*ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΑΖΗΛΟΣ*

Δικαιοσύνη για όλους!

Category Archives: Φεμινισμός

Τα πραγματικά ΤΟΠ μόντελ

Μερικοί αρέσκονται να λένε πικρόχολα ότι οι γυναίκες έχουν την τάση να γίνονται φωτομοντέλα, λόγω κάποιας τάσης του γυναικείου φύλου για μάταιη επίδειξη και φιλαρέσκεια. (λες και δεν υπάρχουν άντρες φωτομοντέλα). Είτε συμφωνείτε, είτε διαφωνείτε με αυτό, νομίζουμε ότι δεν μπορείτε να μη «βγάλετε το καπέλο» στο τοπ μόντελ απο την Αιθιοπία, Λία Κεμπέντε. Γεννημένη στην Αιθιοπία και μητέρα δύο παιδιών, εργάζεται για τη σωτηρία της ζωής γυναικών και παιδιών στην πατρίδα της. Εκεί όπου κοριτσάκια παντρεύονται (θέλοντας και μη) στα έντεκα, και γρήγορα πεθαίνουν στη γέννα καθώς το σώμα τους δεν έχει ακόμα σχηματιστεί επαρκώς για τοκετό, και η απαραίτητη καισαρική γίνεται μόνο στα (μακρινά) νοσοκομεία και όχι στην καλύβα όπου υποφέρουν, μην καταφέρνοντας να γεννήσουν… Εκεί όπου παιδιά πεθαίνουν από απλη διάρροια, γιατί δεν υπάρχουν τα πιο απλά φάρμακα που εμείς εδώ παίρνουμε σε ευτελή τιμή από το φαρμακείο!.

Η Λία Κεμπέντε έχει πρωταγωνιστήσει και στην κινηματογραφική μεταφορά της αυτοβιογραφίας ενός άλλου τοπ μόντελ από την Αφρική, της επίσης ακτιβίστριας Γουαρίς Ντίρι, με τίτλο «Το λουλούδι της ερήμου«. Η Σομαλή Γουαρίς υπέστη «περιτομή» δηλαδή ακρωτηριασμό της κλειτορίδας σε ηλικία 5 ετών, και στα δεκατρία το έσκασε από το σπίτι της, επειδή έμαθε ότι ο πατέρας της την είχε πουλήσει σε 60χρονο «γαμπρό» για έξι καμήλες… Δείτε μια συνέντευξη της Γουαρίς για τη γυναικεία «περιτομή»:

Και το τρέιλερ της ταινίας, η οποία παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στις 18 Νοεμβρίου 2009, εδώ:

Ορίστε και το λινκ για το ίδρυμα της Γουαρίς Ντίρι, το οποίο εργάζεται για την κατάργση της γυναικείας περιτομής: http://www.waris-dirie-foundation.com/en/

Αυτά είναι για μας τα «τοπ μόντελ». Γιατί η βασική σημασία της λέξης «μόντελ» είναι «πρότυπο», «υπόδειγμα».

Advertisements

ΑΓΑΖΗΛΟΣ και ΙΣΛΑΜ Νο 2: ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ, ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ

Φίλες και φίλοι, στις σελίδες μας έχουμε μετρητή που δείχνει από πού έρχεται ο κάθε επισκέπτης. Στις 9 Αυγούστου 2009 λοιπόν, είδαμε ως τόπο προέλευσης κάποιων επισκεπτών μια σελίδα με ιδιαίτερο τίτλο: http://islamforgreeks.org/2009/08/04/refuting-agazilos/ Κάναμε κλικ με περιέργεια, να δούμε τι είναι αυτό το «Ισλάμ για Έλληνες» και σε τι μας «αντικρούει» ή αν θέλετε «αναιρεί» (refute). Επρόκειτο για το άρθρο κάποιου Άχμαντ Ελντίν, ο οποίος δεξιά αυτοπροσδιορίζεται ως εξής: «Υποστηρίζω και ταυτόχρονα ενημερώνω κάθε ενδιαφερόμενο για την πίστη του Ισλάμ. Είμαι τελειόφοιτος με ειδικότητα στις επικοινωνίες και δημοσιογραφία. Επίσης είμαι εκπρόσωπος του Συλλόγου – Τζαμιού «Ελ Ραχμαν» το οποίο βρίσκετε στο κέντρο της Αθήνας όπου παραδίδω μαθήματα Ισλαμικής Ιστορίας και Θεολογίας στους Έλληνες ενδιαφερόμενους .»

Ο κος Αχμάντ Ελντίν λοιπόν, στο εν λόγω άρθρο του προσπαθούσε να αναιρέσει (δικά του τα λόγια…) τα όσα γράφαμε στο άρθρο μας http://agazilos.org/2008/12/08/islam/ γράφοντας μεταξύ άλλων (οι φράσεις του με πλάγια, τα έντονα τα προσθέσαμε εμείς):

«Η ομάδα γυναικών «Αγάζηλος» ισχυρίστηκε ότι κάποιοι Τούρκοι τους χακαραν την ιστοσελίδα τους διότι παρουσίασαν δυο «θαυμάσια» βιβλία για το Ισλάμ. Τους το χακαραν με λεζάντα « δόξα στον Τουρκικό λαό» και απορώ τώρα εγώ:

Πως τους χακαραν την ιστοσελίδα επειδή κριτίκαραν το Ισλάμ με τα «θαυμάσια βιβλία» ενώ έλεγαν δόξα στον τουρκικό λαό; Οι φεμινίστριες δεν κατάλαβαν ότι πρόκειται για Εθνικιστές και όχι για πιστούς Μουσουλμάνους.»

Κατ’ αρχήν το «ισχυρίστηκε» σημαίνει ότι μπορεί να λέγαμε και ψέματα… Πολύ υποτιμητικό για μας αφενός, και αφετέρου άλλη δουλειά δεν είχαμε κύριε Ελντίν να γράφουμε ψεύτικες ιστορίες για χάκερς. Όσο για τους «εθνικιστές» κύριε Ελντίν, δεν υπήρχε στις ιστοσελίδες μας ΤΙΠΟΤΑ ενάντια στον «τουρκικό λαό» ή στο τουρκικό κράτος ή σε οτιδήποτε τουρκικό, που να χτυπήσει στο μάτι του όποιου Τούρκου εθνικιστή. Μόνο αυτά τα δυο βιβλία που αποκαλύπτουν τα χάλια ισλαμικών κοινωνιών υπήρχαν, κι αυτές οι κοινωνίες είναι μια αφρικανική και μια περσική, όχι η τουρκική…  Άρα μόνο κάποιος φανατικός ισλαμιστής μπορούσε να ενοχληθεί από αυτά και όχι κάποιος «Τούρκος εθνικιστής» που τον ενδιαφέρει ειδικά η Τουρκία. Εξάλλου, αφήσαμε ανοιχτό το παράθυρο ο χάκερ ή οι χάκερς να «κατέβαζαν στην τύχη σελίδες που ήταν γραμμένες στα ελληνικά», και μάλιστα αυτή ήταν Η ΠΡΩΤΗ εκδοχή που αναφέραμε. ΕΣΕΙΣ βέβαια δεν το αναφέρατε αυτό.

