμα να προτείνουμε η γέννηση και ανατροφή ενός παιδιού να είναι αρκετή προϋπόθεση για να πάρει μια νοικοκυρά την ελάχιση σύνταξη, και η ασφαλιστική κλάση να μεταβάλλεται με τη γέννηση περισσότερων παιδιών, ώστε μια πολύτεκνη μητέρα να παίρνει μια σύνταξη σεβαστή και όχι τα ψίχουλα που παίρνει τώρα.

Αυτά είναι μέτρα που εξυπηρετούν την ισότητα, όχι το να είναι υτοχρεωτικό να κατεβάζει το κάθε κόμμα έναν Χ αριθμό γυναικών υποψηφίων στις εκλογές. Αν δεν υλοποιηθούν τέτοια μέτρα που να λαμβάνουν υπόψη τα περί «γενικού καλού» που επισημαίνει το Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών του Λονδίνου, τότε δεν θα υπάρχει ισότητα ανδρών και γυναικών, αλλά ισοπέδωση και εκμετάλλευση όλων. Και αφού οι γυναίκες έχουμε κερδίσει το δικαίωμα της ψήφου, είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ να εξετάζουμε τους πολιτικούς, άντρες και γυναίκες, με βάση το αν είναι πρόθυμοι να υλοποιήσουν τέτοια μέτρα προς όφελός μας. Διαφορετικά το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι δεν ωφελεί τις γυναίκες ως ΣΥΝΟΛΟ, αλλά τις «μητέρες του έθνους», που το χρησιμοποιούν για να βελτιώσουν τη ΔΙΚΗ τους κατάσταση και το ΔΙΚΟ τους μισθό.

ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ!

«Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός.

Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω.

Επειδή εν τούτοις αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον».

Εφημερίδα «Νέα Ημέρα», 20 Μαρτίου 1928.

Προτιμώ να είμαι ΚΑΠΟΙΑ, παρά ΚΑΤΙ


Γιατί τα παιδιά μας είναι τόσο δυστυχισμένα, ώστε να σκοτώνουν;

της Mary Mostert

{Σχόλιο «Αγαζήλου»: Το άρθρο αυτό ξεκινά από γεγονότα που συμβαίνουν στην Αμερική, συνεχίζει όμως αναλύοντας μια κατάσταση που παρουσιάζεται και στην Ελλάδα κατά τα τελευταία χρόνια.}

