*ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΑΖΗΛΟΣ*

Δικαιοσύνη για όλους!

Tag Archives: αμβλώσεις

Σελίδα SOS

Αν σκέπτεσαι να κάνεις έκτρωση, επειδή

  • είσαι ανήλικη

  • φοβάσαι να πεις στους γονείς σου ότι είσαι έγκυος

  • τους το είπες και σε πιέζουν να κάνεις έκτρωση

  • δεν έχεις χρήματα

  • δεν έχεις δουλειά

  • είσαι ανύπαντρη

  • θα σε αφήσει ο φίλος σου

  • ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο, να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη σου. Εμείς σε σκεφτόμαστε κι ας μη σε ξέρουμε ακόμα. Κάνε ένα κλικ εδώ για να μας γράψεις, και να επικοινωνήσουμε. Σε παρακαλούμε μην κάνεις κάποια βιαστική ενέργεια πριν την επικοινωνία μας. Να είσαι σίγουρη ότι θα σου απαντήσουμε σύντομα, ελέγχουμε το γραμματοκιβώτιό μας κάθε μέρα.

  • Αν θες να δεις τι είναι αυτό που σκέφτεσαι να κάνεις, μπορείς να μάθεις με ένα κλικ εδώ.
  • ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ και ψάχνεις κάποιο θέμα, λυπόμαστε πολύ αλλά με δημοσιογράφους επικοινωνούμε μόνο τηλεφωνικά, και μέχρι στιγμής έχουμε δεχθεί να μιλήσουμε μόνο στο ραδιόφωνο. Μια μόνο φορά αποφασίσαμε να εμφανιστούμε σε μια εκπομπή, και η εμπειρία ήταν αρκετά διδακτική ώστε να μην το ξαναεπιχειρήσουμε. Αν θέλεις ένα ρεπορτάζ για φορείς που υποστηρίζουν εγκύους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, σου συνιστούμε το Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, http://www.unborn.gr. Εμείς δεν έχουμε το χρόνο να σε βοηθήσουμε.

Advertisements

ΓΙΑΤΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΣΚΛΗΡΗ ΓΛΩΣΣΑ;

Πολλοί που συμφωνούν μαζί μας, μας στέλνουν συγχαρητήρια για την επιστολή μας προς την Επιτροπή Βιοηθικής, και μάλιστα κάποιος σχολιάζει ότι αυτή «θα πρέπει να μετονομαστεί σε »επιτροπή απανθρωπιάς»… ή καλύτερα »εταιρεία δολοφόνων»…».

Κάποιοι άλλοι που καταλαβαίνουν την αγανάκτησή μας και συμφωνούν μαζί μας, θεωρούν ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε την όλη κατάσταση με αγάπη, υπομονή, καρτερία και κυρίως με σωστή ενημέρωση και επιχειρήματα και ΟΧΙ με αφορισμούς, και ότι η επιστολή μας προς την Επιτροπή Βιοηθικής θα ήταν πιο αποτελεσματική αν δεν περιελάμβανε την τελευταία παράγραφο.

Εμείς λέμε, ότι καταλαβαίνουμε και τις δυο οπτικές γωνίες. Η τοποθέτηση των δεύτερων είναι απόλυτα κατανοητή κι έχει οπωσδήποτε πρακτική αξία. Οι επιθέσεις κάνουν τον αμυνόμενο να κουμπώνεται, χωρίς να εξετάζει το αν του επιτέθηκαν δίκαια ή άδικα. Αλήθεια είναι ότι κι εμείς προβληματιστήκαμε για την τελευταία παράγραφο της επιστολής, κι ακριβώς επειδή είναι πολύ βαριά την βάλαμε με κάπως αόριστο κι απρόσωπο τρόπο («Πολλοί τυφλοί»).

Την ενημέρωση και τα επιχειρήματα που έχουν επιστημονική βάση, περιμένουμε να τη δώσουν άλλοι πιο ειδικοί από εμάς, μια και δεν είμαστε γενετιστές κτλ. Από την άλλη, αν δεν εκφράζαμε την αγανάκτηση αυτή, που πηγάζει και από τη γνωριμία μας με πρόσωπα πολύ αγαπητά τα οποία με βάση αυτές τις ανήθικες προτροπές δεν θα είχαν γεννηθεί, θα αισθανόμασταν ότι κάτι αφήσαμε μισό.

Ας μιλήσουν άλλοι με εκφράσεις πιο κομψές, πιο προσεγμένες κι αγαπητικές, όπως π.χ. έγινε με την ανακοίνωση της Ι.Σ. τη Εκκλησίας της Ελλάδος με την οποία είμαστε απόλυτα σύμφωνες. Εμείς ήρθαμε για να εκφράσουμε την αγανάκτηση που νιώθουμε και που ξέρουμε ότι και πολλοί άλλοι εκτός της ομάδας μας νιώθουν, παίρνοντας τον άχαρο ρόλο αυτού που χαστουκίζει ένα μεθυσμένο για να τον κάνει να συνέλθει. Εξάλλου αν «κι ο άγιος φοβέρα θέλει», πόσο μάλλον θέλουν κάποιοι που θέτουν την αξία της ανθρώπινης ζωής τόσο χαμηλά…

Προσωπικά φοβόμαστε ότι παρά τις σκληρές εκφράσεις μας, δεν θα ιδρώσουν πολλά αυτιά μέσα στην Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής.

Παράλληλα, ταπεινά φρονούμε ότι μια τέτοια εισήγηση της Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής δεν είναι κάτι με το οποίο μπορούμε να κάνουμε πολλή υπομονή. Είναι η αρχική εκδήλωση μιας γραμμής πάνω στην οποία θα οικοδομηθούν νόμοι, και θεωρούμε ότι πρέπει να παταχθεί με το που σηκώνει κεφάλι, καθώς με την απάνθρωπη πορεία που έχουμε πάρει και σε άλλους τομείς, ακόμα και η ποινικοποίηση της αποδοχής γέννησης όχι και τόσο υγιών παιδιών δεν φαίνεται καθόλου απίθανη σαν ενδεχόμενο σε κάποια μελλοντική στιγμή. Το πόσο μακρινή είναι η στιγμή αυτή δεν μας ενδιαφέρει, καθώς ο σωστός χρόνος δράσης είναι πάντα η αρχή. Το μεγαλύτερο φίδι του κόσμου ήταν κάποτε σαν σκουλικάκι που βγήκε από ένα αυγό, και το μεγαλύτερο ταξίδι ξεκινά μ’ ένα βήμα.

Ας κλείσουμε με κάποιες παρατηρήσεις της Κατερίνας: «Βοηθιέται, και αν ναι, πώς βοηθιέται το ζήτημα των εκτρώσεων, όταν το διαχειριζόμαστε ‘με λεπτό τρόπο’; Δηλαδή, έχοντας εμπεδώσει όλους τους κανόνες του σαβουάρ βίβρ, και εφ’ όσον χρησιμοποιείται πιο κομψό λεξιλόγιο, η άμβλωση θα γίνει ως δια μαγείας λιγότερο σφαγή, και το καταδικασμένο έμβρυο θα μας ευγνωμονεί για την ευαισθησία και τους καλούς μας τρόπους;

Τέρμα οι στρουθοκαμηλισμοί. Να λέγονται ΟΛΑ με το όνομά τους, και όχι το καλλιτεχνικό τους ψευδώνυμο.

ΕΚΤΡΩΣΗ = ΕΚ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΣ ΘΑΝΑΤΩΣΗ ΗΜΙΣΧΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΟΝΤΟΣ, ΣΕ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΣΕ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΦΩΝΑΞΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΑΝ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ!»

Η ΑΓΑΖΗΛΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΦΟΙΒΟ…

…και μαζί δημιουργούργησαν ένα ανεπανάληπτο «sorry»…

The AGAZILOS «SORRY»

Αγόρι μου, μωράκι μου, χαρά μου, βασανάκι μου,
Θα είμαι ειλικρινής απέναντί σου
Σε σκέφτομαι, σε νοιάζομαι,
Μ’ αρχίζω να κουράζομαι απ’ την παράλογη απαίτησή σου.

Αγόρι μου, καμάρι μου
Για κάνε μου τη χάρη μου κι άλλο μη μου ζαλίζεις το κεφάλι
Γιατ’ ήρθε πια η ώρα για
Ν’ ακούσεις κάτι που ίσως
να σου φέρει αναστάτωση μεγάλη!

