*ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΑΖΗΛΟΣ*

Δικαιοσύνη για όλους!

Category Archives: Φαντάσματα

Είναι οι φιλίες των γυναικών αληθινές;

Διάφορες ιδέες και αντιλήψεις συμβαίνει να στοιχειώνουν συχνά το μυαλό των ανθρώπων, γυναικών και αντρών. Αν πρόκειται για κάποια ιδέα που αφορά τις γυναίκες, και την έχουν οι άντρες, δεν έχει και πολύ μεγάλη επίπτωση στις σχέσεις των γυναικών μεταξύ τους. Αν όμως και οι γυναίκες συμμερίζονται αυτές τις ιδέες για το φύλο τους, τότε τα πράγματα αλλάζουν…

  • Φάντασμα Νο 1: Οι γυναίκες δεν έχουν αληθινή φιλία μεταξύ τους, αλλά ανταγωνισμό

Η ιδέα αυτή τραβάει σε μάκρος: Οι γυναίκες δεν μπορούν να συνεργαστούν, κάνουν σχέσεις επιφανειακές μόνο για κουτσομπολιό και μόλις διεκδικήσουν τον ίδιο άντρα σπάνε τα τσανάκια τους κτλ.

Υπάρχει κάποια βιολογική βάση σ’ αυτή την ιδέα: Ασφαλώς το θηλυκό ενός είδους επιλέγει τον καλύτερο σύντροφο για αναπαραγωγή, και μπορεί να εκφράσει ανταγωνισμό για την εξασφάλισή του. Αυτό το φαινόμενο υπάρχει και σε πολλά θηλαστικά όπως τα τσιντσιλά (βλ. http://el.wikipedia.org/wiki/Τσιντσιλά:

Ζώα του ίδιου φύλου – αρσενικά ή θηλυκά – μπορούν να ζήσουν ειρηνικά σε κλουβί με κατάλληλο μέγεθος, όταν όμως βρεθούν εκεί και ζώα του αντίθετου φύλου, θα μονομαχήσουν οπωσδήποτε για να ζευγαρώσουν. Και τα θηλυκά τσιντσιλά μονομαχούν σε τέτοιες περιπτώσεις.)

Όμως αυτό δεν αφορά μόνο το γυναικείο φύλο, αφού σύμφωνα με τις θεωρίες με βιολογική βάση, οι άνθρωποι είτε ώς άντρες, είτε ώς γυναίκες, προσπαθούν να εξαπλώσουν τα γονίδια τους μέσω των συντρόφων τους, και ταυτόχρονα να εμποδίσουν τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Ίσως το γυναικείο φύλο εκφράζει τον ανταγωνισμό του με τρόπο πιο φανερό, ή πιο έντονο: Καμμιά καλή κουβέντα για ομόφυλες παρά μόνο ανακάλυψη «ελαττωμάτων», «γλυκά μάτια» στον σύντροφο της φίλης τους κτλ. Αλλά, μήπως και άντρες δεν τα κάνουν αυτά;

Σίγουρα, υπάρχουν γυναίκες που είναι ανταγωνιστικές μεταξύ τους, όπως και άντρες ανταγωνιστικοί μεταξύ τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει αληθινή φιλία μεταξύ των γυναικών. Η πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο κι εμείς το έχουμε δει στη ζωή μας να συμβαίνει. Θα μπορούσαμε κι εμείς να πούμε ότι οι άντρες κάνουν σχέσεις επιφανειακές για να βλέπουν ποδόσφαιρο κτλ. Όμως γνωρίζουμε καλά ότι η πραγματική φιλία είναι έτσι κι αλλιώς, κάτι σπάνιο.

Για να δείτε την αντίθετη άποψη, διαβάστε κι αυτό το επιστημονικό πόρισμα: http://kpm.pblogs.gr/2007/03/48146.html το οποίο το καταγράφει… ένας άντρας:

«12/03/2007 11:10

Θηλυκού γένους η αληθινή φιλία

Είναι επίσημο: οι γυναίκες έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες από τους άνδρες να δημιουργήσουν ουσιαστικές και μακράς διάρκειας φιλίες. Το συμπέρασμα προέκυψε από μελέτη του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, η οποία βασίσθηκε σε στοιχεία από 10.000 εθελοντές και διήρκησε 10 χρόνια.