Και πάλι πιστολίδι σε σχολείο. Αυτή τη φορά, πρόκειται για ένα 15χρονο στο Γυμνάσιο Heritage σ’ ένα προάστιο της Atlanta, στη Georgia, που πυροβόλησε έξι συμμαθητές του λίγο πριν στρέψει το όπλο στον εαυτό του.
Και, ποια είναι η αντίδραση της Αμερικής αυτή τη φορά; Λοιπόν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ είπε, «Τα πρωινά νέα για ένα ακόμα συμβάν με πυροβολισμούς σε σχολείο… με προβληματίζει βαθιά, όπως όλους τους Αμερικανούς. Αυτό πρέπει να υπογραμμίσει το πόσο βαθιά σημαντικό είναι να ενωθούμε όλοι οι Αμερικανοί αντιμετωπίζοντας κατά πρόσωπο αυτά τα γεγονότα και να προστατέψουμε όλα τα παιδιά μας από τη βία», είπε ο Κλίντον, παροτρύνοντας π
ρος υποστήριξη της νομοθεσίας ελέγχου των όπλων που συζητιέται σήμερα στο Κονγκρέσσο.
Όμως, υπάρχει ήδη στη Georgia νόμος που απαγορεύει στα παιδιά να φέρνουν όπλα στο σχολείο. Πάντως, το παιδί που ήταν υπεύθυνο για τους πυροβολισμούς, ήταν τόσο πολύ δυστυχισμένο με τη ζωή που όχι μόνο πυροβόλησε πολλούς συμμαθητές, αλλά μετά γονάτισε κι έβαλε την κάνη στο στόμα του με σκοπό να αυτοκτονήσει – προφανώς δεν σταμάτησε να σκεφτεί «Πω-πω, αν πάρω αυτό το όπλο στο σχολείο και πυροβολήσω τους συμμαθητές μου και ίσως κι εμένα, θα έχω παραβιάσει ένα νόμο που λέει ότι δεν πρέπει να παίρνω όπλα στο σχολείο».
Να προστατέψουμε τα παιδιά από τη βία; Έχω εγγόνια στο Wisconsin που πάνε σ’ ένα σχολείο χωρίς κούνιες, γιατί κάποιος προστατεύει τα παιδιά από το να περάσουν μπροστά από μια κούνια εν κινήσει και να χτυπήσουν. Είναι επίσης προστατευμένα από κάποιον που πετάει χιονόμπαλες, με το να τους απαγορεύεται να παίζουν στο χιόνι κατά τους χειμερινούς μήνες. Νεαροί φίλοι στην California προστατεύονται από κανονισμούς που απαγορεύουν να φέρουν στο σχολείο γεύμα, που έχει και πιρούνι ώστε να το φάνε. Το να φέρουν ένα πιρούνι ή ένα μαχαίρι του φαγητού στο σχολείο μπορεί να τους κοστίσει αποβολή από το σχολείο. Όταν τους είπα ότι τ’ αδέρφια μου κι εγώ συνηθίζαμε να
φέρνουμε στο σχολείο σουγιάδες για να μπορούμε να παίρνουμε μέρος στους διαγωνισμούς ξυλογλυπτικής την ώρα του γεύματος, τα παιδιά με κοίταξαν λες και μόλις είχα έρθει από τον Άρη. Βρήκαν την ελευθερία που είχα σαν παιδί εντελώς ξένη με το συστηματοποιημένο τρόπο ζωής τους.
Οι αρμόδιοι του σχολείου λένε ότι «δεν είχαν κανένα λόγο να υποπτεύονται» το παιδί με το όπλο, γιατί ποτέ πριν δεν είχε μπλεχτεί σε φασαρία. Το γεγονός οδήγησε σε μια αντίδραση στη Βουλή των αντιπροσώπων, όπου ακόμα ένας νόμος για τα όπλα εγκρίθηκε με μια ψήφο του αντιπροέδρου Αλ Γκορ, σπάζοντας μια ισοψηφία 50-50. Αν ο νόμος είχε ήδη ψηφιστεί, θα εμπόδιζε το 15χρονο αγόρι από το να κάνει αυτό που έκανε, ή ακόμα από το να έχει το όπλο διαμετρήματος 22 χιλιοστών, με το οποίο πυροβόλησε τους συμμαθητές του, και με το οποίο σχεδίαζε να αυτοκτονήσει; Όχι.
Το παιδί ζούσε σ’ ένα ωραίο σπίτι 275.000 δολαρίων, σ’ ένα μεγάλο οικόπεδο σε μια πάροδο, με τη μητέρα του και τον πατριό του, πράγματα που αποκλείουν το επιχείρημα των φιλελευθέρων ότι τα εγκλήματα βίας «προκαλούνται» από πράγματα όπως φτώχεια, άσχημο περιβάλλον ή συνθήκες στριμώγματος. Όπως μετέδωσαν οι δημοσιογράφοι, προσπαθώντας να κατανοήσουν γιατί αυτό το παιδί θα στρεφόταν στη βία, ανακάλυψαν ότι είχε μόλις χωρίσει με το κορίτσι που είχε σχέση για δυο χρόνια και είπε σε ένα άλλο παιδί, τον Nathaniel Deeter, επίσης 15 χρονών, ότι «έχω πραγματικά τρελαθεί μ’ αυτό το πράγμα».