Μωρό μου, sorry
Μα έκτρωση δεν κάνω με το ζόρι
Κι εδώ τελειώνει το δικό μας story
Καλύτερα να μ’ αποχαιρετήσεις.

Μωρό μου, sorry
Να συνεχίσεις κοίτα τη ζωή σου
Εγώ δε θα σκοτώσω το παιδί σου
που’ είναι και δικό μου…

Γι’ αυτό sorry, sorry
Θα βρω κάποιο καλύτερο αγόρι!

Αγόρι μου, μωράκι μου, χαρά μου, βασανάκι μου,
Θα είμαι ειλικρινής απέναντί σου
Με κούρασες, απηύδισα
Τον εαυτό μου αδίκησα που έμεινα τόσο καιρό μαζί σου

Αν άξιζες δε θ’ άντεχες
Λεφτά να δώσεις για να σου ξεκάνουν το παιδί σου!

Αγόρι μου, καρδούλα μου
σου δίνω την ευχούλα μου
εμένα με ευκολία να ξεχάσεις
αν μ’αγαπούσες θά ‘λεγες

πως το παιδί κι εμένα
δεν αντέχεις να μας χάσεις.

Μωρό μου, sorry
Μα δολοφόνο εσύ δε θα με κάνεις
Άδικα προσπαθείς να με τρελάνεις
Ήσυχη θέλω να μ’ αφήσεις…

Sorry, sorry
Θα βρω ένα καλύτερο αγόρι.


ΑΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΦΟΙΒΟΣ: Εμείς δεν πουλάμε πουθενά τη διασκευή που κάναμε στο τραγούδι σου. Συνεπώς, δεν έχεις τίποτα να χάσεις από οικονομικής απόψεως. Εξάλλου σίγουρα έχεις βγάλει πολλά από αυτό το τραγούδι. Άσε να κάνουμε κι εμείς μια μεταξύ σοβαρού και αστείου διασκευή…

ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΦΟΙΒΟΣ: Τότε, δεν έχουμε να μοιράσουμε τίποτα.

Πέντε είδωλα για το γυναικείο κίνημα

Κατά καιρούς το γυναικείο κίνημα έχει λατρέψει διάφορα είδωλα, ίσως χωρίς να τα εξετάσει προσεκτικά, ίσως και επηρεασμένο από άλλους που είχαν σκοπιμότητες και συμφέροντα τελείως διαφορετικά από αυτά του γυναικείου κινήματος, και απλώς το χρησιμοποίησαν για να κάνουν τη δουλειά τους. Τέτοια είδωλα θα παρουσιάζονται σ’ αυτές τις σελίδες, όχι απαραίτητα με σειρά σπουδαιότητας αλλά με τη σειρά που μας έρχονται στο μυαλό.

Είδωλο Νο 1: Η άμβλωση ως «αναπαραγωγικό δικαίωμα»

Η αναγωγή των αμβλώσεων σε «αναπαραγωγικό δικαίωμα», μια καθαρά αντρική επινόηση που ξεκίνησε από τον κ. Λάρυ Λάντερ, όπως μπορείτε να δείτε σε άλλη δημοσίευσή μας, και που μόνο τη γυναίκα δεν ωφελεί τελικά. Αντιθέτως τη βλάπτει περισσότερο από κάθε άλλον, αμέσως μετά από το έμβρυο.

Είδωλο Νο 2: Ισότητα στην εργασία

Η απαίτηση για ισότητα στην εργασία. Είμαστε πεπεισμένες ότι μια γυναίκα με παιδιά με οικογένεια δεν μπορεί να έχει «ίση μεταχείριση» με τον άντρα συνάδελφό της. Πρέπει να εργάζεται λιγότερες ώρες και να παίρνει περισσότερες άδειες. Σε αντίθετη περίπτωση επωμίζεται πολύ περισσότερες ευθύνες και βάρη από τον άντρα συνάδελφό της, και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με την ίδια επιτυχία στο γονεϊκό της ρόλο. Θα πείτε, αν εργάζεται λιγότερες ώρες δεν θα παίρνει και λιγότερα χρήματα; Όχι, δεν είναι απαραίτητο. Αυτό το θέμα έχει διευθετηθεί από το κράτος σε άλλες πολιτισμένες και προοδευμένες χώρες του κόσμου.

Είδωλο Νο 3: Αμαζονομανία

(Ή ίσως αμαζονολατρεία). Η μανία που έχουν μερικές γυναίκες με τις Αμαζόνες, τις οποίες μέχρι που προβάλλουν ως «πνευματικούς προγόνους» του γυναικείου κινήματος. Αλήθεια, γιατί οι «βίαιες τάσεις» των αντρών καταδικάζονται και γίνεται τόση κουβέντα για τον «αντρικό πολιτισμό» που «γεννά πολέμους και βία», και τη «ρατσιστική αντιμετώπιση των γυναικών από τους άντρες», και από την άλλη εξυψώνεται με τέτοια σπουδή ένας πολιτισμός που, αν είναι όπως μας τον περιγράφουν, ΑΠΕΚΛΕΙΕ ρατσιστικά τα αρσενικά παιδιά από την κοινωνία του και τα έστελνε στον εκτός κοινωνίας μπαμπά, ενώ η βασική ασχολία του ήταν ο ΠΟΛΕΜΟΣ και η ΒΙΑ; Αν είναι αλήθεια το γραφόμενο από αρχαίους συγγραφείς, ότι οι Αμαζόνες ακρωτηρίαζαν τον ένα τους μαστό για να είναι πιο αποτελεσματικές στον πόλεμο, είναι αυτό παράδειγμα προς μίμηση που πρέπει να θαυμάσουμε; Και πώς συμβιβάζεται αλήθεια με τον παράλληλο θαυμασμό προς τη «μητέρα φύση» και την προτροπή να «ακολουθήσουμε τη φύση» και να μην την παραβιάζουμε;

Είδωλο Νο 4: Αρχαιοπληξία

Μετά την αμαζονοπληξία, η αρχαιοπληξία για λόγους «εξύψωσης της γυναίκας». Δεν υπήρχε καμιά εξύψωση της γυναίκας τουλάχιστον στο 90% των αρχαίων πολιτισμών, και η λεγόμενη «θεοποίηση» της γυναίκας δεν αφορούσε κάποια ισότητα ή ανωτερότητά της, αλλά την θεοποίηση ιδιοτήτων της που είτε θεωρούνταν χρήσιμες/απαραίτητες για το ανθρώπινο είδος (αναπαραγωγή) είτε απολαυστικές για το αντίθετο φύλο που είχε την εξουσία (σεξ). Η «μεγάλη θεά» Αφροδίτη ήταν αυτή με τους ναούς-πορνεία όπου γυναίκες παραδίδονταν να «υπηρετήσουν τη θεά» παρά τη θέλησή τους, κάνοντας πλούσιους τους ιερείς της «θεάς» (δείτε περισσότερα εδώ και εδώ). Ο Χριστιανισμός ήταν αυτός που έβαλε τη γυναίκα στο ίδιο επίπεδο με τον άντρα, όπως έβαλε και τους φτωχούς στην ίδια θέση με τους πλούσιους: όλοι ήταν ίσοι μπροστά στο Θεό.

Είδωλο Νο 5: Γυναίκες στην εξουσία

«Εάν υπάρχουν γυναίκες στην εξουσία, η κοινωνία θα είναι πιο δίκαιη και τα θέματα των γυναικών καλύτερα τακτοποιημένα». Σε όποιον – όποια σας λέει τέτοια, θυμίστε τη Μάργκαρετ Θάτσερ και ίσως να συνέλθει λίγο. Αν δεν ηρεμήσει, ρωτήστε τι βελτίωση έφερε στη θέση των γυναικών η Γκόλντα Μέιρ π.χ. κι αφήστε τον να ψάχνει. Και άλλα πολλά παραδείγματα θα μπορούσαμε να φέρουμε, αλλά είναι πολλά και βαριόμαστε να τα γράφουμε.

Είδωλο Νο 6: Η… Λίλιθ.