Όπως αναφέρουν οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Γκίντο Ταμπούμπολον, από το Ερευνητικό Κέντρο Κοινωνικο-Πολιτισμικών Αλλαγών του πανεπιστημίου, οι άνδρες απεδείχθη ότι είναι πιο άστατοι και συμφεροντολόγοι στο θέμα της φιλίας.

Αντιθέτως οι γυναίκες στέκονται δίπλα στους φίλους τους σε όλες τις περιστάσεις, καλές και κακές.

Στα κακά νέα για τους άνδρες προστίθεται και το γεγονός ότι η μελέτη επιβεβαίωσε το στερεότυπο που θέλει τους άνδρες να θεωρούν φίλους τους όσους «τα πίνουν» μαζί τους.

Από τους 10.000 εθελοντές, οι γυναίκες ήταν αυτές που είχαν τις περισσότερες πιθανότητες να μην αλλάξουν φιλίες στη διάρκεια της δεκαετίας.

Καλοί και πιστοί φίλοι απεδείχθησαν επίσης οι εργένηδες, τα άτομα ηλικίας άνω των 45 ετών και οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Οι εθελοντές της μεσαίας τάξης είχαν περισσότερες πιθανότητες να επεκτείνουν το δίκτυο των φίλων τους σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, ενώ αντιθέτως οι εθελοντές της εργατικής τάξης είχαν συνήθως φίλους από την δική τους τάξη.

Ο δρ Ταμπούμπολον σχολίασε ότι τα ευρήματα για την γυναικεία φιλία έχουν διπλή σημασία, διότι σύμφωνα με άλλα στοιχεία της μελέτης είθισται να κάνουμε παρέα με άτομα του ιδίου φύλου με εμάς: το 75% των καλύτερων φίλων διαπιστώθηκε ότι είναι του ιδίου φύλου.

«Η φιλία μεταξύ των γυναικών απεδείχθη ότι έχει ουσιώδεις διαφορές από τη φιλία μεταξύ των ανδρών», τόνισε ο δρ Ταμπούμπολον. «Η γυναικεία φιλία είναι πολύ πιο βαθιά και πολύ πιο ηθική: εστιάζεται στην ίδια τη σχέση αντί στο τι μπορεί να αποκομίσει κανείς από αυτή τη σχέση».

Επιπλέον, «οι γυναίκες δεν εγκαταλείπουν εύκολα μια φιλία, αλλά παλεύουν γι’ αυτήν. Αντιθέτως οι άνδρες φαίνεται ότι νοιάζονται περισσότερο για το τι θα κερδίσουν από τις φιλίες τους και είναι πολύ πιο άστατοι».

Τα ευρήματα σε συνδυασμό μεταξύ τους υποδηλώνουν κατά τον δρα Ταμπούμπολον ότι «η φιλία δεν αποτελεί επιλογή. Ερχόμαστε σε επαφή με συγγενείς, γνωστούς και συνεργάτες, και τελικά βρίσκουμε ανάμεσά τους κάποιους φίλους. Η διαφορά είναι ότι οι γυναίκες αλλά και όσοι ανήκουν στην μεσαία τάξη τείνουν να δίνουν στην φιλία ευρύ ορισμό που εμπεριέχει τη δουλειά, την οικογένεια και την ψυχαγωγία».

ΠΗΓΗ: University of Manchester News (March 7, 2007)

Μάριος Ανδρέου, Παιδίατρος«.

Κάτω η Μπάρμπυ!

Αίνιγμα: Τι είναι καλοντυμένο, έχει ύφος υπεροπτικό, σώμα σαν αυτό που δίνει η νευρική ανορεξία και στήθος σαν αυτό που φτιάχνει η πλαστική χειρουργική, κι επιπλέον η ζωή του όλη είναι σπίτια (με πισίνα…) αυτοκίνητα, κοσμήματα, ρούχα, καλλυντικά, κι ένας γκόμενος;