Λοιπόν, η λογική θα μας έκανε να συμπεράνουμε ότι πυροβόλησε το κορίτσι του, σωστά; Λοιπόν, προφανώς όχι. Ο νεαρός Deeter είπε ότι έμοιαζε «σαν να σκεφτόταν κάτι άλλο» πριν από τους πυροβολισμούς, κι όταν ένα παιδί χτυπήθηκε 15 πόδια πέρα από τον Deeter, αυτός φώναξε στο φίλο του ‘Τι κάνεις;»
Λοιπόν, τι φαντάζεστε ότι ΕΚΑΝΕ το παιδί; Ήταν ένα παιδί που δεν είχε μπλεχτεί σε φασαρία πρωτύτερα, που είχε έρθει στην πόλη από ένα άλλο μέρος μόνο δυο χρόνια πιο πριν, που είχε όπλα –  προφανώς μόνο κυνηγετικά όπλα – αλλά τα όπλα δεν βγήκαν από τη θήκη τους ώστε να τρέξουν στο σχολείο και να πηδήξουν στα χέρια του ακριβώς πάνω στην ώρα ώστε να πυροβολήσει τους συμμαθητές του.
Τι συμβαίνει όταν οι έφηβοι παίρνουν στο σχολείο ένα όπλο κι αρχίζουν να πυροβολούν; Μόλις το πράγμα μαθαίνεται, οι γονείς τρέχουν στο σχολείο για να δουν αν τα παιδιά τους είναι καλά. Αυτό είναι που χρειάζεται στον καιρό μας ώστε μερικά παιδιά να τραβήξουν την προσοχή των γονιών τους;
Απ’ ότι έχω δει δουλεύοντας με παιδιά για 50 σχεδόν χρόνια, θα έλεγα ότι ναι, αυτό χρειάζεται ώστε μερικά παιδιά να  κάνουν τους γονείς τους τα ακούσουν. Φαίνεται ότι οι γονείς σήμερα είναι πολύ απασχολημένοι ώστε να ξοδέψουν πολύ χρόνο ακούγοντας τα παιδιά τους. Ενώ αυτό συνέβαινε κυρίως με τους πατεράδες, που παραδοσιακά είναι αυτοί που δουλεύουν έξω από το σπίτι για να ντύσουν και να ταίσουν τα παιδιά, τα τελευταία χρόνια τα παιδιά στερούνται και τη μητέρα τους επίσης.
Όπως είπα στο βιβλίο μου «Επιστρέφοντας στο σπίτι – οι οικογένειες μπορούν να σταματήσουν το ξέφτισμα της Αμερικής», [«COMING HOME – Families Can Stop the Unraveling of America» (Gold Leaf Press, 1996)], στη σύγχρονη Αμερική μεγαλώνουμε μια γενιά ορφανών. Τα παιδιά σήμερα δεν έχουν, ούτε έναν πατέρα ΟΥΤΕ μια μητέρα με χρόνο για να δώσει σημασία στις ανάγκες τους.
Η πλειοψηφία των μητέρων της Αμερικής σήμερα ακολουθεί δουλικά το ηχηρό σάλπισμα-κάλεσμα των φεμινιστριών, ειδικά της  Betty Friedan, που έγραψε στο βιβλίο της του 1963, «Το μυστηριακό περιεχόμενο της θηλυκότητας» [Feminine Mystique]: «Το μυστηριακό περιεχόμενο της θηλυκότητας επιτρέπει, ακόμα κι ενθαρρύνει, τις γυναίκες να αγνοούν το ερώτημα για την ταυτότητά τους. Λέει ότι μπορούν να απαντήσουν στην ερώτηση «ποια είμαι»; λέγοντας: «Η γυναίκα του Θωμά… η μητέρα της Μαρίας». Το πρόβλημα; Σύμφωνα με την Friedan, «ο πυρήνας του προβλήματος για τις γυναίκες σήμερα δεν είναι σεξουαλικό, αλλά ένα πρόβλημα ‘ταυτότητας’ – ένα σταμάτημα, ή ξεγλίστρημα από την ανάπτυξη, που διαιωνίζεται από το μυστηριακό περιεχόμενο της θηλυκότητας». Η λύση; Με το να
μπουν στο χώρο της εργασίας, που προηγουμένως χαρακτηριζόταν ως «αντρική δουλειά», οι γυναίκες μπορούσαν κι αυτές να βρουν την ταυτότητά τους. Οι σύγχρονες γυναίκες, έγραφε η Friedan, «έχουν εξαπατηθεί, ή έχουν εξαπατήσει τον εαυτό τους, με το να «κολλάνε» στην παιδιάστικη θηλυκότητα του ‘επάγγελμα: νοικοκυρά’. Οι γυναίκες, όπως επίσης και οι άντρες, μπορούν να βρουν την ταυτότητά τους στη δουλειά που χρησιμοποιεί όλες τις δυνατότητές τους.