ΕΚΤΡΩΣΗ: ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

της Frederica Matthews Green

Αν πραγματικά θέλουμε να υποστηρίξουμε τα δικαιώματα των γυναικών, είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε την αλήθεια για την έκτρωση και να δουλέψουμε με στόχο να σταματήσει να εφαρμόζεται. Πριν από πολλά χρόνια είχα άλλη άποψη. Στο κολέγιο συνηγορούσα για την κατάργηση των νόμων περιορισμών των εκτρώσεων και υποστήριζα τις φίλες μου που πήγαιναν σε άλλη Πολιτεία να κάνουν έκτρωση.  Όταν πρωτοεμφανίστηκε το κίνημα του φεμινισμού οι γυναίκες αντιμετώπιζαν φοβερά εμπόδια. Μια τυπική γυναίκα την θεωρούσαν τότε απλώς ως μια ελκυστική ύπαρξη, χωρίς όμως μυαλό. Οπωσδήποτε ανίκανη να διευθύνει μια επιχείρηση, κάποια που ίσως δεν θα έπρεπε να έχει ούτε δικαίωμα ψήφου.

Αλλά τα εμπόδια δεν ήταν μόνο πολιτικά. Νιώθαμε από τη φύση μας ευάλωτες, καθώς οι στατιστικές βιασμών έδειχναν άνοδο και το γυναικείο σώμα γινόταν αντικείμενο διαφημίσεων ή διασκεδάσεων. Η υποτίμηση που έδειχνε ο κόσμος προς τις ικανότητές μας συνδυαζόταν με βάρβαρες διαθέσεις προς τα σώματα μας, τα οποία κινδύνευαν εξωτερικά με βίαιη μεταχείριση, εσωτερικά δε τα απειλούσε η ξένη εισβολή. Γιατί μια εγκυμοσύνη που δεν την είχαμε προγραμματίσει τη θεωρούσαμε σαν εισβολέα, σαν ένα εχθρό αποφασισμένο να ιδρύσει αποικία μέσα στο σώμα κάποιου άλλου και να καταστρέψει τα σχέδιά του. Θεωρούσαμε ως πρώτιστο δικαίωμα τού καθενός να κρατά το σώμα του ασφαλές, αποκλειστικά δικό του και υγιές. Χωρίς αυτό, όλα τα άλλα δικαιώματα ήταν χωρίς σημασία.

Πιστεύω ακόμα ακράδαντα ότι οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να προστατεύουν το σώμα τους. Γι αυτό τώρα αντιτίθεμαι στην έκτρωση. Το δικαίωμα μιας γυναίκας αρχίζει από τη στιγμή που το σώμα της αρχίζει να υπάρχει. Είναι δικό της και πρέπει να προστατεύεται, χωρίς να έχει σημασία που ζει, ακόμα και στη μήτρα τής μητέρας της. Το ίδιο  ισχύει και για τον αδελφό της που είναι αγόρι.

Για χρόνια υιοθέτησα την άποψη ότι το αγέννητο παιδί ήταν μόνο μια μάζα από ιστούς. Όταν συμπτωματικά έμαθα τα σχετικά με μια έκτρωση σε περίπτωση προχωρημένης εγκυμοσύνης, τρόμαξα από την περιγραφή τής σύριγγας που το στόμιό της χοροπηδούσε μέσα στην κοιλιά τής μητέρας, καθώς το παιδί της περνούσε τις οδύνες τού θανάτου. Έμαθα ακόμα ότι οι εκτρώσεις σε πρώιμα σταδία εγκυμοσύνης δεν είναι πιο ευγενικές. Το παιδί τεμαχίζεται κομμάτι κομμάτι και απορροφάται μέσω ενός αυλού σε μια σακούλα γεμάτη αίμα. Το χειρότερο απ όλα, έμαθα ότι το 1981 ο γιατρός William Cates των Centers for Disease Control έκανε την εκτίμηση ότι 400 -500 φορές το χρόνο βγαίνουν ζωντανά παιδιά μετά από εκτρώσεις σε προχωρημένα σταδία εγκυμοσύνης, τα οποία θανατώνονται με στραγγαλισμό, πνιγμό, ή απλώς αφήνονται μέσα σ ένα δοχείο σε ένα σκοτεινό θάλαμο μέχρι να σταματήσει οριστικά το κλαψούρισμά τους.

Δεν μπόρεσα να αρνηθώ ότι είχα μπροστά μου μια αποτρόπαιη πράξη βίας. Ακόμα κι αν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία ότι το αγέννητο ήταν ένα πρόσωπο, αν είχα δει κάποιον να κάνει το ίδιο πράγμα σ ένα γατάκι, θα είχα νιώσει φρίκη. Ο φεμινισμός που οραματιζόταν μια νέα δίκαιη κοινωνία είχε υιοθετήσει μια πράξη τόσο κατάφορα άδικη!

Στους Αδελφούς Καραμαζώφ, κάποιος ρωτήθηκε αν θα ήταν διατεθειμένος να γίνει ο αρχιτέκτονας ενός καινούργιου κόσμου, στον οποίον όλοι οι άνθρωποι θα ήταν ευτυχισμένοι και ειρηνικοί, με την αναγκαία και αναπόφευκτη προϋπόθεση να βασανιστεί μέχρι θανάτου ένα και μόνο μικροσκοπικό πλάσμα – ένα μωρό… επί παραδείγματι -, και να θεμελιωθεί το οικοδόμημα εκείνο επάνω στα δάκρυά του, που δεν θα απολάμβαναν την απόδοση δικαιοσύνης. Όμως δεν κρύβεται μόνο ένας θάνατος κάτω από αυτό το οικοδόμημα τού σύγχρονου κόσμου, αλλά δεκάδες εκατομμυρίων, και προστίθενται χιλιάδες ακόμα κάθε μέρα. Η δικαιοσύνη δεν είναι δυνατόν να οικοδομηθεί πάνω σ ένα τέτοιο αιματοβαμμένο θεμέλιο.

Έχουν οι γυναίκες ωφεληθεί από τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων; Κάποιος έχει ωφεληθεί, όχι όμως η γυναίκα, που καταφεύγει στην έκτρωση. Η βιομηχανία εκτρώσεων έχει κέρδη περίπου 500 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο, και η πώληση των μελών των αγέννητων παιδιών μπορεί να ανεβάσει το ποσό αυτό σε δισεκατομμύρια. Η μέση γυναίκα

όμως δεν κερδίζει, αλλά χάνει όταν κάνει έκτρωση. Χάνει πρώτα τις εκατοντάδες δολάρια που πρέπει να πληρώσει για την επέμβαση. Δεύτερον, πρέπει να περάσει μέσα από μια εξευτελιστική διαδικασία, να υποστεί μια εισβολή στο εσωτερικό της χειρότερη από βιασμό, καθώς η μήτρα της εκκενώνεται από κάθε απομεινάρι ζωής με αναρροφητική αντλία, κατά τρόπο βίαιο και αφύσικο. Μερικές γυναίκες θα τις κυνηγάει ο ήχος αυτής τής αντλίας για όλη τους τη ζωή.

Τρίτον, μπορεί να χάσει την υγεία της. Στο σώμα τής γυναίκας υπάρχει μια οικολογία με λεπτές ισορροπίες, που δεν ανέχεται να διαταράσσονται οι φυσικές διεργασίες της υγείας της με μηχανικές επεμβάσεις. Εκτός από τις περιπτώσεις γυναικών που παθαίνουν διάτρηση μήτρας ή πεθαίνουν πάνω στο χειρουργικό τραπέζι των εκτρώσεων, υπάρχουν κι άλλες πιο κρυφές βλάβες. Η είσοδος τής μήτρας, ο αυχένας της, είναι κατασκευασμένος ώστε να διαστέλλεται σταδιακά κατά τη διάρκεια μερικών ημερών προς το τέλος τής εγκυμοσύνης. Στην έκτρωση όμως ο αυχένας τραβιέται βίαια για να ανοίξει σε μερικά λεπτά. Οι ευαίσθητες μυϊκές ίνες μπορεί να βλαφτούν έτσι ώστε να προκαλούνται αποβολές, βλάβη που μπορεί να γίνει αντιληπτή πολύ αργά, όταν μια εγκυμοσύνη αργότερα θα είναι επιθυμητή.

Αλλά ενώ ο αυχένας μπορεί να ανοιχθεί, η μήτρα δεν έχει κατασκευαστεί για να εκκενώνεται με αντλία κενού.