«Είδα επίσης ότι δήθεν τους χακαραν την ιστοσελίδα με λόγια βάζοντας εδάφια από το Κοράνι. Το αιτιολόγησαν λέγοντας ότι «φανέρωσαν το πραγματικό Ισλάμ» σε σχετικό φόρουμ που γινόταν μια παρόμοια συζήτηση.«

Μετά το αρχικό «ισχυρίστηκε» περνάμε τώρα και στο «δήθεν». Όμως τα όσα «δήθεν» έγραψε ο χάκερ στη σελίδα μας είναι  εδώ και όποιος θέλει, μπορεί να τα δει και να κρίνει μόνος του πόσο «δήθεν» είναι εκ μέρους μας. Σε λίγο θα μας πει ο κύριος ότι χακάραμε τις σελίδες μας μόνες μας! Αλλά, ας μας υποδείξει ο κύριος πού γράψαμε ότι στη συζήτηση εκείνη «φανερώσαμε το πραγματικό Ισλάμ». Αν δεν το είπαμε, γιατί το βάζει σε εισαγωγικά σαν να είναι δικά μας λόγια; Τα δικά μας λόγια είναι «είπαμε πολλά και διάφορα αποκαλυπτικά για το Ισλάμ». Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Και συνεχίζει:

«Οι άσχετες φεμινίστριες όχι μόνο δείχνουν την ασχετοσύνη τους περί Ισλάμ αλλά και για βιβλία που προτείνουν δήθεν για ενημέρωση του Ισλάμ. Προτείνουν λοιπόν δυο βιβλία:

1) Το λουλούδι της ερήμου

2) Ο τυφλός θεατρίνος «

Ο κος Ελντίν θα μας υποχρέωνε αν μας απαντούσε ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ προτείναμε εμείς να διαβάσουν οι αναγνώστες μας αυτα τα βιβλία για να… ενημερωθούν για το Ισλάμ. ΠΟΥΘΕΝΑ! Ορίστε πώς ακριβώς τα προτείνουμε, στη σχετική σελίδα «Σας συνιστούμε«:

«*Το λουλούδι της ερήμου, των Γουόρις Ντίρι και Κάθρην Μίλλερ. Αυτοβιογραφικό. Θα το διαβάζετε και δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας, δεν θα το χωράει το μυαλό σας! Αγοράστε την online στο http://www.greekbooks.gr/web/book/details.aspx?ProductID=83611.

*Ο τυφλός θεατρίνος, της Ελένης Κατσουλάκη. Διαβάστε το πρώτο κεφάλαιο εδώ http://durabond.ca/gdouridas/katsoulaki.html#9 για μια πρώτη ιδέα. Δίνει μια δυνατή και έγκυρη εικόνα για τη θέση των γυναικών στην Περσία, καθώς εκτυλίσσεται στην Αυτοκρατορική Περσία από το 1938-1966. Αγοράστε το online εδώ: http://www.kyknos.com/inventory.asp?code=0000020909 «

Ο κος Ελντίν λοιπόν, «ισχυρίζεται», για την ακρίβεια ΨΕΥΔΕΤΑΙ ότι προτείνουμε αυτά τα βιβλία ως ενημερωτικά για το Ισλάμ. Και γιατί το κάνει αυτό; Προφανώς επειδή αν δεν έλεγε αυτό το ΨΕΜΑ, δεν θα μπορούσε μετά να γράψει τα παρακάτω για να υποτιμήσει εμάς ως «άσχετες που δεν ξέρουμε τι προτείνουμε για το Ισλάμ» και ασφαλώς, μέσω της υποτίμησης αυτής, να μειώσει και την κριτική που ασκήσαμε στο Ισλάμ σ’ εκείνη τη συζήτηση:

«Κανένα από τα δυο αυτά βιβλία δεν κάνουν αναφορά στο Ισλάμ! Το ένα είναι μια αυτοβιογραφία και το άλλο ένα μυθιστόρημα. Αλλά βεβαίως οι άσχετες φεμινίστριες θέλουν να μας το πλασάρουν σαν αντικειμενικά ενημερωτικά βιβλία για το Ισλάμ. Τι να πει κανείς; Δεν ξέρουν καλά καλά τι προτείνουν, μας θέλουν να κάνουν και κριτική στο Ισλάμ.«

Μήπως όμως τον αδικούμε τον κ. Ελντίν, και υπάρχει άλλη δήλωσή μας όπου προτείνουμε αυτά τα βιβλία ως τρόπο να μάθει κανείς για το Ισλάμ; Η μόνη περίπτωση όπου έχουμε αναφερθεί ξανά σε αυτά τα βιβλία είναι και πάλι στις 25.11.2008 στο μπλογκ του expaganus όπου έγινε η συζήτηση για το Ισλάμ. Και αναφερθήκαμε γράφοντας: «είτε (οι χάκερς) είχαν βάλει στο μάτι τη σελίδα μας γιατί παρουσιάζουμε εκεί -μεταξύ άλλων – δυο θαυμάσια βιβλία που δείχνουν το χάλι της γυναίκας στις ισλαμικές κοινωνίες: το “Ο τυφλός θεατρίνος”, της Ελένης Κατσουλάκη και το “λουλούδι της ερήμου” της Γουόρις Ντίρι.»

Καταλάβατε κε Ελντίν; Μήπως να το ξαναδιαβάσετε; Γράψαμε επί λέξει ότι τα βιβλία «δείχνουν το χάλι της γυναίκας στις ισλαμικές κοινωνίες», δεν τα συστήσαμε σε κανέναν ως οδηγό για το Ισλάμ γενικώς. Ούτε και εκεί, στο μπλογκ του expaganus, προτείναμε σε κανεναν να τα διαβάσει. Κομμένες λοιπόν οι παραποιήσεις και οι ψευδείς ισχυρισμοί! Αν θέλαμε πραγματικά να συστήσουμε ένα βιβλίο για το Ισλάμ, θα συνιστούσαμε π.χ. το βιβλίο του Αναστασίου Γιαννουλάτου, αρχιεπισκόπου Αλβανίας (εκδόσεις «Ακρίτας»), ή κάποιο άλλο  παραπλήσιο, που να περιγράφει το Ισλάμ ως θρησκεία.

Αλλά, ας παρακολουθήσουμε την ενδιαφέρουσα ροή της σκέψης του: Συνεχίζει παραθέτοντας δικά μας λόγια – με πράσινο – από τη συζήτηση στου Expaganus, για να τα σχολιάσει:

«Θα μας πει βέβαια κανείς ότι στις κοινωνίες αυτές ισχύουν προϊσλαμικά έθιμα για τα οποία δεν φταίει το Ισλάμ. Θα τον ρωτήσουμε κι εμείς, αν οι ιμάμηδες και λοιποί καταδίκασαν ποτέ τα συγκεκριμένα αυτά έθιμα, όπως π.χ. η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καταδικάσει επίσημα από το κάψιμο του Εβραίου μέχρι τον κλήδονα, και μέχρι την απαίτηση προίκας από τα κορίτσια.»

Και βεβαίως τα έχουν καταδικάσει. Το ότι εσείς δεν το γνωρίζετε δεν σημαίνει ότι δεν έχει καταδικαστεί, ιδιαίτερα μερικές πρακτικές στην Αφρική ( πολλές Αφρικάνικες χώρες είναι Χριστιανικές).

Πολύ ενδιαφέρον αυτό το περί καταδίκης, για το οποίο παρατέθηκαν πολλά αποκαλυπτικά στη συζήτηση στο μπλογκ του Expaganus… Δείτε λοιπόν κι εσείς αναγνώστες, πότε και πώς αλλά και γιατί καταδικάζει το Ισλάμ τα προϊσλαμικά έθιμα: Ας πούμε για την κλειτοριδεκτομή, η οποία μας απασχολεί σαν γυναίκες που είμαστε.

Την κλειτοριδεκτομή, το προϊσλαμικό αυτό έθιμο, ο Μωάμεθ το γνώριζε και δεν ζήτησε να καταργηθεί, αλλά έδινε και συμβουλές πώς να γίνει!