Μια γυναίκα δεν μπορεί να βρει την ταυτότητά της μέσω των άλλων – του συζύγου της, των παιδιών της. Δεν μπορεί να τη βρει μέσα στην πληκτική ρουτίνα του νοικοκυριού».
Αλήθεια; Περίμενα το πέμπτο από τα έξι παιδιά μου όταν διάβασα αυτό το βιβλίο τότε, το1963. Ήμουν αυτό που καταδίκαζε – νοικοκυρά και μητέρα. Τότε σκέφτηκα, και τώρα πραγματικά ξέρω, ότι ήταν μια απίστευτα ρηχή, ανόητη γυναίκα που γράφει για ένα θέμα, για το οποίο δεν ξέρει τίποτα. «Ποια είμαι» σε σχέση με το «τι δουλειά κάνω»; Το πραγματικό έργο των μανάδων είναι πιο προκλητικό, διανοητικά και πνευματικά, από όλες τις δουλειές του κόσμου.
Πολλές γυναίκες με παιδιά σήμερα δουλεύουν έξω από το σπίτι επειδή η πρόκληση του να έχουν μέσα στα πόδια τους μικρά παιδιά που χρειάζονται συνεχή φροντίδα είναι απλώς κάτι πολύ δύσκολο. Είναι πολύ πιο εύκολο π.χ. να δουλεύεις σ’ ένα γραφείο, από ότι είναι να απαντάς στις ερωτήσεις, να λύνεις τις συγκρούσεις, να περιποιείσαι συναισθηματικές και σωματικές γρατσουνιές και χτυπήματα μιας δραστήριας ομάδας μικρών παιδιών.
Να λύνεις τις διενέξεις; Έτσι ακριβώς. Ένα μεγάλο μέρος του να είσαι μητέρα σε μια οικογένεια είναι το να λύνεις τις διενέξεις ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙΣ ΤΑ ΜΙΚΡΑ πώς να λύνουν τις διενέξεις. Η μητέρα πρέπει να είναι εκεί για να το κάνει αυτό. Δεν μπορεί αυτό να διακινδυνευθεί, ας πούμε, με έναν ξένο που πρακτικά δουλεύει για το τίποτα, ενώ η μητέρα τρέχει βιαστικά στο δικηγορικό γραφείο, για να ξοδέψει το χρόνο και την ενέργειά της δουλεύοντας πάνω στο πιο πρόσφατο πρόβλημα της προαγωγής της σταδιοδρομίας της.
Όταν η μητέρα εγκαταλείπει το θρόνο στο σπίτι, και αρχίζει να κάνει αυτό που παροτρύνει η Friedan – να «βρίσκει την ταυτότητά της» μαθαίνοντας να παίρνει «την ύπαρξή της στα σοβαρά», (π.χ. «σκέψου τον εαυτό σου, όχι τους άλλους), ποιος θα διδάσκει τα παιδιά πώς να σχετίζονται με τον κόσμο γύρω τους και πώς να χειρίζονται τις αναπόφευκτες συγκρούσεις και προκλήσεις της ζωής; Η Hillary Clinton, που είναι μια περιπτωσιολογική μελέτη στο να αποφεύγει την παγίδα του «μυστηριακού περιεχομένου της θηλυκότητας», για την οποία μας προειδοποίησε η Betty Friedan, λέει ότι η λύση είναι να αφήσουμε το «χωριό»,  π.χ. την κυβέρνηση ή τα κυβερνητικά σχολεία, να
διδάξουν ό,τι δίδασκε κάποτε η μητέρα. Είναι αυτό δυνατόν; Δεν είναι.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα ένα ομοσπονδιακό κέντρο φροντίδας για παιδιά εν ώρα λειτουργίας. Στεκόμουν και κοιτούσα ενώ η επιστάτρια, μια εκπαιδευμένη, αλλά όχι μορφωμένη γυναίκα, έβαζε στη γραμμή παιδιά τεσσάρων χρονών πρώτα για να πλύνουν τα χέρια τους. Μετά έμπαιναν στη γραμμή για να πάρουν το κέρασμά τους. Μετά τους έλεγαν να κάτσουν να φάνε το κέρασμά τους. Μετά έκαναν παρέλαση στην τουαλέτα και τους έλεγαν να πλύνουν τα δόντια τους. Όσο πιο πολύ έβλεπα, τόσο περισσότερο πονούσε η καρδιά μου για τα παιδάκια. Τους φέρονταν σαν να ήταν ρομπότ. Κι αυτά ΦΕΡΟΝΤΑΝ σαν ρομπότ. Δεν υπήρχε μητρική συμπεριφορά. Πάντως, μπορούσες ήδη να δεις την απογοήτευση σε κάποια παιδιά.