ΤΟ ΒΡΗΚΑΤΕ! ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΡΜΠΥ! Η πλαστική (κυριολεκτικά) κούκλα που ζει πλαστική (μεταφορικά) ζωή, και με τα πλαστικά αξεσουάρ της και τα ηλίθια βιβλιαράκια της μεταφέρει τη νόσο της πλαστικίτιδας στα μικρά κορίτσια που παίζουν μ’ αυτήν.
Είναι η Μπάρμπυ! Μια ολίγον μεγαλύτερη από έφηβη, που κατακρεουργεί στην προκρούστεια κλίνη της τα κορίτσια της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας, μη αφήνοντας καθόλου χώρο για δραστηριότητες που ταιριάζουν στα δικά τους χρόνια. Είναι αυτή, που δημιουργεί την πεποίθηση ότι σκοπός μας είναι να ζούμε με καλοπέραση, shopping, στρας, φλας και χαζογκομενιλίκια. Όχι υπευθυνότητα και υποχρεώσεις και κοινωνικές σχέσεις – όπως οι κλασικές κούκλες που πάνε επίσκεψη και παίζουν τις κουμπάρες και πάνε βόλτα το μωρό τους ή μαγειρεύουν. Και βέβαια όχι κάτι πιο ριζοσπαστικό, όπως π.χ. μια κούκλα ακτιβίστρια, νταλικιέρισα κ.τ.λ.. Και προς Θεού, όχι φτωχοντυμένη!

Θα μου πείτε, η Μπάρμπυ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πιο ριζοσπαστικούς ή πιο παραδοσιακούς ρόλους στο παιχνίδι; Ναι, ασφαλώς, αν το παιδί σκεφτεί κάτι τέτοιο από μόνο του ή του το υποδείξει κάποιος άλλος, αλλά η ίδια η κούκλα και τα βιβλιαράκια της που κατευθύνουν το παιχνίδι μαζί της, διδάσκουν άλλα… Βασικά, το να κάνεις επίδειξη, κοινώς φιγούρα, και να ψωνίζεις, πάλι για να κάνεις επίδειξη.

Διάφορες μελέτες δείχνουν ότι η Μπάρμπυ ευθύνεται για την εμφάνιση νευρικής ανορεξίας σε μικρά κορίτσια που την θεωρούν σαν πρότυπό τους. Ασφαλώς, δεν μπορεί να ευθύνεται μόνο η Μπάρμπυ για τη μανιώδη προβολή του πολύ αδύνατου σώματος, έχει όμως κι αυτή τη δική της αποτελεσματική συμβολή. Δείτε τι γράφει σε επιστολή της στην εφημερίδα New York Times (http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9D00E1D7123AF935A15755C0A96F958260) μια πρώην οπαδός της Μπάρμπυ, που κάνει μια ενδιαφέρουσα σύγκριση μεταξύ της κούκλας και του καρτούν του Ταρζάν:


«‘Γιατί ο Ταρζάν δεν είναι επικίνδυνος όπως η Μπάρμπυ’


Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουνίου 1999


Ο Kevin Colleary… υποθέτει ότι ο μυώδης χαρακτήρας καρτούν παρουσιάζει μερικά από τα προβλήματα που έχουν και οι κούκλες Μπάρμπυ. Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά. Το εξάχρονο παιδί μου ξέρει ότι αυτός ο χαρακτήρας καρτούν δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι αληθινός, και ότι οι γορίλλες δεν μιλάνε.
Όταν ήμουν μικρή, τα κορίτσια θεωρούσαν τις Μπάρμπυ τα ιδανικά θηλυκά. Φανταζόμασταν ότι ήμασταν αυτές – τα δημοφιλή κορίτσια που φορούσαν κολλητά φορέματα και πήγαιναν στο χορό του κολεγίου με τον Κεν. Επειδή υπήρχε αλληλεπίδραση με τη Μπάρμπυ, θέλαμε να είμαστε εκείνη. Ήταν το πρότυπό μας – επικίνδυνη λόγω της σιλουέτας της, κι επειδή όλο κι όλο που ήθελε απ’ τη ζωή της ήταν να παντρευτεί τον Κεν, το ταίρι της στην τελειότητα.

NANCY INTRATOR
Mount Kisco, N.Y., 22 Ιουνίου 1999
».


Δεν υπήρξαμε όλες οπαδοί της Μπάρμπυ, όπως η φίλη μας η Νάνσυ πέραν του Ατλαντικού (εξάλλου, υπήρχε και η Σίντυ, και η Μπίμπι Μπο, οι άλλες κούκλες-πρότυπα…) Όμως όλες είμαστε πια δηλωμένες εχθροί της και σας καλούμε να την εξοβελίσετε από τα σπίτια σας, αυτήν και τα ηλίθια βιβλιαράκια της, και αν θέλετε να κάνετε δώρο σε μικρά κορίτσια κούκλες, να προτιμάτε αυτές που δεν καλουπώνουν τόσο αφύσικα το κριτήριο που έχουν τα παιδιά για την ωραία εξωτερική εμφάνιση και την ευτυχισμένη ζωή. Είναι κι αυτό μια πράξη αντίστασης στον έξωθεν επιβαλλόμενο έλεγχο για το πώς αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τι θέλουμε από αυτήν!