—————ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ————-

http://expaganus.wordpress.com/2008/11/25/expaganus-moslem-apologists/#comment-436

Διηγήθηκε η (ή ο;) Ουμ Ατίγια αλ Ανσαρίγια: “Μια γυναίκα συνήθιζε να εκτελεί περιτομές στη Μεδίνα. Ο Προφήτης (ειρήνη σ’ αυτόν) της είπε “μην κόβεις “βίαια” ή “πολύ” (SEVERELY) καθώς αυτό είναι καλύτερο για μια γυναίκα και πιο επιθυμητό για έναν σύζυγο”. (Sunan Abu-Dawud: book 41,
number 5251, Hasan)

Η ΣΑΡΙΑ

e4.3 [Μετάφραση από τα αραβικά] Η περιτομή είναι υποχρεωτική (για κάθε άρσεν και θήλυ) με το να κόβουμε το τμήμα δέρματος στους αδένες του πέους του άρρενος, αλλά η ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΘΗΛΕΟΣ γίνεται με το κόψιμο της κλειτορίδας (αυτό λέγεται KHUFAAD).

Ahmad ibn Naqib al-Misri, Reliance of the Traveller – A CLASSIC MANUAL OF ISLAMIC SACRED LAW. Με την έγκριση του Πανεπιστημίου al-Azhar. http://www.albalagh.net/bookstore/?action=view&item=0423

Το βιβλίο στο οπισθόφυλλό του γράφει: «”Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή η μετάφραση είναι ένα πολύτιμο και σημαντικό έργο, είτε ως εγχειρίδιο για τη διδασκαλία της ισλαμικής νομολογίας για τους αγγλόφωνους, ή ως νομικό σημείο αναφοράς για χρήση από τους επιστήμονες, μορφωμένους λαϊκούς, και μαθητές σε αυτή τη γλώσσα.” Δρ. Taha Jabir al-’Alwani, Πρόεδρος του Διεθνούς Ινστιτούτου Ισλαμικής Σκέψης.

“Βεβαιώνουμε ότι η προαναφερθείσα μετάφραση αντιστοιχεί στο αρχικό αραβικό και είναι σύμφωνη με την άσκηση και την ορθόδοξη πίστη του σουνιτικού Ισλάμ (Ahl al-Sunnah wa al-Jam’ah)” (Πανεπιστήμιο) Al-Azhar.

“Αυτό είναι ένα πραγματικά υπέροχο έργο που θα αποδειχθεί απαραίτητο για τους αγγλόφωνους μουσουλμάνους και σε κάθε δυτικό σπουδαστή του Ισλάμ ….” Καθηγητής FARHAT J. Ziadah, Εφημερίδα της American Oriental Society».

http://expaganus.wordpress.com/2008/11/25/expaganus-moslem-apologists/#comment-442

Το Πανεπιστήμιο που ενέκρινε το εγχειρίδιο και βεβαιώνει ότι η μετάφραση είναι σωστή και «σύμφωνη με την άσκηση και την ορθόδοξη πίστη του σουνιτικού Ισλάμ», είναι το γνωστό και μεγάλο και τρανό Πανεπιστήμιο του Καίρου … υπάρχει από το 975 μ.Χ. οπότε το ίδρυσαν οι Φατιμίδες, και θεωρείται κολοσσός στον ισλαμικό κόσμο. …
http://en.wikipedia.org/wiki/Al-Azhar_University
«Το Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ (προφέρεται “AZ-HAR”, αραβικά: الأزهر الشريف? ʾ Al-Azhar al-Šarīf, “το Ευγενές Azhar”) στην Αίγυπτο, ιδρύθηκε το 975, είναι το βασικό κέντρο αραβικής λογοτεχνίας και σουνιτικής ισλαμικής μάθησης στον κόσμο … συνδέεται με το τζαμί Al-Azhar στο Παλαιό Κάιρο. Η αποστολή του πανεπιστημίου περιλαμβάνει την εξάπλωση της ισλαμικής θρησκείας και του πολιτισμού. Για το σκοπό αυτό, οι ισλαμιστές λόγιοι ουλεμάδες (ulemas) εκδίδουν διαταγές (fatwas) σχετικά με τις διαφορές που τους υποβάλλονται από όλο τον σουνιτικό ισλαμικό κόσμο όσον αφορά την ορθή συμπεριφορά των μουσουλμάνων ως ατόμων και των μουσουλμανικών κοινωνιών (ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η αποσαφήνιση και, συνεπώς, η απαγόρευση της κοπής των γυναικείων γεννητικών οργάνων) . Το Al-Azhar, επίσης, εκπαιδεύει Αιγύπτιους που η αιγυπτιακή κυβέρνηση διόρισε κήρυκες στον προσηλυτισμό (da’wa)».

Το Πανεπιστήμιο αυτό λοιπόν, έχει εκδώσει fatwas που επικροτούν την κλειτοριδεκτομή το 1949, το 1951 και το 1981. Το γεγονός αυτό κατακρίνεται από τον γιατρό Sami A. Aldeeb (Abu-Sahlieh) (Ελβετικό Ινστιτούτο Συγκριτικού Δικαίου, Λωζάνη) ο οποίος το 1994 έγραφε:

«Γυναικεία περιτομή ασκείται στο Σουδάν, τη Σομαλία, την Αίγυπτο και μερικές άλλες αραβικές και μουσουλμανικές χώρες. Είναι το έναυσμα για μια παθιασμένη δημόσια συζήτηση στη Δύση. Αυτή η συζήτηση έχει δημιουργήσει κάποια ηχώ στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, αλλά κάποιοι μουσουλμανικοί θρησκευτικοί κύκλοι όπως το Πανεπιστήμιο Al-Azhar (Αίγυπτος), το πιο σημαντικό κέντρο του ισλαμικού κόσμου, προσπαθούν να τη δικαιολογούν με βάση τη sunnah (δηλαδή, τη συμφωνία με την παράδοση του προφήτη Μωάμεθ)». (Aldeeb, Sami “To mutilate in the name of Jehovah or Allah: legitimization of male and female circumcision”. Med Law 13 (7-8): 575–622)

11 χρόνια μετά, τον Μάρτιο του 2005, ο Dr Ahmed Talib, κοσμήτορας της Σχολής της Σαρία στο Πανεπιστήμιο Al-Azhar, ήρθε να τα μπαλώσει δηλώνοντας: “Όλοι οι πρακτικές κλειτοριδεκτομής και ακρωτηριασμού είναι εγκλήματα και δεν έχουν καμία σχέση με το Ισλάμ. Είτε πρόκειται για την αφαίρεση του δέρματος ή την κοπή της σάρκας των γυναικείων γεννητικών οργάνων … δεν είναι υποχρέωση στο Ισλάμ”. (Menka, Eunice (2005-03-16). “Islam does not support female circumcision – Expert”, GhanaHomePage http://www.ghanaweb.com/GhanaHomePage/NewsArchive/artikel.php?ID=77396).

Πότε έλεγε αλήθεια και πότε ψέματα το Πανεπιστήμιο των Ουλεμάδων …; Όταν ενέκρινε τον ακρωτηριασμό με 3 (τρία) διαδοχικά διατάγματα, ένα ανά δεκαετία, ή τώρα που τον απορρίπτει; Γιατί είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο τόσο το ότι ενέκρινε το βιβλίο του Ahmad ibn Naqib al-Misri που χαρακτηρίζει τη γυναικεία περιτομή «καθήκον», όσο το ότι έχει εκδώσει 3 fatwas υπέρ της κλειτοριδεκτομής. Όμως μετά, σε μια αλλαγή πλεύσης που προφανέστατα κρίθηκε υποχρεωτική λόγω της διεθνούς κατακραυγής για τον ακρωτηριασμό των γυναικών, «έκανε πίσω» και ο κοσμήτοράς του λέει άλλα πράγματα: ότι απαγορεύεται να γίνεται η αποκοπή αυτή. Καταδικάζοντας ΚΑΘΕ ΑΠΟΚΟΠΗ, μαζί και τα δύο είδη κλειτοριδεκτομής που εσύ (Σημείωση δική μας, απευθύνεται σε μουσουλμάνο που συμμετείχε στη συζήτηση) περιγράφεις ως αποδεκτά από τον «προφήτη»!»