Το 1971 είχα έξι παιδιά, ηλικίας από έξι ως δεκαεννιά – από τα οποία ούτε δύο δεν ενδιαφέρονταν για τα ίδια πράγματα, ενώ όλα ήθελαν να μου μιλάνε για τα ενδιαφέροντά ΤΟΥΣ. Άκουγα, και μάθαινα από αυτά και άλλα παιδιά που μιλούσαν σε μένα. Έμαθα λιγάκι από αρχαιολογία, ποδόσφαιρο, μπαλέτο, τον εμφύλιο πόλεμο, τραγούδι, ηθοποιία, επιστημονική φαντασία, φύκια, γεράκια, ρολόγια, εγχειρίσεις ματιών, τι κάνει τις μηχανές να δουλεύουν – κι ακόμα εγκατέλειψα τον αγνωστικιστικό ανθρωπισμό της νιότης μου – γιατί άκουγα με προσοχή το ένα ή το άλλο παιδί
μου.
Σε ποιον, αναρωτιέμαι, μιλάνε τα σημερινά παιδιά για τα ενδιαφέροντά τους στη ζωή; Το ένα στο άλλο; Στους δασκάλους; Σε κάποιον στο Διαδίκτυο; Ποιος έχει το χρόνο να προσέξει πότε ένα νεαρό άτομο είναι πραγματικά αναστατωμένο για κάτι; Και αν αυτό γίνει αντιληπτό, νοιάζεται κανείς πραγματικά;
Ένας ανησυχητικός αριθμός νέων ανθρώπων με τους οποίους έχω μιλήσει, είναι πολύ θυμωμένοι με τους γονείς τους. Πιστεύουν ότι οι γονείς τους δεν νοιάζονται για τίποτα άλλο παρά για τα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ενδιαφέροντα. Και, αυτό ακριβώς δεν είναι που απαιτούσαν οι φεμινίστριες του 60 να κάνουν οι γυναίκες; Η Betty Friedan έγραφε: «Το μυστηριακό περιεχόμενο της θηλυκότητας έχει καταφέρει να θάψει εκατομμύρια Αμερικανίδες ζωντανές. Δεν υπάρχει τρόπος γι’ αυτές τις γυναίκες να δραπετεύσουν από τα άνετα στρατόπεδα συγκέντρωσής τους, παρά ασκώντας ανθρώπινη προσπάθεια που φτάνει πέρα από τη βιολογία, πέρα από τους στενούς τοίχους του σπιτιού, ώστε να βοηθήσουν το μέλλον να διαμορφωθεί. Μόνο με τέτοια προσωπική υποχρέωση στο μέλλον μπορούν οι Αμερικανίδες
να δραπετεύσουν από την παγίδα του νοικοκυριού και να βρουν πραγματικά εκπλήρωση ως σύζυγοι και μητέρες – εκπληρώνοντας τις δικές τους μοναδικές ικανότητες ως ξεχωριστά ανθρώπινα όντα».
Και οι γυναίκες της Αμερικής το έκαναν αυτό. Δραπέτευσαν από την «παγίδα του νοικοκυριού». Σήμερα, γυναίκες σαν την μικρότερη κόρη μου, τη Gwen, την οποία οι άλλες γυναίκες ρωτούν ενοχλητικά «γιατί δεν πάει να δουλέψει» (δηλ. έξω από το σπίτι), θεωρούνται σαν ζωντανά δείγματα μιας πρωτόγονης εποχής από τις εργαζόμενες μητέρες γύρω τους. «Πώς αντέχεις να μένεις σπίτι με τα παιδιά σου όλη μέρα», τη ρωτούν συνεχώς. Αλλά, είναι στο σπίτι όταν κάποιο από τα παιδιά της πέρασε μια άσχημη μέρα και θέλει να μιλήσει γι’ αυτό, ή πέρασε μια θαυμάσια μέρα, κι έχει
ανάγκη να το μοιραστεί. Ένα από τα παιδιά της, η April, πιθανόν να μην είχε ζήσει αν η μητέρα της δούλευε έξω από το σπίτι όλη την ημέρα – γιατί χρειαζόταν σχεδόν καθημερινή περίθαλψη τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Μένοντας στο σπίτι, ή στο νοσοκομείο, όταν η April ήταν άρρωστη, η Gwen μπορούσε να κάνει πράγματα που δεν μπορούσε να κάνει μια ολόκληρη ομάδα από νοσοκόμες –  γιατί εκείνες δεν θα είχαν είτε το χρόνο, είτε την προσωπική αγάπη που απαιτείται για να κάνεις πραγματικά καλή δουλειά μητρικής ανατροφής.
Σήμερα φαίνεται ότι έχουμε ένα έθνος γυναικών οι οποίες «εκπληρώνουν τις δικές τους μοναδικές ικανότητες ως ξεχωριστά όντα», οι οποίες δεν είναι πια  η καρδιά της οικογένειας. Είναι απλώς άλλος ένας κουβαλητής που, σαν το μπαμπά του παλιού καιρού, κάνει ό,τι μπορεί για την οικογένεια όταν, και αν, μπορεί να το προσαρμόσει στο πρόγραμμά του. Και τα παιδιά τους θυμώνουν και συγχύζονται και απογοητεύονται όλο και περισσότερο.