Μικροτραυματισμοί και αμυχές αφήνουν ουλές οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε ενδομητρίτιδα. Όταν οι ουλές αυτές είναι κοντά στις εξόδους των σαλπίγγων (ωαγωγών), τα ανοίγματα  μπορεί να παραμορφωθούν. Έτσι, ενώ τα μικρά σπερματοζωάρια μπορούν να εισχωρήσουν μέσα στις σάλπιγγες από πολύ μικρά ανοίγματα και το ωάριο να γονιμοποιηθεί, το γονιμοποιημένο ωάριο, μερικές εκατοντάδες φορές μεγαλύτερο από το σπερματοζωάριο, δεν μπορεί να περάσει στη μήτρα από τα ίδια μικρά ανοίγματα. Προσφύεται λοιπόν στη σάλπιγγα και αρχίζει να αναπτύσσεται εκεί μέσα έως ότου το μέγεθος τού παιδιού φτάσει στο όριο αντοχής της. Αν η κατάσταση αυτή (εξωμήτρια κύηση) δεν διαγνωσθεί εγκαίρως, η σάλπιγγα ρήγνυται, το παιδί πεθαίνει και η μητέρα διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο. Όταν διαβάζει κανείς ότι ο ρυθμός εμφανίσεως εξωμήτριων κυήσεων στην Αμερική αυξήθηκε κατά 500% μεταξύ των ετών 1970 και 1987, πρέπει προφανώς να αναζητήσει την αιτία στη σημαντικότερη διαταραχή στην υγιεινή της αναπαραγωγικής λειτουργίας των γυναικών κατά την περίοδο αυτή (δηλαδή στις εκτρώσεις). Και όμως ο πολλαπλασιασμός των βλαβών που σχετίζονται με εξωμήτριες κυήσεις προβάλλεται σαν απόδειξη του ότι η εγκυμοσύνη είναι πιο επικίνδυνη από την έκτρωση!

Σε άλλες περιπτώσεις, οι ουλές στις εξόδους των σαλπίγγων μπορεί να προκαλέσουν ολοκληρωτική βλάβη. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το σπερματοζωάριο δεν μπορεί να συναντήσει το ωάριο και η γυναίκα παθαίνει οριστική στείρωση.  Ήθελε ίσως να κάνει έκτρωση σε μία της μόνο εγκυμοσύνη, αλλά η έκτρωση αυτή κάλυψε μια και καλή όλες τις πιθανές εγκυμοσύνες σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή της.

Και ερχόμαστε στην πιο συντριπτική απώλεια για τη γυναίκα, την απώλεια του ίδιου του παιδιού της. Η ρητορεία γύρω από την έκτρωση περιγράφει το αγέννητο παιδί σαν παράσιτο, σαν έναν όγκο, σαν μια μάζα από ιστούς. Στην πραγματικότητα είναι το παιδί της. Τόσο όμοιο μ’ αυτήν, όσο και οποιοδήποτε άλλο παιδί που θα ήθελε να αποκτήσει στο μέλλον. Θα έχει κάτι από την εμφανισή της, τα ταλέντα της, θα είναι ένας κλάδος τού οικογενειακού της δέντρου.

Με την έκτρωση, προσφέρει το παιδί της θυσία στο δικαίωμά της να συνεχίσει το είδος τής ζωής που κάνει, μια θυσία που θα καταστήσει όλη την υπόλοιπη ζωή της στοιχειωμένη.

Και αυτό γιατί η τελευταία (απώλεια) είναι αυτή η απώλεια τής ειρήνης τού λογικού της. Πολλές γυναίκες θλίβονται βαθιά και σιωπηλά μετά την έκτρωση. Η θλίψη τους αγνοείται από την κοινωνία που νομίζει ότι νιώθουν ευγνωμοσύνη για την ελευθερία που έχουν να κάνουν έκτρωση. Μερικές υποφέρουν από κατάθλιψη, από εφιάλτες, από σκέψεις αυτοκτονίας. Άλλες ξυπνούν τη νύχτα νομίζοντας ότι ακούν ένα μωρό να κλαίει. Ένας άνδρας που είδε τη σύζυγό του να αποδιοργανώνεται πλήρως μετά από μια έκτρωση απόρησε: Τι είδους συναλλαγή είναι αυτή; Κερδίζεις τον έλεγχο του σώματος σου, χάνεις τον έλεγχο του μυαλού σου! Πάντως, το παιδί που χάθηκε στην έκτρωση δεν πρόκειται να ξυπνάει τη μάνα του τη νύχτα. Αυτό η γυναίκα το κέρδισε, τουλάχιστον προς το παρόν…

Για όλες αυτές τις απώλειες οι γυναίκες δεν κερδίζουν τίποτε άλλο εκτός από το δικαίωμά τους να κινούνται χωρίς δεσμεύσεις στο χώρο τους. Η έκτρωση δε θεραπεύει καμιά αρρώστια, σε καμιά γυναίκα δεν προσφέρει πρόοδο. Το μόνο που κάνει είναι να προσαρμόσει τη γυναίκα δια τού χειρουργείου σ ένα πολιτισμό που θεωρεί την εγκυμοσύνη και την ανατροφή παιδιών ως φορτίο δυσβάστακτο. Εάν υποθέσουμε ότι οι γυναίκες αποτελούν μια καταπιεσμένη κοινωνική ομάδα, θα είναι η μόνη τέτοια ομάδα που καταφεύγει στο χειρουργείο για να επιτύχει την ισότητα. Στην ελληνική μυθολογία, ο Προκρούστης ήταν ένας οικοδεσπότης που προσέφερε φιλοξενία. Αν δεν είχες το κατάλληλο μέγεθος για το κρεβάτι του, ή θα σε τραβούσε ή θα σ έκοβε για να σε προσαρμόσει σ αυτό. Η χειρουργική τράπεζα της έκτρωσης είναι η προκρούστεια κλίνη του σύγχρονου φεμινισμού, την οποία, με ακατανόητη διαστροφή, τα θύματα της την διεκδικούν διαδηλώνοντας στους δρόμους.

Οι αρχικές τάσεις τού φεμινισμού είδαν αυτή την υπόθεση πιο καθαρά. Η Susan B. Anthony ονόμασε αυτή την πράξη φόνο παιδιού κι έκανε έκκληση για πρόληψη, όχι απλώς τιμωρία… αυτής της φοβερής πράξης. Οι φεμινίστριες του19ου αιώνος ομόφωνα καταδίκαζαν την έκτρωση. Η Elisabeth Cady Stanton την κατέτασσε στην παιδοκτονία, και διακήρυττε ότι και αν ακόμη καταντούσαμε να θεωρούμε τις γυναίκες σαν περιουσιακά στοιχεία, αυτό δεν θα ήταν χειρότερο για τις γυναίκες από το να φέρονται προς τα παιδιά τους σαν να ήταν ιδιοκτησία τους. Η συνάδελφός τους Matie Brinklerhoff παρομοίαζε την έκτρωση σαν κάποιον που καταφεύγει στη ληστεία μόλις νιώσει πείνα..

Το ερώτημα παραμένει: θέλουν οι γυναίκες την έκτρωση; Όχι βέβαια όπως θα ήθελαν μια Porsche ή ένα παγωτό χωνάκι. Όπως ένα ζώο που έχει πιαστεί σε παγίδα προσπαθεί να ελευθερωθεί κόβοντας το πόδι του με τα δόντια, έτσι και η γυναίκα που αναζητά την έκτρωση προσπαθεί να διαφύγει από μια δύσκολη κατάσταση σε μια πράξη βίας και αυτοκαταστροφής. Η έκτρωση δεν είναι σημάδι ελευθερίας των γυναικών, είναι σημάδι απελπισίας.

Πώς προέκυψε αυτή η απελπισία; Δύο τάσεις τού μοντέρνου φεμινισμού, υιοθετημένες από μια παλαιότερα καθιερωμένη δομή γνωρισμάτων ανδρικής ισχύος, συνδυάστηκαν έτσι ώστε να καταστεί η έκτρωση αναγκαία. Ο φεμινισμός, όπως επεκράτησε τελευταία, επεδίωξε κυρίως να ανοίξει για τις γυναίκες τις πόρτες τής επαγγελματικής και δημόσιας ζωής και επιπλέον, υποστήριξε με πάθος τη σεξουαλική τους ελευθερία. Εν τούτοις, αν και η δημόσια ζωή δυσχεραίνεται από την ευθύνη για τα παιδιά, ενώ εξ άλλου η ανεύθυνη σεξουαλική δραστηριότητα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να προκύψουν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Αυτό το δίλημμα (η ταυτόχρονη υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής που παράγει παιδιά και ενός άλλου για τον οποίο τα παιδιά είναι εμπόδια) βρίσκει τη λύση του στο τραπέζι των εκτρώσεων.