Γι’ αυτό λοιπόν, ΚΑΤΩ Η ΜΠΑΡΜΠΥ!

ΜΠΛΕ Η ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΑΠΙ;;;

Έχετε δει την ταινία «Matrix»; Σε κάποια από τις αρχικές σκηνές προτείνονται στον ήρωα δυο χάπια. Αν πάρει το μπλε θα συνεχίσει να κοιμάται μακάριος, και να ονειρεύεται στον ύπνο του μια ευχάριστη ψεύτικη ζωή, έναν ευχάριστο ψεύτικο κόσμο. Αν πάρει το κόκκινο, θα ξυπνήσει και θα μάθει την αλήθεια για τον πραγματικό κόσμο – μια αλήθεια που δεν είναι καθόλου ευχάριστη.

Υπάρχουν άνθρωποι που με χαρά θα έπαιρναν το μπλε χάπι, για να συνεχίσουν να κοιμούνται μακάρια ανάμεσα σε ψευδαισθήσεις και φαντάσματα. Εμείς όμως πήραμε το κόκκινο… Παίρνοντάς το, ανακαλύψαμε πολλά φαντάσματα που, την εποχή που κοιμόμασταν, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε την ύπαρξή τους.

Ένα από αυτά τα φαντάσματα, που πρέπει να καταπολεμηθεί με συνέπεια, είναι η σύνδεση της έκτρωσης με τα δικαιώματα των γυναικών. Αν πιστεύετε ότι υπάρχει στ’ αλήθεια μια τέτοια σύνδεση κι ότι αυτό ονειρεύτηκαν οι γυναίκες που ξεκίνησαν το φεμινιστικό κίνημα, διαβάστε όλη τη σελίδα!

Αποσπάσματα από συνομιλία (online chat) στο web site της εφημερίδας Washington Post, με τη Serrin Foster από τις «Φεμινίστριες για τη ζωή της Αμερικής». Δημοσιεύθηκαν στο φύλλο της Washington Post της 16ης Αυγούστου του 2000.

Serrin Foster: Οι φεμινίστριες για τη ζωή συνεχίζουν μια διακοσαετή παράδοση φεμινισμού υπέρ της ζωής, που άρχισε με τη Mary Wollstone Craft. Το 1792 έγραψε το βιβλίο «Υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών» («A Vindication of the Rights of Women.»). Σ’ αυτό το βιβλίο όχι μόνο υπεραμύνθηκε των δικαιωμάτων των γυναικών, αλλά επίσης καταδίκαζε την έκτρωση και την παιδοκτονία. Στην Αμερική, η Susan B. Anthony και η Elizabeth Cady Stanton συνέχισαν τις προσπάθειές της να ενδυναμώσουν τις γυναίκες. Εργάστηκαν για να κερδίσουν δικαίωμα ψήφου, δικαίωμα να συγκεντρωνόμαστε και να μιλάμε ελεύθερα, δικαίωμα να κρατάμε τα παιδιά μας αν χωρίσουμε και να κληρονομούμε εάν παντρευόμαστε. Αγωνίστηκαν επίσης για το δικαίωμα των γυναικών να φοιτούν στο κολέγιο.

Λιγότερο γνωστή είναι η προσπάθειά τους να κάνουν την έκτρωση παράνομη. Οι πρώτες Αμερικανίδες φεμινίστριες εργάστηκαν σε μια ταραγμένη συμμαχία με το ανδροκρατούμενο αντρικό επάγγελμα και τα μέσα για να κηρυχθεί η έκτρωση παράνομη. Πίστευαν ότι η έκτρωση παραβιάζει τα βασικά αξιώματα του φεμινισμού, που περιελάμβαναν μη βία, κατάργηση των διακρίσεων και δικαιοσύνη για όλους.