Πώς μπορούν τα παιδιά να ξέρουν ποια είναι, όταν η μητέρα ψάχνει απεγνωσμένα να «βρει τον εαυτό της»; Η φροντίδα από τη μητέρα χρειάζεται ωριμότητα, αγάπη, προθυμία να υπηρετήσεις κάποιον άλλο. Ο κόσμος των επιχειρήσεων είναι γεμάτος ανώριμες, αξιομίσητες, εγωίστριες γυναίκες καριέρας που φαίνονται να μην γίνονται ποτέ πραγματικές γυναίκες.
Μια φορά κι έναν καιρό εθεωρείτο πρόβλημα να μην ξέρουν οι γονείς πού είναι τα παιδιά τους. Σήμερα το πρόβλημα είναι, ότι τα περισσότερα παιδιά δεν ξέρουν πού είναι οι γονείς τους. Όταν έπιασαν χθες το παιδί στο Γυμνάσιο   Heritage, πήρε στην αστυνομία κάποια ώρα να βρει τους γονείς του.
Ξέρω ότι πρόκειται να βρω το (ηλεκτρονικό)  γραμματοκιβώτιό μου πήχτρα με θυμωμένα μηνύματα από εργαζόμενες γυναίκες γι’ αυτό το άρθρο, αλλά, κυρίες μου, αυτό συμβαίνει στα παιδιά σας. Δεν έχουν χαθεί ΑΥΤΑ. ΕΣΕΙΣ έχετε χαθεί, και τα παιδιά δεν ξέρουν πού να σας βρουν.
Ξέρω ότι πολλές γυναίκες πρέπει να δουλέψουν. Το έχω περάσει και το έχω κάνει κι εγώ αυτό. Αλλά, υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να εργάζεσαι γιατί ΠΡΕΠΕΙ να εργαστείς, όπως έκανα εγώ όταν μετά το διαζύγιό μου έμεινα με τέσσερα παιδιά να μεγαλώσω, και στο να εργάζεσαι για να «γλιτώσεις από τα παιδιά», όπως προτρέπουν οι γνωστές της κόρης μου. Και τα παιδιά ξέρουν τη διαφορά.
Θέλετε να κάνετε κάτι για να προστατέψετε τα παιδιά σας, και ίσως να σιγουρευτείτε ότι δεν είναι τόσο απογοητευμένα ώστε ν’ αρχίσουν να πυροβολούν στο σχολείο; Μην κάνετε τον κόπο να γράψετε στα μέλη του Κονγκρέσσου, ζητώντας περισσότερο έλεγχο στα όπλα. Πηγαίνετε να μιλήσετε, ή να γράψετε ένα γράμμα, στα παιδιά σας. Αν εργάζεστε και αυτά γυρίζουν σ’ ένα άδειο σπίτι, πέστε τους ΓΙΑΤΙ εργάζεστε. Εργάζεστε γι’ αυτά – για να βάλετε μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους και φαγητό στο τραπέζι; Ή για να «βρείτε» τον εαυτό σας και να αποκτήσετε ένα πιο ωραίο αυτοκίνητο κι ένα μεγαλύτερο σπίτι; Αν δεν μπορείτε να αντέξετε να παρατήσετε τη δουλειά σας, τότε τουλάχιστον αγοράστε σε κάθε παιδί σας ένα κινητό τηλέφωνο ώστε να μπορούν τουλάχιστον να σας ΜΙΛΗΣΟΥΝ
πριν κάνουν κάτι πραγματικά ανόητο ή βίαιο.
Ή δουλεύετε εξαιτίας της μυθικής αντίληψης ότι πρόκειται να βρείτε τον εαυτό σας μέσα από κάποια μορφή εργασίας; Αν η απάντησή σας είναι «ναι», τότε χάνετε τον καιρό σας. Αντίθετα με τις μωρολογίες της Betty Friedan, η πραγματική μας «ταυτότητα» δεν προέρχεται από το είδος της δουλειάς που κάνουμε, αλλά από τα πιστεύω μας ή το σύστημα αξιών μας και από την αγάπη των ανθρώπων γύρω μας – οικογένειας και φίλων.
Πρώτον, η πίστη μου λέει πως είμαι παιδί του Ουράνιου Πατέρα μου. Δεύτερον, είμαι μητέρα, γιαγιά, αδελφή, κόρη, εγγονή, ανιψιά, εξαδέλφη και φίλη σε μια πολύ μεγάλη κοινότητα ανθρώπων, που φαίνεται να αυξάνει καθημερινά.
Ναι, είμαι συγγραφέας. Αλλά αυτό δεν δείχνει ΠΟΙΑ είμαι. Αυτό δείχνει ΤΙ είμαι. Και, ας λεει η Betty Friedan, προτιμώ πολύ περισσότερο να είμαι ΚΑΠΟΙΑ, παρά ΚΑΤΙ.