Εάν θέλουμε πράγματι μια κοινωνία που να υποστηρίζει και να σέβεται τις γυναίκες, πρέπει να ξεκινήσουμε από τον περιορισμό των μη προγραμματισμένων εγκυμοσυνών. Τα αντισυλληπτικά αποτυγχάνουν. Οι μισές απ όσες γυναίκες έκαναν έκτρωση παραδέχθηκαν ότι χρησιμοποιούσαν αντισυλληπτικά. Έτσι, για να περιοριστούν οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες πρέπει να επιστρέψουμε στη σεξουαλική υπευθυνότητα. Αυτό σημαίνει είτε να αποφεύγει κανείς τη σεξουαλική δραστηριότητα, όταν η γέννηση ενός παιδιού δεν είναι επιθυμητή, είτε να είναι έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες του για τις ζωές που θα συλληφθούν έστω και παρά τη θέλησή του. Να αποφασίσει π.χ. να διαθέσει το παιδί προς υιοθεσία, να προχωρήσει προς το γάμο, ή να εξασφαλίσει την πιστή και συνεπή οικονομική στήριξη τού παιδιού και από τον άλλο συνυπεύθυνο. Η χρήση αντισυλληπτικών δεν μπορεί να αντικαταστήσει την υπευθυνότητα, όπως η χρήση ζωνών ασφαλείας στα αυτοκίνητα δεν δίνει το δικαίωμα σε κανένα να τρέχει ανεξέλεγκτα με όση ταχύτητα θέλει. Δεν ευθύνεται το παιδί για τη σύλληψή του. Είναι απάνθρωπη αδικία να διεκδικούμε το δικαίωμα να το κομματιάζουμε προκειμένου να συνεχίσουμε τη σεξουαλική μας δραστηριότητα χωρίς κανένα φραγμό.

Δεύτερον, πρέπει να πάψουμε να θεωρούμε τη συνέχιση μιας εγκυμοσύνης και το μεγάλωμα παιδιών ως βάρος επαχθές. Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι οι γυναίκες πρέπει να παίξουν ένα ρόλο στη δημόσια ζωή τής κοινωνίας μας. Τα ταλέντα τους και οι ικανότητές τους είναι εξ ίσου πολύτιμες με αυτές των ανδρών και δεν υπάρχει λόγος να τους απαγορεύσουμε να μπουν στον επαγγελματικό στίβο. Αλλά όσα χρόνια το παιδί είναι μικρό, μητέρα και παιδί προτιμούν να είναι μαζί. Εάν οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να διακόψουν προσωρινά στο μέσον την καριέρα τους, πρέπει να έχουν, όπως είπαμε και παραπάνω, πιστούς και υπεύθυνους άντρες να τις στηρίζουν. Και στους δύο γονείς μπορεί να παραχωρηθεί το δικαίωμα ενός ελαστικού ωραρίου στους τόπους εργασίας. Γονείς που έχουν παιδιά στο σχολείο πρέπει να μπορούν να προσαρμόζουν το ωράριό τους λαμβάνοντας υπ’ όψιν το σχολικό ωράριο. Μπορούν ακόμα να εξοικονομηθούν τα έξοδα γραφείου για τις επιχειρήσεις, μετακινήσεων στους τόπους εργασίας και αμοιβής του προσωπικού που θα  φυλάει τα παιδιά, αν δοθεί η ευκαιρία στους γονείς να παρέχουν την εργασία τους από το σπίτι, όπου αυτό είναι δυνατόν. Πρέπει επίσης οι γυναίκες να γίνονται δεκτές πίσω στη δουλειά, όταν αποφασίσουν να επιστρέψουν, τα δε χρόνια που έμειναν στο σπίτι τους να υπολογίζονται ως χρόνος χρήσιμης μαθητείας στο μάνατζμεντ, στην εκπαίδευση και στην ικανότητα διαπραγματεύσεων.

Τα δικαιώματα των γυναικών δεν έρχονται σε σύγκρουση με αυτά των παιδιών τους. Η εμφάνιση μιας τέτοιας σύγκρουσης είναι δείγμα ότι κάτι πάει στραβά στην κοινωνία. Όταν οι γυναίκες επιτύχουν το σεβασμό της σεξουαλικής λειτουργίας και την επαγγελματική ευελιξία που χρειάζονται δεν θα καταφεύγουν πια, σαν σ’ ένα υποκατάστατο, στην αιματηρή αδικία της έκτρωσης.

Φεμινισμός και εκτρώσεις, μια ιστορία που δεν έχετε ξανακούσει

της Μαρίας Δημητριάδου

Όπως γνωρίζουμε, ο φεμινισμός, το ιδεολογικό κίνημα που διεκδικεί την εξίσωση της γυναίκας με τον άντρα σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής, ξεκίνησε ως θεωρία με την Γαλλική Επανάσταση και με την συνεχή πάλη των θιασωτριών του, που κάποιες φορές είχε βίαιη μορφή, κατάφερε να κερδίσει αρχικά το δικαίωμα των γυναικών στην ψήφο, πρώτα στην Αγγλία κι έπειτα στην Αμερική. Ακολούθησε σταδιακή κατάργηση των διακρίσεων στις σπουδές, στην εργασία και τον γάμο, και σήμερα πια μπορούμε να μιλάμε για ισοπολιτεία ανδρών και γυναικών στις περισσότερες χώρες του Δυτικού κόσμου. Νόμοι άδικοι, όπως ένας αμερικανικός του 19ου αιώνα που όριζε, εάν ο άντρας μιας γυναίκας πέθαινε όσο εκείνη ήταν έγκυος, να της πάρουν το παιδί μόλις γεννηθεί και να το δώσουν σε κάποιον κηδεμόνα που είχε ορίσει ο πατέρας, θεωρούνται σήμερα απολιθώματα και δύσκολα μπορούμε να πιστέψουμε ότι κάποτε ίσχυαν.

Στο μυαλό πολλών ανθρώπων, ο φεμινισμός και η αποποινικοποίηση της έκτρωσης είναι συνδεδεμένα, καθώς θεωρούν ότι βασικό και θεμελιώδες αίτημα του φεμινισμού είναι να έχει η γυναίκα δικαίωμα να διακόπτει την εγκυμοσύνη της. Πολλοί Έλληνες θα θυμούνται ασφαλώς τις διαδηλώσεις με το αίτημα «Έξω οι νόμοι από το κορμί μας» «Ελεύθερες και δωρεάν εκτρώσεις» κ.α. που προηγήθηκαν της αποποινικοποίησης των εκτρώσεων στη χώρα μας. Είναι όμως πράγματι έτσι; Τι πίστευαν για την έκτρωση οι πρώτες, μαχητικές φεμινίστριες, αυτές που με τον αγώνα και τις φυλακίσεις τους έθεσαν τα θεμέλια της σημερινής ισοπολιτείας;

Το βιβλίο «Υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών» («A Vindication of the Rights of Women») που η Mary Wollstonecraft έγραψε το 1792 στην Αγγλία αποτελεί σταθμό στην ιστορία του φεμινιστικού κινήματος. Εκεί η συγγραφέας όχι μόνο υπεραμύνθηκε των δικαιωμάτων των γυναικών, αλλά επίσης καταδίκαζε την έκτρωση και την παιδοκτονία. Στην Αμερική, οι Susan B. Anthony και Elizabeth Cady Stanton συνέχισαν τις προσπάθειές της να ενδυναμώσουν τις γυναίκες. Η Serrin Foster αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι δυο πρωτοπόρες φεμινίστριες «εργάστηκαν για να κερδίσουν δικαίωμα ψήφου, δικαίωμα να συγκεντρωνόμαστε και να μιλάμε ελεύθερα, δικαίωμα να κρατάμε τα παιδιά μας αν χωρίσουμε και να κληρονομούμε εάν παντρευόμαστε. Αγωνίστηκαν επίσης για το δικαίωμα των γυναικών να φοιτούν στο κολέγιο.

Λιγότερο γνωστή είναι η προσπάθειά τους να κάνουν την έκτρωση παράνομη. Οι πρώτες Αμερικανίδες φεμινίστριες εργάστηκαν σε μια ταραγμένη συμμαχία με το ανδροκρατούμενο αντρικό επάγγελμα και τα μέσα για να κηρυχθεί η έκτρωση παράνομη. Πίστευαν ότι η έκτρωση παραβιάζει τα βασικά αξιώματα του φεμινισμού, που περιελάμβαναν μη βία, κατάργηση των διακρίσεων και δικαιοσύνη για όλους.

Έτσι οι ίδιες γυναίκες που αγωνίστηκαν για το δικαίωμα των σκλάβων να είναι ελεύθεροι και για το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν, αγωνίστηκαν επίσης για το δικαίωμά μας στη ζωή. Τόνιζαν συστηματικά την εξάλειψη των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες, με το να αναφέρονται στις αρχικές αιτίες.»