—————ΤΕΛΟΣ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΩΝ————-

Μετά από τα προηγούμενα άκρως αποκαλυπτικά, τα παρακάτω σχόλια του κου Αχμέντ Ελντίν ακούγονται πολύ ανόητα, να μην πούμε παραπλανητικά:

«Και εφόσον αναγνωρίζετε η ακούσατε λογικά ( σιγά μην το καταλάβαιναν μονάχες τους) ότι αυτά είναι προ ισλαμικά έθιμα γιατί κατηγορείτε το Ισλάμ;»

Γιατί κε Ελντίν αν και «προϊσλαμικά» χαρακτηρίζονταν ως «ισλαμικό καθήκον» μέχρι και το 1981 από επίσημο ισλαμικό φορέα. Γκέγκε;

Το «προϊσλαμικό έθιμο» της κλειτοριδεκτομής περιγράφεται στο βιβλίο της Γουόρις Ντίρι. Αλλά ας δούμε μερικά μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο της Ελένης Κατσουλάκη, που δεν ασχολείται με το θέμα της κλειτοριδεκτομής ούτε με τις χώρες όπου αυτό ισχύει, ώστε να δούμε αν μόνο προϊσλαμικά έθιμα ευθύνονται για το χάλι των γυναικών στην περσική κοινωνία:

Απόσπασμα 1: Ένας νεαρός μουσουλμάνος συζητά με τα μέλη ενός θιάσου: «Όταν ήμουν δώδεκα χρονών», είπε κορδωμένος, «σκότωσα τη μάνα μου γιατί ο πατέρας μου υποψιαζόταν ότι την απατούσε! Είμαστε διαλεχτά μέλη αυτής της κοινότητας. Είμαστε αξιοσέβαστη οικογένεια! … Η μητέρα μου ήταν μια τζέντι, μια πόρνη! Γελούσε με έναν ξένο άντρα! … Είναι ανήθικη συμπεριφορά ανάμεσα σ’ έναν άντρα και μια γυναίκα. Κανείς δεν πρέπει να δει κανένα μέρος από το κορμί της εκτός από τον άντρα της. Ήταν μόνη στα χωράφια και γελούσε με έναν ταξιδιώτη από το Σιράζ. Δε φορούσε μαντίλα. Ήθελε να δείξει τα ωραία μαλλιά και το λαιμό της. Ατίμασε τον πατέρα μου και όλο το χωρίο! Ξεφτιλισμένες φήμες τουμπάνιαζαν ολόγυρα, έβρασαν τα αίματα».
«Ποια ήταν η απόδειξη της απιστίας της;»
«Δυο αγρότες ορκίστηκαν μπροστά στο διακεκριμένο σαγιέντ, ένα διακεκριμένο ιεραρχικό μέλος ότι είδαν τα κορμιά τους να κάθονται πολύ κοντά. Ο πάτέρας μου πήγε στο τζαμί και κατήγγειλε τη μοιχεία μαζί με τον τοπικό μουλά και το δήμαρχο του χωριού. Έπρεπε να αποφασίσουν την τιμωρία της. Σκότωσα τη μητέρα μου για να μην πεθάνει με λιθοβολισμό. Ήταν καθήκον μου να ξεπλύνω την τιμή της οικογένειάς μου, του χωριού μου και του Ισλάμ!«

Εμείς στην κοινωνία μας των «απίστων» που κατοικείται ως επί το πλείστον από Χριστιανούς, βασικά Ορθοδόξους αλλά και άλλους, είτε θερμούς είτε χλιαρούς, και κατά δεύτερο λόγο από αγνωστικιστές και αθέους, και κάτι ελάχιστους Βουδιστές, αρχαιοελληνιστές κτλ. δεν θεωρούμε ως απιστία το να συζητά μια γυναίκα με κάποιον, έστω κι αν είναι προκλητικά ντυμένη. Αυτό το λέμε «φλερτ», και ως απιστία θεωρούμε τη σεξουαλική συνεύρεση. Και οπωσδήποτε δεν σκοτώνουμε τους άπιστους με λιθοβολισμό! Αν έχετε περιέργεια για το τι συνέβη στο βιβλίο, στη συνέχεια διαβάζουμε ότι η ιστορία περί απιστίας ήταν ψεύτικη, για να μπορέσει ο πατέρας του δολοφόνου να ξεφορτωθεί την πρώτη  του σύζυγο ώστε να πάρει μια νεώτερη, χωρίς να της δώσει την προίκα της πίσω.

Στο απόσπασμα 2 διαβάζουμε για τη νεαρή Μινού, που τη βιάζει ένας δάσκαλός της και την αφήνει έγκυο  αλλά στη συνέχεια κάνει την πάπια (συνηθισμένο το κόλπο και σίγουρα, όχι αποκλειστικότητα των πιστών του Ισλάμ ή της οποιασδήποτε άλλης θρησκείας).  Ο πατέρας της τρέχει στο μουλά για βοήθεια, κι ο μουλάς συζητά με το δράστη και πληροφορεί τον πατέρα ότι εκείνος δεν παραδέχεται τίποτα και δεν πρόκειται να την παντρευτεί. Και προσθέτει ο μουλάς: «Μίλησα στο δήμαρχο, σε έναν πλούσιο γαιοκτήμονα και στον χατζή για τη δυστυχία σου. Όλοι είναι πρόθυμοι να πληρώσουν τα έξοδα ώστε να πάει η κόρη σου στην Τεχεράνη να γίνει πόρνη! Με ένα σκάνδαλο τέτοιου μεγέθους, η ζωή της στο χωριό θα είναι κόλαση!» Αποτέλεσμα, ο πατέρας παγιδεύει και δολοφονεί τον βιαστή και η έγκυος Μινού, που έχει ήδη φάει το ξύλο της χρονιάς της, έχει δει τον βιαστή της νεκρό, και δεν έχει καμιά διάθεση να γίνει πόρνη, απαγχονίζεται μόνη της.

Και ασφαλώς αν αυτά δεν συνέβαιναν σε μια ισλαμική κοινωνία, αλλά σε μια χριστιανική, στην πρώτη περίπτωση ακόμα κι αν η γυναίκα έπεφτε θύμα συκοφαντίας και όλοι μα όλοι πίστευαν ότι ήταν άπιστη, δεν θα υπήρχε κίνδυνος να λιθοβοληθεί επίσημα από την κοινότητα. Ο Χριστιανισμός σε αυτές τις περιπτώσεις επιτρέπει το διαζύγιο, αλλά όχι την ανθρωποκτονία… Και αν ο σύζυγος «σκοτώσει την άπιστη για λόγους τιμής» όπως κακά τα ψέματα, έχει συμβεί σε κοινωνίες που στα λόγια τουλάχιστον είναι χριστιανικές, αυτό θα συμβεί εξαιτίας υπακοής στον – προγενέστερο του Χριστιανισμού – άγραφο νόμο της αντεκδίκησης σχετικά με εγκλήματα τιμής, και όχι εξαιτίας του Χριστιανισμού που το απαγορεύει αυστηρά. Ενώ στην περίπτωσή μας, είναι το Ισλάμ που επιβάλλει να θανατώνονται οι μοιχοί.