Τίτλος: I’d Much Rather be a WHO than a WHAT
Why Are Our Children So Unhappy That They Kill?
By: Mary Mostert, Analyst, Original Sources, (http://www.originalsources.com), 21 Μαίου 1999

ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΤΕ ΠΟΤΕ!

<<Χρήσιμος>> θηλυκός άνθρωπος-λαγός προς τέρψιν φανερών και κρυφών μισογύνηδων

"Χρήσιμος" θηλυκός άνθρωπος-λαγός, προς τέρψιν φανερών και κρυφών μισογύνηδων

Καλά το καταλάβατε, πρόκειται για το καζίνο Playboy, όπου οι γυναίκες υπάλληλοι δεν ντύνονται απλώς σαν σεξουαλικά αντικείμενα, αλλά σαν ζώα: ‘λαγουδάκια» με αυτιά, ουρά, αλλά και παπιγιόν…

Τα ζώα είναι μια χαρά. Είναι όμως ζώα, όχι άνθρωποι. Ο συνδυασμός «δύο σε ένα», γυναίκα = ζώο + σεξουαλικό αντικείμενο, που λανσάρισε ο κ. Χέφνερ (ιδρυτής του  Playboy)  είναι μια ανυπόφορη περίληψη του ανά τους αιώνες μισογυνισμού.

Όσοι θεωρούν τη θρησκεία σαν κάτι αναχρονιστικό και το  Playboy σαν κάτι μοντέρνο, ας ανοίξουν την αρχαία «Γένεση». Εκεί θα διαβάσουν ότι όταν ο Αδάμ ήταν μόνος και η Εύα δεν είχε δημιουργηθεί, ο Θεός τον έβαλε να επιθεωρήσει τα ζώα. Έτσι ο Αδάμ είδε ότι ανάμεσα στα ζώα δεν υπήρχε κανείς όμοιος με αυτόν. Μόλις όμως ο Αδάμ είδε την Εύα, αναγνώρισε ότι εκείνη ήταν άνθρωπος όμοιος με αυτόν. Εν έτει 2000 μ.Χ., οι «μοντέρνοι» συνεχιστές του κ. Χέφνερ εξακολουθούν να παρουσιάζουν τη γυναίκα σαν ένα χρήσιμο ζώο, σαν κάτι λιγότερο από άνθρωπο. Γιατί άραγε δεν ντύνονται κι εκείνοι στο χώρο εργασίας τους σαν λαγοί, ή ακόμα καλύτερα σαν γάιδαροι;

Είμαστε κατά του τζόγου έτσι κι αλλιώς, μια που πρόκειται για ψυχοφθόρα συνήθεια με επικίνδυνες προεκτάσεις σε όλους τους τομείς της ζωής. Όμως αν επιμένετε να τζογάρετε… παρακαλούμε όχι στο Playboy.