Αλλά ας δούμε πιο συγκεκριμένα, τις απόψεις των διακεκριμένων φεμινιστριών για την έκτρωση . Στην «Υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών», η Mary Wollstonecraft επικρίνει, με καυστικούς όρους του 18ου αι. τη σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών, και καταλήγει:

«Κατά συνέπεια, οι γυναίκες γίνονται πιο αδύναμες… από όσο έπρεπε να είναι… δεν έχουν αρκετή δύναμη για να ασκήσουν το βασικό καθήκον τής μητέρας… και θυσιάζουν τη γονική στοργή στο βωμό της λαγνείας… είτε καταστρέφουν το έμβρυο μέσα στη μήτρα, είτε το πετούν όταν γεννηθεί… Η φύση απαιτεί σεβασμό σε όλα, κι αυτοί που παραβιάζουν τους νόμους της σπάνια τους παραβιάζουν ατιμωρητί».

Η Susan B . Anthony , στο έντυπο που εξέδιδε με τίτλο «Η επανάσταση», (και όπου η «Υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών» δημοσιευόταν σε συνέχειες) αποκαλούσε την έκτρωση «φόνο παιδιού» και είχε γράψει:

  • «Ένοχη; Ναι. Ανεξάρτητα με το ποιο ήταν το κίνητρο, η αγάπη ή η άνεση ή η επιθυμία να σώσει από τη δυστυχία το αθώο αγέννητο παιδί, η γυναίκα που κάνει αυτή την πράξη είναι φρικτά ένοχη. Αυτό θα βαραίνει τη συνείδησή της στη ζωή, και την ψυχή της στο θάνατο. Αλλά όμως, τρεις φορές ένοχος είναι εκείνος που την οδηγεί στην απελπισία, η οποία την εξωθεί στο έγκλημα!»
  • «Θέλουμε πρόληψη, όχι απλώς τιμωρία. Πρέπει να φτάσουμε στη ρίζα του κακού… γίνεται από αυτούς που τα μύχια τής ψυχής τους έχουν ξεσηκωθεί ενάντια στη φοβερή πράξη.»
  • «Όλα τα άρθρα που έχω διαβάσει πάνω σ αυτό το θέμα, προέρχονται από άντρες. Καταγγέλλουν τη γυναίκα ως τη μόνη ένοχη, και δεν περιλαμβάνουν ποτέ τον άντρα σε οποιαδήποτε σχέδια για λύση του προβλήματος.» (The Revolution, 4(1):4, 8 Ιουλίου 1869)

Η Elizabeth Cady Stanton κατέτασσε την έκτρωση ως μια μορφή παιδοκτονίας,

(The Revolution, 1(5):1, 5 Φεβρουαρίου, 1868) ενώ είχε πει:

  • «Όταν φρονούμε ότι η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως περιουσιακό στοιχείο, είναι ατιμωτικό για τις γυναίκες το ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας σαν περιουσιακό στοιχείο, το οποίο διαχειριζόμαστε κατά τα κέφια μας.» (Επιστολή στην Julia Ward Howe, 16 Οκτωβρίου 1873, καταγεγραμμένη στο ημερολόγιο τής Howe στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Harvard.)
  • «Πρέπει να υπάρξει κάποια θεραπεία ακόμα και για ένα τόσο κραυγαλέο κακό όπως αυτό. Αλλά πού μπορεί να θεμελιωθεί, τουλάχιστον από πού μπορεί να αρχίσει, αν όχι από την ολοκληρωμένη χειραφέτηση κι εξύψωση τής γυναίκας; (The Revolution, 1(10):146-7, 12 Μαρτίου , 1868)

Η Emma Goldman θεωρούσε τις εκτρώσεις αποτέλεσμα δυστυχίας:

  • Η συνήθεια των εκτρώσεων έχει φτάσει σε τόσο τρομακτικές διαστάσεις στην Αμερική, ώστε να είναι απίστευτο… τόσο μεγάλη είναι η δυστυχία στην εργατική τάξη, ώστε σε κάθε 100 εγκυμοσύνες διαπράττονται 70 εκτρώσεις. (Mother Earth, 1911)

Η Mattie Brinkerhoff έγραψε χαρακτηριστικά:

  • «Όταν κάποιος κλέβει για να ικανοποιήσει την πείνα του, μπορούμε να συμπεράνουμε με βεβαιότητα ότι κάτι δεν πάει καλά στην κοινωνία – ομοίως όταν μια γυναίκα καταστρέφει τη ζωή του αγέννητου παιδιού της, είναι μια απόδειξη ότι είτε λόγω εκπαίδευσης είτε λόγω περιστάσεων έχει κάνει μεγάλο λάθος.» (The Revolution, 3(9):138-9, 2 Σεπτεμβρίου 1869)

Η Victoria Woodhull , η πρώτη γυναίκα υποψήφια για πρόεδρος, ήταν έντονα αντίθετη με την έκτρωση:

  • «Τα δικαιώματα των παιδιών ως ατόμων αρχίζουν όταν ακόμα είναι έμβρυα.» (Woodhull’s and Claffin’s Weekly 2(6):4, 24 Δεκεμβρίου 1870)
  • «Κάθε γυναίκα ξέρει ότι αν ήταν ελεύθερη, ποτέ δεν θα εγκυμονούσε ένα παιδί ανεπιθύμητο, ούτε θα σκεφτόταν να δολοφονήσει κάποιο παιδί πριν τη γέννησή του». (Wheeling, West Virginia Evening Standard, 17 Νοεμβρίου 1875)

Η Sarah Norton επέκρινε έντονα τους γιατρούς που κάνουν εκτρώσεις κι οραματιζόταν καλύτερες μέρες για τις ανύπαντρες μητέρες και τα παιδιά τους:

  • «Οι δολοφόνοι παιδιών εξασκούν το επάγγελμά τους χωρίς εμπόδιο ή κώλυμα, και ανοίγουν σφαγεία παιδιών χωρίς να κρίνονται… δεν υπάρχει θεραπεία για όλη αυτή την προγεννητική δολοφονία; …Ίσως έρθει κάποια εποχή κατά την οποία… μια ανύπαντρη μητέρα δεν θα περιφρονείται εξ αιτίας τής μητρότητας της… και το δικαίωμα του αγέννητου να γεννηθεί δεν θα αποκηρύσσεται ή θα παραβιάζεται». (Woodhull’s and Claffin’s Weekly, 19 Νοεμβρίου 1870)

Η Matilda Gage έγραψε:

  • «(Αυτό) το θέμα βρίσκεται στα σφάλματα τής γυναίκας βαθύτερα από οποιοδήποτε άλλο… Διστάζω να μην ισχυριστώ ότι το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης γι’ αυτό το έγκλημα βρίσκεται στην πόρτα του ανδρικού φύλου.» (The Revolution, 1(14):215-6 9 Απριλίου 1868)

Αλλά και η Alice Paul , συγγραφέας της πρωτότυπης «Τροπολογίας περί Ίσων Δικαιωμάτων» (Equal Rights Amendment -1923) ήταν αντίθετη με το μεταγενέστερο ρεύμα που προσπαθούσε να συνδέσει την νομοθεσία αυτή με την έκτρωση. Μια συνεργάτης της τη θυμάται να λέει: «Η έκτρωση είναι η έσχατη εκμετάλλευση των γυναικών».

Όπως λοιπόν βλέπουμε πολύ καθαρά, η στάση του γυναικείου κινήματος απέναντι στις εκτρώσεις ήταν καταδικαστική. Πώς λοιπόν, φτάσαμε στο «μεταγενέστερο ρεύμα» όπου όταν μια φεμινίστρια τοποθετηθεί κατά των εκτρώσεων θεωρείται «αιρετική»; Η Frederica Matthews Green εξηγεί: « Δύο τάσεις τού μοντέρνου φεμινισμού, υιοθετημένες από μια παλαιότερα καθιερωμένη δομή γνωρισμάτων ανδρικής ισχύος, συνδυάστηκαν έτσι ώστε να καταστεί η έκτρωση αναγκαία. Ο φεμινισμός, όπως επεκράτησε τελευταία, επεδίωξε κυρίως να ανοίξει για τις γυναίκες τις πόρτες τής επαγγελματικής και δημόσιας ζωής και επιπλέον, υποστήριξε με πάθος τη σεξουαλική τους ελευθερία. Εν τούτοις, η δημόσια ζωή δυσχεραίνεται από την ευθύνη για τα παιδιά, ενώ εξ άλλου η ανεύθυνη σεξουαλική δραστηριότητα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να προκύψουν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Αυτό το δίλημμα (η ταυτόχρονη υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής που παράγει παιδιά και ενός άλλου για τον οποίο τα παιδιά είναι εμπόδια) βρίσκει τη λύση του στο τραπέζι των εκτρώσεων».