Στη δεύτερη περίπτωση της βιασμένης Μινού, δεν μπορούμε να φανταστούμε έναν Χριστιανό ιερέα να συμβουλεύει να πάει η ανύπαντρη έγκυος να γίνει πόρνη! Το πολύ-πολύ σε μια παλιά εποχή, που ακόμα και σε χριστιανικές κοινωνίες «η ζωή της θα ήταν κόλαση», να την προέτρεπε να καταφύγει σε μοναστήρι. Ένας από τους λόγους που δημιουργήθηκε το μοναστήρι της αγίας Φιλοθέης, ήταν ακριβώς για να προστατεύονται οι βιασμένες γυναίκες.

Οπότε ναι, η κακία των ανθρώπων εκδηλώνεται σε όλες τις κοινωνίες με συκοφαντίες κι άλλες άδικες πράξεις. Αλλά μερικές θρησκείες δίνουν στην κακία ευκαιρίες να φτάσει μέχρι τη φυσική εξόντωση των θυμάτων, ή των «αμαρτωλών», και το Ισλάμ είναι μια από αυτές τις θρησκείες. Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε;;

Για την αποφυγή κάθε παρεξήγησης, δεν περιμένουμε ασφαλώς να κρίνουμε τις κοινωνικές συνθήκες μιας χώρας από ένα μυθιστόρημα, πάντως και με τη μελέτη του ισλαμικού νόμου γίνεται φανερό ότι όταν και αν κάποιος καταφέρει να βρει ψευδομάρτυρες για να «μαρτυρήσουν» ότι μια γυναίκα διέπραξε απιστία, τότε αναγκαστικά η γυναίκα αυτή θα σκοτωθεί. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να σκοτωθεί κάποιος άντρας – και αυτό δεν είναι λιγότερο σημαντικό.

Μη γνωρίζοντας την κατάσταση στην Περσία, παρά μόνο μέσα από το μυθιστόρημα της Ελένης Κατσουλάκη, δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει κάποια πρόνοια εκ μέρους του θρησκευτικού συστήματος για μια περίπτωση σαν της Μινού (κάτι σαν τα μοναστήρια που έχουμε εμείς). Επειδή λοιπόν δεν γνωρίζουμε, δεν θέλουμε και να αποφανθούμε κατηγορηματικά. Πάντως το ότι και ο μουλάς, και άλλα «αξιοσέβαστα μέλη» της ισλαμικής κοινότητας προτείνουν να γίνει η βιασμένη κοπέλα πόρνη, στο βιβλίο τουλάχιστον δίνει την εντύπωση ότι δεν υπήρχε κάποια άλλη διέξοδος.

Αλλά ας γυρίσουμε στον… αμερόληπτο κριτικό μας Άχμαντ Ελντίν, ο οποίος γράφει

«Γιατί ασχολούνται με το Ισλάμ;

Ο λόγος είναι όπως λένε:

«Έχουμε από καιρό ασχοληθεί με το Ισλάμ λόγω κυρίως κάποιων μηνυμάτων για βοήθεια, που λαμβάναμε στο παρελθόν. Ελληνοκύπριες μας έγραφαν για εγκυμοσύνες, που είχαν προκύψει από δεσμούς με Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι στη συνέχεια απειλούσαν να απαγάγουν τα παιδιά μετά τη γέννησή τους γιατί, όπως έλεγαν, οι Χριστιανές ήταν ακατάλληλες για μητέρες. Βέβαια, προφανώς για να τις αφήσουν έγκυες τις έβρισκαν κατάλληλες για σεξ.»

Μάλιστα. Δηλαδή εμένα που συνέχεια με παίρνουν Χριστιανοί και απειλούν τη ζωή μου, καθώς και οι Εθνικιστές και άλλοι φανατισμένοι, είναι λογικό να με κάνουν να κριτικάρω τον Χριστιανισμό; Τι σχέση έχει το πιστεύω με τον «κακό» άνθρωπο; Τι σχέση έχει το Ισλάμ με τους Τουρκοκύπριους που άφηναν έγκυες και έπαιρναν τα παιδιά με το Ισλάμ; Τέτοια πράγματα δεν είναι διδασκαλίες του Ισλάμ. Αυτό δεν γίνεται με Χριστιανούς; Η με άτομα από άλλες θρησκείες; Μόνο με δήθεν Μουσουλμάνους; Γιατί αυτή η υποκρισία; Γιατί την ευθύνη την ρίχνετε στο Ισλάμ;

Κατ’ αρχήν δεν βλέπουμε από πού ο αγανακτισμένος αρθρογράφος βγάζει το συμπέρασμα ότι λόγω αυτών των επιστολών «κριτικάρουμε το Ισλάμ» ή ότι ρίχνουμε στο Ισλάμ τα καμώματα των Τουρκοκυπρίων. Εμείς γράφουμε ότι λόγω αυτών των επιστολών «ασχοληθήκαμε» με το Ισλάμ, μελετώντας γι’ αυτό, ώστε να δούμε για ποιο λόγο οι Τουρκοκύπριοι ήταν τόσο κατηγορηματικοί ότι οι Χριστιανές ήταν ακατάλληλες ως μητέρες. Στη συνέχεια μιλήσαμε για τα αποτελέσματα της μελέτης μας και όχι για τους Τουρκοκυπρίους, και τα εκθέσαμε με πολλές λεπτομέρειες τα σημεία αυτά που μας προβλημάτισαν και βρίσκονται στα ΑΧΑΝΤΙΘ και στο ΚΟΡΑΝΙ… Προς τι λοιπόν η αγανάκτηση και οι περιττές κορώνες, ότι ρίχνουμε τα σφάλματα των Τουρκοκυπρίων στο Ισλάμ; Και στην τελική, ας μας διαφωτίσει ο κ. Ελντίν επί του θέματος, μια και είναι ειδικός επί του Ισλάμ: είναι θεμιτό για έναν πιστό μουσουλμάνο να επιτρέπει στη μητέρα του παιδιού του να το διαπαιδαγωγεί με τα πιστεύω μιας άλλης θρησκείας; Ή οι Τουρκοκύπριοι συμπεριφέρονταν έτσι επειδή ήταν «κακοί άνθρωποι»;

Επίσης ας μας επιτρέψει ο κύριος Ελντίν να αμφισβητήσουμε ότι απειλούν συνέχεια τη ζωή του «Χριστιανοί», κι αυτό για τρεις λόγους:

1) για να μη ρίξουμε την ευθύνη για κακούς ανθρώπους στο Χριστιανισμό, όπως προτρέπει ο κ. Ελντίν να κάνουμε με το Ισλάμ.

β) επειδή δεν είδαμε πουθενά στα σχόλια κάτω από τα βίντεό του στο YouTube να τον απειλούν Χριστιανοί – εκτός από κάτι εθνικιστές ίσως, αλλά και ο ίδιος ο Ελντίν έχει προτείνει να διαχωρίζουμε τους πιστούς του Ισλάμ από τους εθνικιστές, οπότε λογικά θα πρότεινε κι εδώ να κάνουμε το ίδιο…

γ) επειδή μας αμφισβητεί κι εκείνος, γράφοντας αναιδέστατα: «Και βεβαίως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να πιστέψει κανείς τις δήθεν αυτές επιστολές.» Αφού λοιπόν κε Ελντίν δεν υπάρχει λόγος να πιστέψει κανείς εμάς, που γράφουμε ότι έχουμε λάβει τέτοιες επιστολές, ή/και τις Ελληνοκύπριες που μας άνοιξαν την καρδιά τους γράφοντας για τα προβλήματά τους, πολύ περισσότερο δεν υπάρχει λόγος να πιστέψει κανείς ΕΣΕΝΑ, που σε πιάσαμε να ψεύδεσαι παρουσιάζοντας αυτά που γράφουμε.