Έτσι οι ίδιες γυναίκες που αγωνίστηκαν για το δικαίωμα των σκλάβων να είναι ελεύθεροι και για το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν, αγωνίστηκαν επίσης για το δικαίωμά μας στη ζωή. Τόνιζαν συστηματικά την εξάλειψη των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες, με το να αναφέρονται στις αρχικές αιτίες. Η Mattie Brinkerhoff έγραψε στην «Επανάσταση» («Revolution») της Susan B. Anthony το  1869, «όταν ένας άντρας κλέβει για να ικανοποιήσει την πείνα του, μπορούμε να συμπεράνουμε με βεβαιότητα ότι κάτι δεν πάει καλά στην κοινωνία – έτσι κι όταν μια γυναίκα καταστρέφει τη ζωή του αγέννητου παιδιού της, είναι φανερό πως είτε λόγω παιδείας είτε λόγω περιστάσεων, έχει κάνει ένα μεγάλο λάθος».

Ερώτηση: Γιατί τόσες πολλές γυναίκες αρνούνται να αυτοαποκληθούν «φεμινίστριες», είτε μιλούν για την έκτρωση είτε για κάποιο άλλο θέμα;

Serrin Foster: Δυστυχώς, ο φεμινισμός έχει αποκτήσει κακή σημασία, και οι αντιλήψεις που αποδίδονται στο φεμινισμό είναι εντελώς αρνητικές. Στους ανθρώπους που είναι υπέρ της ζωής προφανώς δεν αρέσει το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι που αυτοαναγορεύονται φεμινιστές υποστηρίζουν την έκτρωση.

Υπάρχει μια αντίληψη ότι οι φεμινίστριες είναι θυμωμένες γυναίκες, και πρέπει να θυμόμαστε ότι στις δεκαετίες του 1960 και 1970 υπήρχαν κάποιοι καλοί λόγοι για θυμό – οι γυναίκες δεν προσλαμβάνονταν, δεν προάγονταν και δεν αμείβονταν ανάλογα με την αξία τους. Ζητούσαν από μια γυναίκα σε γραμματειακή θέση επί 20 χρόνια να εκπαιδεύσει κάποιον στην ηλικία του γιου της για μια δουλειά την οποία θα πληρωνόταν τέσσερις φορές περισσότερο από εκείνη.

Δυστυχώς, το γυναικείο κίνημα της δεκαετίας του 70 δέχθηκε την πρόταση του Larry Lader και του Δρ. Bernard Nathanson, οι οποίοι ίδρυσαν το NARAL. Πρότειναν στην ηγεσία του γυναικείου κινήματος NOW (Εθνικός Οργανισμός Γυναικών) ότι αν οι γυναίκες ήθελαν ισότητα στο χώρο εργασίας, αν ήθελαν να προσλαμβάνονται, να πληρώνονται και να προάγονται όπως οι άντρες, τότε δεν θα έπρεπε να ενοχλούν τους εργοδότες με άδειες μητρότητας, ειδικές καλύψεις υγείας και τον καιρό που χρειάζεται μια γυναίκα για να φροντίσει το παιδί της.

Οι περισσότεροι εργοδότες εκείνη την εποχή πίστευαν ότι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν στο χώρο εργασίας.

Έτσι δύο άντρες από το NARAL έπεισαν την ηγεσία του γυναικείου κινήματος ότι για να επιτύχουν ισότητα στο χώρο εργασίας έπρεπε να ελέγξουν τη γονιμότητά τους. Δυστυχώς, ποτέ δεν θα επιτύχουμε ισότητα στους χώρους εργασίας με το να περνάμε για άντρες. Η ισότητά μας δεν μπορεί να επέλθει σε βάρος κάποιου άλλου – και ειδικά των παιδιών μας. Για τα τελευταία 27 χρόνια, οι γυναίκες αποδείξαμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε σ’ ένα κόσμο ανδρών. Τώρα είναι καιρός να αποδείξουμε ότι τα καταφέρνουμε ως γυναίκες – αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι οι γυναίκες κάνουν παιδιά και είναι αυτές που πρωταρχικά τα φροντίζουν.

———————————–

ΤΕΛΟΣ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΩΝ

———————————-

Ώστε λοιπόν, και πάλι άντρες είναι αυτοί που έπεισαν τις γυναίκες ότι πρέπει να κάνουν εκτρώσεις «για το καλό τους»! Οι γυναίκες που ξεκίνησαν το φεμινιστικό κίνημα καταπολεμούσαν τις νόμιμες εκτρώσεις. Είπατε τίποτα;