Η Serrin Foster είναι ακόμη πιο συγκεκριμένη όσον αφορά καταστάσεις και πρόσωπα:

«Δυστυχώς, το γυναικείο κίνημα της δεκαετίας του 70 δέχθηκε την πρόταση του Larry Lader και του Δρ. Bernard Nathanson , οι οποίοι ίδρυσαν το NARAL (Σ.σ. μαζί με την Betty Friedan το 1969). Πρότειναν στην ηγεσία του γυναικείου κινήματος NOW (Εθνικός Οργανισμός Γυναικών) ότι αν οι γυναίκες ήθελαν ισότητα στο χώρο εργασίας, αν ήθελαν να προσλαμβάνονται, να πληρώνονται και να προάγονται όπως οι άντρες, τότε δεν θα έπρεπε να ενοχλούν τους εργοδότες με άδειες μητρότητας, ειδικές καλύψεις υγείας και τον καιρό που χρειάζεται μια γυναίκα για να φροντίσει το παιδί της. Οι περισσότεροι εργοδότες εκείνη την εποχή πίστευαν ότι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν στο χώρο εργασίας». Και η Foster, πρόεδρος της οργάνωσης «Φεμινίστριες για τη ζωή» η οποία παρέμεινε πιστή στις αρχές του παραδοσιακού φεμινισμού, καταλήγει: «Έτσι δύο άντρες από το NARAL έπεισαν την ηγεσία του γυναικείου κινήματος ότι για να επιτύχουν ισότητα στο χώρο εργασίας έπρεπε να ελέγξουν τη γονιμότητά τους. Δυστυχώς, ποτέ δεν θα επιτύχουμε ισότητα στους χώρους εργασίας με το να περνάμε για άντρες. Η ισότητά μας δεν μπορεί να επέλθει σε βάρος κάποιου άλλου – και ειδικά των παιδιών μας. Για τα τελευταία 27 χρόνια, οι γυναίκες αποδείξαμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε σ’ ένα κόσμο ανδρών. Τώρα είναι καιρός να αποδείξουμε ότι τα καταφέρνουμε ως γυναίκες – αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι οι γυναίκες κάνουν παιδιά και είναι αυτές που πρωταρχικά τα φροντίζουν».

Φυσικά ο Dr. Bernard Nathanson έκανε αυτό που θεωρούσε τότε σωστό, και ασφαλώς είχε ίδιον όφελος να αποποινικοποιηθούν οι εκτρώσεις. Την εποχή εκείνη ανήκε στους «δολοφόνους παιδιών» που περιέγραφε η Sarah Norton, και κέρδιζε πολλά χρήματα από εκτρώσεις. Όμως οι φεμινίστριες ακολούθησαν αυτούς τους δυο άντρες – τραγική ειρωνεία, αν σκεφτεί κανείς την απέχθεια των φεμινιστριών για την «ανδρική ιδιοτελή λογική» που «έχει γεμίσει τον κόσμο πολέμους και βία» κ.τ.λ. κ.τ.λ. Κι έτσι ο εναγκαλισμός των εκτρώσεων από το φεμινιστικό κίνημα μετέτρεψε τον αγώνα για ίσα δικαιώματα και δικαιοσύνη για όλους σε βάρβαρη επικράτηση της αδικίας, του «ο θάνατός σου η ζωή μου», της θεσμοθετημένης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενός από τον άλλον, εν προκειμένω του δικαιώματος της μητέρας να ζει όπως επιθυμεί σε βάρος του δικαιώματος του παιδιού στη ζωή. Και ασφαλώς εξίσωσε και τα δύο φύλα στην πιθανότητα καταστροφής τους και την προοπτική της μελλοντικής δυστυχίας τους: γιατί τα εκτρωμένα έμβρυα είναι και αγόρια και κορίτσια. Και γιατί και οι γυναίκες, αλλά και οι άντρες τραυματίζονται στη ζωή από τις επιπτώσεις των εκτρώσεων.

Συνεπώς, μπορούμε να πούμε ότι οι φεμινίστριες που ακολούθησαν τους Lader και Dr. Nathanson (όπως ήταν τότε, μια που από το 1978 έχει στραφεί κατά των εκτρώσεων) παρέκκλιναν από τις αρχές του γνήσιου φεμινισμού, και τις πρόδωσαν. Για την ακρίβεια, η θεωρία τους αποτελεί πλήρη διαστροφή του φεμινισμού, και είναι η αιτία που χιλιάδες γυναίκες δεν θέλουν να αποκαλούνται φεμινίστριες. Ακόμα κι αν οι ακόλουθοι των δυο ανδρών είναι περισσότεροι (πράγμα που επιδέχεται πολλή αμφισβήτηση), ακόμα κι αν έχουν ηγετικές θέσεις (συχνά σε συλλόγους-φαντάσματα), ακόμα κι αν κάνουν πολλή φασαρία, η ιστορία του φεμινισμού είναι καταγεγραμμένη – και τους καταδεικνύει ως αιρετικούς . Μάλιστα η πρόοδος της Γενετικής και της Εμβρυολογίας, που μας δείχνει πόσο γεμάτο ζωή κι ανεπτυγμένο είναι το έμβρυο ακόμα και στα πρώτα στάδια της ζωής του, καθιστά την αίρεσή τους απολύτως απάνθρωπη, και αφυπνίζει τους σκεπτόμενους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εγωιστικές και άδικες θέσεις της αίρεσης αυτής και να επιστρέψουν στον αγώνα για πραγματική δικαιοσύνη, που ευαγγελίζεται ο γνήσιος, ανόθευτος φεμινισμός.

Πηγή:http://www.maria-dimitriadou.net/feminismektr.htm

SHAKE IT! But please avoid Collateral Damage – MI AMOR!

Τα καταφέραμε! Μετά το SHAKE IT, ποιος αλλοδαπός αλήθεια θ’ αμφιβάλλει ότι οι Έλληνες είναι θερμόαιμοι, χορευταράδες επιβήτορες που θέλουν κουνήματα «for ever» και οι Ελληνίδες, θερμόαιμες χορευταρούδες που εύκολα τα ρούχα τους πετάνε, τρελαίνουν με το άγγιγμά τους κι ασταμάτητα «το κουνάνε»! Μάλλον κανείς δε θ’ αμφιβάλλει, mi amor! Δε θ’ αμφιβάλλουν ούτε οι Άγγλοι gay, που ήταν σίγουροι ότι είναι συνάδελφός τους ο Σάκης – ή Sakis – (αλήθεια, πώς το βάφτισαν αυτό το παιδί;) Οι δε Βαλκάνιοι γείτονες και γειτόνισσές μας, έχουν ιδίαν πείρα για την ιδιοσυγκρασία μας, λόγω της γειτνίασής μας βέβαια.

Όμως το θέμα μας δεν είναι η τριτιά του Σάκη, οι αντιλήψεις των αλλοεθνών περί ημών των Ελλήνων και το πόσο συχνά «το κουνάμε» τέλος πάντων. Το θέμα μας είναι ότι τα «κουνήματά» μας έχουν κάθε χρόνο χιλιάδες παράπλευρες απώλειες, οι οποίες πολλαπλασιάζονται μετά τις καλοκαιρινές διακοπές… τι παράξενο… Μιλάμε βέβαια για τις εκτρώσεις. Στoν ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού ήρθαμε τρίτοι, όμως στην Ευρώπη είμαστε πρώτοι σε εκτρώσεις εφήβων γυναικών. Και κατέχουμε σε παγκόσμιο επίπεδο μια από τις πρώτες θέσεις σε αριθμό εκτρώσεων, σε σχέση με τον πληθυσμό.

Γι’ αυτό Ελληνίδες – Έλληνες. Πέρα από τα φανταχτερά πανηγύρια τύπου Eurovision… Σκεφτείτε σοβαρά. Θέλετε να το κουνάτε; Με γεια σας με χαρά σας. Αλλά χωρίς παράπλευρες απώλειες – no more collateral damage, mi amor.