Στη συζήτηση στου expaganus είχαμε παρουσιάσει κάποια επιχειρήματα μέσα από αυθεντικά, αυθεντικότατα αχαντίθ, τα οποία δεν είχαμε περικόψει, και τα οποία ο καθένας μπορεί να βρει στο Ίντερνετ σε συλλογές που εκδίδουν Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Ορίστε ένα που μπορείτε κι εσείς να βρείτε ψάχνοντας εδώ: http://www.usc.edu/schools/college/crcc/engagement/resources/texts/muslim/hadith/muslim/

«Πάνε κάποιοι μουσουλμάνοι που είχαν πιάσει αιχμάλωτες, να κάνουν σεξ μαζί τους. Είχαν κατά νου να εφαρμόσουν τη γνωστή “διακοπτόμενη συνουσία” για να μην μείνουν έγκυες, γιατί ο ισλαμικός νόμος απαγόρευε να πουλιούνται οι έγκυοι σκλάβες, οπότε θα έχαναν τα λεφτά από την πώλησή τους. Λένε τότε μεταξύ τους, “μια και είναι ο προφήτης εδώ, δεν πάμε να τον ρωτήσουμε;” Τον ρωτούν λοιπόν, “θέλουμε να κάνουμε σεξ με τις αιχμάλωτες, να τραβηχτούμε ή να μην τραβηχτούμε;” Και τι τους απαντάει; Μήπως να αφήσουν τις αιχμάλωτες στην ησυχία τους; Όχι, ο “προφήτης” μόνο τους λέει ‘δεν έχει σημασία αν τραβηχτείτε, γιατι όσοι είναι να γεννηθούν θα γεννηθούν” (ελεύθερη μετάφραση από το SAHIH MUSLIM, τομ 2, #3371, υπάρχει και σε άλλα χαντίθ).

Σχολιάσαμε λοιπόν κι εμείς, όπως παραθέτει ο Ελντίν (χωρίς βέβαια να παραθέσει το προηγούμενο «κακό» για το Ισλάμ αποσπασματάκι:)

Δεν χρειάζεται λοιπόν να αναρωτηθούμε πολύ ΓΙΑΤΙ και ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΙΔΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ διαδόθηκε αρχικά το Ισλάμ.

Και ο Ελντίν, αγανακτισμένος για τα συμπεράσματα στα οποία φτάσαμε, μας βάζει ένα σωρό κατεβατά από το Κοράνιο, στα οποία ο ίδιος Μωάμεθ που δίνει άδεια στα παλικάρια του να βιάσουν τις σκλάβες λέει να είμαστε καλοί άνθρωποι κ.τ.λ. Και καταλήγει ο Ελντίν: «Απαντάμε και εμείς με την σειρά μας σε αυτήν την υβριστική θέση προς τους πρώτους μάρτυρές μας και ιερές προσωπικότητες (αυτούς δηλ. που συμμετείχαν στις ληστρικές επιδρομές του Μωάμεθ εναντίον καραβανιών και χωριών, κι αιχμαλώτιζαν κόσμο, και βίαζαν αιχμάλωτες):

Δεν χρειάζεται λοιπόν να αναρωτηθούμε το ποιον αυτών των γυναικών που ονειρεύονται βιασμούς σε σκλάβες, σεξουαλικά οργιά κτλπ. Φαίνετε, ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται»

Εκτός λοιπόν από ψεύτρες που «ισχυριζόμαστε» ότι «δήθεν» μας χάκαραν τις σελίδες και «δήθεν» μας έστελναν επιστολές Ελληνοκύπριες, επιπλέον είμαστε και… πεινασμένες για βιασμούς σε σκλάβες και σεξουαλικά όργια, γι’ αυτό και τα… ονειρευόμαστε! (Υπόψη ότι δεν αναφέραμε πουθενά την έκφραση «σεξουαλικά όργια». Την πρόσθεσε από μόνος του ο κ. Ελντίν σε αυτά που, κατά την άποψή του, «ονειρευόμαστε» – ίσως επειδή τη βρήκε πιο «πιπεράτη»…)

Παρακαλούμε κάθε αναγνώστη και αναγνώστρια να διαβάσει με προσοχή ξανά το χαντίθ που αναφέραμε και προηγουμένως:

«Πάνε κάποιοι μουσουλμάνοι που είχαν πιάσει αιχμάλωτες, να κάνουν σεξ μαζί τους. Είχαν κατά νου να εφαρμόσουν τη γνωστή “διακοπτόμενη συνουσία” για να μην μείνουν έγκυες, γιατί ο ισλαμικός νόμος απαγόρευε να πουλιούνται οι έγκυοι σκλάβες, οπότε θα έχαναν τα λεφτά από την πώλησή τους. Λένε τότε μεταξύ τους, “μια και είναι ο προφήτης εδώ, δεν πάμε να τον ρωτήσουμε;” Τον ρωτούν λοιπόν, “θέλουμε να κάνουμε σεξ με τις αιχμάλωτες, να τραβηχτούμε ή να μην τραβηχτούμε;” Και τι τους απαντάει; Μήπως να αφήσουν τις αιχμάλωτες στην ησυχία τους; Όχι, ο “προφήτης” μόνο τους λέει ‘δεν έχει σημασία αν τραβηχτείτε, γιατι όσοι είναι να γεννηθούν θα γεννηθούν” (ελεύθερη μετάφραση από το SAHIH MUSLIM, τομ 2, #3371, υπάρχει και σε άλλα χαντίθ).

Το διαβάσατε; Πολύ ωραία. Τώρα, παρακαλούμε, τσιμπηθείτε μήπως ονειρευόσασταν και ξανακοιτάξτε την οθόνη… Τι; Το χαντίθ είναι ακόμα εκεί; Όχι βέβαια, δεν είναι εκεί το χαντίθ που μιλάει για ΒΙΑΣΜΟ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ και τον Μωάμεθ που δίνει στα παλικάρια του την άδεια να τον διαπράξουν… Όχι αναγνώστριες και αναγνώστες, αυτό το χαντίθ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, απλά ΕΣΕΙΣ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΤΕ ΒΙΑΣΜΟΥΣ ΣΕ ΣΚΛΑΒΕΣ  και ασφαλώς, ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΟΡΓΙΑ, επειδή είσαστε πεινασμένοι γι’ αυτά!

Και όμως, ο κος Ελντίν φαίνεται να πιστεύει πραγματικά ότι στο παραπάνω χαντίθ δεν υπάρχει βιασμός, αφού όπως λέει, και σε παλιότερο άρθρο του είχε γράψει το εξής:

«Ο αρθογράφος της Χριστιανικής Ομάδας προσπαθεί απελπισμένα να δείξει ότι οι Μουσουλμάνοι βίαζαν τις σκλάβες τους και τις αιχμάλωτες πολέμου. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν αληθεύει. Ο αρθογράφος δεν έδωσε κανένα απολύτως στοιχείο, το μόνο που κατάφερε να δείξει είναι ότι στο Ισλάμ ( συγκεκριμένα εκείνα τα πρώτα του χρόνια) επιτρέπει το σεξ με της αιχμάλωτες. Είναι αλήθεια ότι το Ισλάμ επιτρέπει το σεξ με τις αιχμάλωτες αλλά σε καμία περίπτωση δεν τον επιβάλει και απαγορεύει τον βιασμό τους. Για να δούμε κάποια στοιχεία για το επιχείρημα μου:

Ο Προφήτης είπε « Μην προξενείτε κακό, βλάβη και ζημιά στους εαυτούς σας και στους άλλους» (Al-Daraqutni, Ibn Majah and Ahmad)

Άρα, σε καμία περίπτωση να βιάσουν γιατί ο βιασμός προκαλεί σωματική και ψυχολογική βλάβη, κακό, και ζημιά.»