ΔΕΝ ΛΥΠΟΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΛΥΠΟΜΑΣΤΕ!

Αυτή η σελίδα είναι για το θέμα των εκτρώσεων. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι πολλές στην ομάδα μας έχουμε κάνει εκτρώσεις – μάλιστα μερικές έχουμε κάνει περισσότερες από μία.

Κάποτε παλέψαμε για να είναι οι εκτρώσεις ελεύθερες και δωρεάν, πιστεύοντας ότι είναι δικαίωμά μας. Τα χρόνια πέρασαν και διαπιστώσαμε ότι το μόνο που κερδίσαμε ήταν να μην κρατήσουμε τα παιδιά μας αγκαλιά, ούτε καν να τα δούμε στα μάτια μας, ούτε καν να ξέρουμε αν ήταν αγόρια ή κορίτσια.

Κι όμως τα σκοτωμένα αυτά παιδιά δεν έφυγαν ποτέ από τη ζωή μας. Ήταν εκεί, πίσω από κάθε νευρικό ξέσπασμα, πίσω από κάθε προσπάθεια να αποδείξουμε ότι ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ, πίσω από κάθε επανάληψη των αυτοδικαιωτικών φράσεων «το κορμί μας μας ανήκει», «φταίει η κοινωνία» «έσωσα το παιδί μου από τη δυστυχία» και «τι άλλο να έκανα;». Ήταν ακόμα πίσω από κάθε προσπάθεια να κερδίσουμε αναγνώριση για το άτομό μας. Βαθειά μέσα μας νιώθαμε ότι είχαμε κάνει κάτι άδικο, που δεν άξιζε σεβασμό, κι ότι κάπως έπρεπε να αντισταθμίσουμε αυτή την έλλειψη αυτοσεβασμού με την αναγνώριση εκ μέρους των άλλων.

Ξέρουμε πώς είναι να τιμωρεί μια γυναίκα τον εαυτό της για μια έκτρωση. Ξέρουμε πώς είναι να φέρεσαι ηλίθια, να προκαλείς καυγάδες, να το παίζεις θύμα, να βλέπεις τον άλλον με υστεροβουλία, να θέλεις να προστατευτείς από κάτι ακαθόριστο, να θέλεις να εκδικηθείς για κάποια αδικία που δεν ξέρεις ποια είναι. Να ΜΕΘΑΣ για να «ξεσκάσεις», να ΤΡΩΣ χωρίς να πεινάς, για να καλύψεις αυτό το τεράστιο εσωτερικό κενό, αυτό το παγωμένο συναίσθημα, αυτό τον ωκεανό πόνου.

Ξέρουμε πώς είναι να προσπαθεί η γυναίκα να ξεπεράσει τον εσωτερικό της πόλεμο και διχασμό, να κερδίσει αυτοσεβασμό. Να προσπαθεί να είναι η εξυπνότερη, η ωραιότερη, η καλύτερη, η πιο ικανή, που δεν την αγγίζει ο χρόνος (παρά μόνο την τρομάζει κρυφά…), αυτή που δεν φταίει ποτέ, αλλά όλα της τα κάνουν οι «άλλοι».

Ξέρουμε πώς είναι να ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ. Έχουμε δει φίλες μας να πεθαίνουν από «ναρκωτικά», από «καρκίνο», από «υπερβολική ταχύτητα» κτλ. Εμείς όμως ξέρουμε ότι πέθαναν από στεναχώρια για το παιδί, που άφησαν να σκοτωθεί μέσα τους. Ότι σκότωσαν τον εαυτό τους σιγά-σιγά, ή στα γρήγορα, για να τον τιμωρήσουν.

Όλα αυτά, για μια πράξη που όταν την κάναμε, νιώσαμε ανακούφιση γιατί «βγήκαμε από τη δύσκολη θέση».

Λοιπόν: άξιζε να γίνουν όλα αυτά; Όχι δεν άξιζε. Εμείς το ξέρουμε, και πιστεύουμε ότι κι εσύ τοκαταλαβαίνεις.

θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει κι αλλιώς, με περισσότερες υλικές δυσκολίες ίσως – ΙΣΩΣ – αλλά με μεγαλύτερη ψυχική ηρεμία ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ.

Ευτυχώς αναγνωρίσαμε ότι πράγματι σκοτώσαμε τα παιδιά μας – κάποια από τα παιδιά μας, κι αυτό μας βοήθησε να απελευθερωθούμε από την ενοχή. Υπάρχει όμως ακόμα μέσα μας λύπη, και δεν λυπόμαστε που λυπόμαστε. Ο χαμός των παιδιών μας αξίζει τη λύπη μας, όπως εκείνα άξιζαν την αγάπη, που δεν τους δώσαμε όταν έπρεπε.

Στο όνομα που τα παιδιά μας δεν πρόλαβαν να αποκτήσουν. Στο όνομα χιλιάδων παιδιών, που θα μπορούσαν να είναι παιδιά μας, όμως κομματιάζονται βάρβαρα και πετιούνται στα σκουπίδια των μαιευτηρίων. Στο όνομα χιλιάδων γυναικών, που υποφέρουν σιωπηλά ή φωναχτά, χωρίς κανείς, κι ούτε ίσως και οι ίδιες, να καταλαβαίνει γιατί σωπαίνουν ή γιατί φωνάζουν. Στο όνομα χιλιάδων κοριτσιών που κινδυνεύουν να τραυματιστούν όπως εμείς, από την άγνοια για το κορμί τους και τις λειτουργίες του, από την άγνοια για το πότε αρχίζει να υπάρχει το παιδί τους, από την άγνοια για το μέχρι που ΦΤΑΝΟΥΝ τα δικαιώματά τους – τα οποία φτάνουν, μέχρι εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του παιδιού, του ΑΛΛΟΥ. Κι αν το θέλετε έτσι, στο όνομα του ΘΕΟΥ!

ΠΑΛΕΨΤΕ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ, ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ, ΕΠΙΒΙΩΣΕΙΣ! ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ!

Όλοι μαζί πρέπει να προχωρήσουμε για μια κοινωνία χωρίς ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ, με ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Κι όταν λέμε δικαιοσύνη, δεν λέμε να κλείσουμε τις γυναίκες, τους άντρες και τους γιατρούς στη φυλακή. Λέμε να αναγνωρίσουμε ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να σκοτώνει, κι ότι η κοινωνία έχει την υποχρέωση να στηρίζει τις μητέρες, παντρεμένες κι ανύπαντρες. Ότι πρέπει να γίνεται ειδική ενημέρωση στα σχολεία για τη φρίκη της έκτρωσης – μη φοβάστε, τα παιδιά δεν τρομάζουν… είναι τα ίδια παιδιά που φορούν μπλουζάκια με φρικιαστικές μορφές και νεκροκεφαλές, που τις απόκριες ντύνονται «δράκουλας» και που βλέπουν τον «εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες νο 50». Μακάρι κάποιος να είχε «τρομάξει» κι εμάς με τις φωτογραφίες που είδαμε ΜΕΤΑ, όταν ήδη είχαμε κάνει την έκτρωση. Τότε θα την είχαμε αποφύγει, γιατί δεν θα θέλαμε να γίνει ΑΥΤΟ μέσα στο σώμα μας.

Ας μην αποθρασύνουμε τα παιδιά, λέγοντας ότι αυτή η φρικαλεότητα είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥΣ.

Όταν λέμε δικαιοσύνη, εννοούμε ακόμα ότι η πολιτεία πρέπει να λάβει ειδικά μέτρα ώστε να μη χάνουν τις σπουδές τους οι έγκυοι μαθήτριες και φοιτήτριες. Ότι σε περίπτωση που μια μητέρα (η έγκυος είναι ήδη μητέρα) θέλει να σπουδάσει κι έχει οικονομικά προβλήματα, πρέπει να υπάρχουν ειδικές κρατικές υποτροφίες, ειδικοί κρατικοί παιδικοί σταθμοί. Ότι η μητέρα που δεν σκοτώνει το παιδί της πρέπει να απολαμβάνει κοινωνικό μισθό και να διευκολύνεται στην εύρεση εργασίας που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της – στην ανάγκη του να έχει χρόνο για να διαπαιδαγωγεί το παιδί της.

Αυτός ο κοινωνικός αγώνας ωφελεί πραγματικά τις γυναίκες. Ο αγώνας, όχι για «ελεύθερες και δωρεάν εκτρώσεις», αλλά για ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙΣ. Κάντε αυτό τον αγώνα αγώνα ΣΑΣ, για να έχουμε επιτέλους ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.