Επειδή ακριβώς τα ίδια έγραφε στη συζήτηση εκείνη και άλλος ένας μουσουλμάνος, διάφοροι συνομιλητές όπως και ο οικοδεσπότης, προσπαθήσαμε να του δείξουμε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορούμε να μιλάμε για  συναινετικό σεξ:

http://expaganus.wordpress.com/2008/11/25/expaganus-moslem-apologists/#comment-326


«…γράφεις: “προσπαθείς απελπισμένα να δείξεις ότι οι μουσουλμάνοι βίαζαν τις σκλάβες τους και τις αιχμάλωτες πολέμου. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν αληθεύει. Δεν έδωσες κανένα απολύτως στοιχείο, το μόνο που κατάφερες να δείξεις είναι ότι στο Ισλάμ (συγκεκριμένα εκείνα τα πρώτα του χρόνια) επιτρέπει το σεξ με της αιχμάλωτες. Είναι αλήθεια ότι το Ισλάμ επιτρέπει το σεξ με τις αιχμάλωτες αλλά σε καμία περίπτωση δεν τον επιβάλει και απαγορεύει τον ΒΙΑΣΜΟ τους. Για να δούμε κάποια στοιχεία για το επιχείρημα μου”.

Θα απαντάω λοιπόν κι εγώ ανάμεσα στα “στοιχεία” σου:

1″Ο Προφήτης είπε: “Μην προξενείτε κακό, βλάβη και ζημιά στους εαυτούς σας και στους άλλους” (Al-Daraqutni, Ibn Majah and Ahmad). “Άρα, σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να βιάσουν γιατί ο βιασμός προκαλεί σωματική και ψυχολογική βλάβη, κακό, και ζημιά. ”

…το ξέρεις και το ξέρω ότι οι τέτοιου τύπου παραινέσεις στο Ισλάμ αφορούν τους μουσουλμάνους μεταξύ τους. Εξάλλου αν νιάζονταν τόσο οι μουσουλμάνοι να μην προκαλέσουν “κακό και ζημιά” σε μη μουσουλμάνους, δεν θα τους αιχμαλώτιζαν για να τους πουλήσουν. Ο βιασμός είναι το κερασάκι στην τούρτα από όλες τις άλλες βιαιοπραγίες που έκαναν. Πιστεύω ότι πολλές γυναίκες αν μποορούσαν να διαλέξουν, θα προτιμούσαν να τις βιάσουν παρά να τους σφάξουν τον άντρα, να τους κάψουν το σπίτι και να τις πουλήσουν σκλάβες.

“Ο Προφήτης δίδαξε τον σεβασμό και την καλή μεταχείριση προς τις σκλάβες (σκλάβους) που δείχνει ότι ο βιασμός δεν επιτρέπεται”.

Ο Προφήτης λέει: “Οι υπηρέτες σας και οι σκλάβες-σκλάβοι σας είναι αδέρφια σας. Όποιος έχει σκλάβα-σκλάβο έχει την υποχρέωση να τους δίνει φαγητό από την μερίδα του και ρούχα από αυτά που ντύνετε. Δεν πρέπει να τους βάζετε εργασίες πέρα από τις αντοχές τους. Αν πρέπει να τους βάλετε να κάνουν σκληρή εργασία τότε να τους βοηθήσετε” (Bukhari, Iman, 22; Adab, 44; Muslim, Iman, 38–40; Abu Dawud, Adab, 124).

Τα τελευταία λόγια που καταγράφει ο Αλί πριν το θάνατο του Προφήτη είναι: “Η Προσευχή! Η Προσευχή! Φοβηθείτε το Θεό όσων αναφορά τις σκλάβες-σκλάβους σας” (Al-Adab al-Mufrad Al-Bukhari , Nr. 158.).

“Kανείς από εσάς όταν συστήνει την υπηρέτρια του η υπηρέτη του να λέει {από εδώ ο σκλάβος μου η σκλάβα μου} το καλύτερο είναι να τον συστήσει ως αδερφό του η αδελφή του” (bn Hanbal, Musnad, 2 ,4).

Αυτά τα τέσσερα αναφέρονται σε σκλάβους και σκλάβες που βάζουν οι μουσουλμάνοι στο νοικοκυριό τους.οι μουσουλμάνοι αυτοί είχαν πιάσει γυναίκες που ΔΕΝ σκόπευαν να κρατήσουν στο νοικοκυριό τους, αλλά να τις πουλήσουν σε άλλους και να βγάλουν λεφτά. Και ο προφήτης τους το ήξερε πολύ καλά όταν έδωσε άδεια για το σεξ μαζί τους. Δεν είδα να τους ρωτάει πουθενά “θέλουν οι αιχμάλωτες αυτές να κάνουν σεξ μαζί σας, ή το θέλετε μόνο εσείς;” Δεν το ρώτησε, είτε γιατί δεν τον ενδιέφερε, είτε γιατί σαν έξυπνος άνθρωπος που ήταν, γνώριζε ότι αποκλείεται οι αιχμάλωτες να ήθελαν, κι έτσι δεν έκανε τον κόπο να ρωτήσει. Μπορεί να ισχύουν και τα δύο. Στην περίπτωση που εξετάσαμε

…μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας: όταν επιτίθεσαι σε μια κοινότητα ανθρώπων και σφάζεις, καις και αιχμαλωτίζεις, καταστρέφοντας τη ζωή των ανθρώπων, δεν υπάρχει περίπτωση οι ξεριζωμένες γυναίκες που τους σκότωσες τους συγγενείς και τους έκαψες τα σπίτια να θέλουν να κάνουν μαζί σου σεξ. Μπορεί και να μην αντισταθούν, αλλά αυτό θα σημαίνει πολύ απλά ότι είναι σοκαρισμένες ή φοβούνται ότι αν αντισταθούν θα τις σφάξεις κι αυτές. Αποκλείεται όμως να θέλουν να τους κάνεις τον επιβήτορα.

Το πέμπτο “Λέγεται στο Ιερό Κοράνι:
“Και να λατρεύετε τον ΑΛΛΑΧ και να μην έχετε στην λατρεία Αυτού κανένα μέτοχο». Και να προσφέρετε καλοσύνη στους γονείς, τους συγγενείς στα ορφανά και στους φτωχούς στους γείτονες που συνδέεστε με συγγένεια και στους γείτονες που δεν είναι συγγενείς, στους στενούς συντρόφους (φίλους και συνεταίρους), και στους οδοιπόρους που συναντάτε και σ’ όσες έχετε σαν αιχμάλωτες. Γιατί ο ΑΛΛΑΧ δεν αγαπά τον υπερήφανο, τον ματαιόδοξο” ( Κοράνι 4:36)”.

Όπως το καταλαβαίνω εγώ κι εδώ μιλάει για σκλάβες ή παλλακίδες που έχουν οι μουσουλμάνοι αιχμάλωτες, δηλαδή στο νοικοκυριό τους. Το ότι λέει να τους «προσφέρουν καλοσύνη» (να μην τις δέρνουν, να μην τις αφήνουν να πεινάνε, να μην τους βάζουν δουλειές πάνω απ’ τις δυνάμεις τους) και από την άλλη τους επιτρέπει να κάνουν μαζί τους σεξ, δε σημαίνει ότι οι γυναίκες αυτές ντε και καλά θέλουν αυτό το σεξ. Όμως…, θέλουν δε θέλουν θα του κάτσουν του αφέντη. Έτσι συμβαίνει συνήθως στις καταστάσεις δουλείας, είναι ένας βιασμός λιγότερο κραυγαλέος. Αυτό το ξέρουν όλοι και δεν χρειάζονται τρομερά «στοιχεία» για να το αποδείξω. Οι αιχμάλωτες, έχουν περάσει από αυτά που λέγαμε πιο πριν και τέτοια πράγματα προκαλούν μακροχρόνιο σοκ και κάμπτουν την αντίσταση των ανθρώπων.

http://expaganus.wordpress.com/2008/11/25/expaganus-moslem-apologists/#comment-328

…στο σεξ το ιδανικό είναι να αισθάνεσαι και ψυχικά κοντά με τον παρτενέρ σου. Σε αντίθετη περίπτωση το σεξ μπορεί να είναι από ψυχρό και υπολογιστικό μέχρι ζωώδες. Αναμφίβολα ο κάθε άντρας έχει κάποιες φορές προχωρήσει σε σκέτο σεξ μόνο για να εκτονωθεί σωματικά, ή του έχει τουλάχιστον περάσει από το μυαλό κι ας μην το έκανε πράξη. Οι γυναίκες, αλλά και οι ψυχολόγοι και λοιποί που ασχολούνται μ’ αυτά τα θέματα, λένε ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω για να κάνουν σεξ. Θέλουν να αισθανθούν ασφάλεια, τρυφερότητα για τον παρτενέρ τους, να τις κάνει να νιώσουν όμορφες, μοναδικές.

Οι μουσουλμάνοι στα αποσπάσματα που παρέθεσε η Αγάζηλος, βλέπουμε καθαρά ότι απλά ήθελαν να εκτονωθούν. Αν είχαν κάποια συναισθήματα για τις αιχμάλωτες, θα ήθελαν να τις κρατήσουν και να τις κάνουν να τους αγαπήσουν, όχι να τις “πηδήξουν” (με συγχωρείτε για την έκφραση) και μετά να τις πουλήσουν.

Για τις γυναίκες, τα αποσπάσματα δε μας λένε τι ένιωθαν. Επειδή όμως ξέρουμε τι χρειάζεται να αισθανθεί μια γυναίκα για να θέλει να κάνει σεξ, και ξέρουμε και πώς αισθάνονται οι άνθρωποι όταν αναποδογυρίζεται η ζωή τους, χάνουν ό,τι είχαν – από υπάρχοντα μέχρι αγαπημένα πρόσωπα – δεν ήμαστε τόσο τυφλοί ώστε να φανταστούμε ότι ήθελαν να κάνουν σεξ με αυτούς που μπήκαν στη ζωή τους και σκότωσαν, έκαψαν, αιχμαλώτισαν. Πολύ πιθανό είναι ότι θα μισούσαν τους μουσουλμάνους. Ακόμα πιο σίγουρο είναι ότι τους φοβόντουσαν. Για να τους αγαπούσαν, ή να τις είχε πιάσει λαγνεία μέσα σε όλη αυτή την καταστροφή, χλωμό το βλέπω.

Θέλω να σου δώσω ένα παράδειγμα. Δεν ξέρω αν έχεις δει την ταινία «1922» του Νίκου Κούνδουρου. Μπορείς να το δεις εδώ

http://video.google.com/videoplay?docid=3845352493012291179

Στην ταινία ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει η Αντιγόνη Αμανίτου, μια νέα και ωραία γυναίκα, πέφτει αιχμάλωτη και όποιος τη θέλει, την τραβάει κάπου πιο απόμερα και κάνει τη δουλειά του. Κανείς δεν τη «βιάζει»με τον τρόπο τουλάχιστον που ξέρουμε: με ξυλοδαρμούς, βρισιές, απειλές και τα σχετικά. Γιατί άλλωστε να το κάνει; Μήπως εκείνη δεν το ξέρει ότι την έχουν στην εξουσία τους και ότι όπως σκότωσαν μπροστά στα μάτια της τόσους άλλους, μπορούν να σκοτώσουν κι αυτήν;
Αυτή πάλι δεν αντιστέκεται ιδιαίτερα. Είναι φανερά σοκαρισμένη. Δεν μπορούμε να πούμε όμως, ότι αυτό είναι «σεξ συναινετικό» και όχι βιασμός. Είναι βιασμός με το Β κεφαλαίο φίλε μου.

Σε κάποια στιγμή κι ενώ ένας την έχει τραβήξει μαζί του σε μια σκηνή, ένας άλλος παίρνει παράδειγμα και πάει και στέκεται πάνω από δυο γυναίκες, μάνα και κόρη. Τη μάνα την παίζει η Μπέτυ Βαλάση. Αυτή αμέσως σκεπάζει το πρόσωπο της κόρης της μ’ένα πανί, και σηκώνεται και τον χουφτώνει. Μετά τον ακολουθεί στις σκηνές, κι αυτός κλείνει τα παραπετάσματα για τα περεταίρω. Λες να τον θέλει η μάνα και το κάνει αυτό; Έχουμε να κάνουμε με κάποια περίπτωση «συναινετικού σεξ»; Όχι βέβαια. Η γυναίκα απλά θέλει να γλυτώσει τη μικρή και παρθένα κόρη της.

—–

Βέβαια όλα τα παραπάνω είναι προφανώς «ψιλά γράμματα» για τον κ. Ελντίν, ο οποίος ισχυρίζεται με θράσος ότι φανταστήκαμε σκλαβιές και …σεξουαλικά όργια, επειδή πεινάμε γι’ αυτά!

Στη συνέχεια, καθώς έχει σιγουρευτεί ότι… μας αναίρεσε, ζητάει τη φεμινιστική μας άποψη σε «δυο χωρία για «ζέσταμα» από την Αγία Γραφή:

34. Οι γυναίκες σας ας σιωπούν μέσα στις εκκλησίες· επειδή, δεν είναι επιτρεπτό σ’ αυτές να μιλάνε, αλλά να υποτάσσονται, όπως λέει και ο νόμος.35. Αλλά, αν θέλουν να μάθουν κάτι, ας ρωτούν τούς άνδρες τους στο σπίτι· επειδή, είναι αισχρό σε γυναίκες να μιλάνε μέσα σε εκκλησία. ( 1 Κορινθίους 14:34-35)

«Και στη γυναίκα είπε: Θα υπερπληθύνω τις λύπες σου και τους πόνους της κυοφορίας σου· με λύπες θα γεννάς παιδιά· και στον άνδρα σου θα είναι η επιθυμία σου, κι αυτός θα σε εξουσιάζει». ( Γένεση 3:16)

Αυτά για αρχή. Και πραγματικά θα ήθελα από την ομάδα « Αγαζηλος» να μου πει την φεμινιστική της άποψη για αυτούς τους στίχους.»

Αφού τη θέλει την «φεμινιστική μας άποψη» ο κος Ελντίν, να μην του τη στερήσουμε: Στο πρώτο απόσπασμα για το οποίο ρωτά η άποψή μας συμπίπτει με την ερμηνεία του φίλου expaganus, την οποία αν ο κος Ελντίν διαβάζει το μπλογκ του «Αλή από Θεσσαλονίκη» με τον οποίο συζητούν σε άλλες σελίδες του ιστοτόπου islamforgreeks, την έχει ήδη συναντήσει εδώ:

Εδώ ο Παύλος δεν λέει στις γυναίκες να βασίζονται μόνο στους συζύγους για γνώσεις. Τους λέει, να μην διδάσκουν ΜΕΣΑ στο ναό και, αν δεν καταλαβαίνουν κάτι και θέλουν να ρωτήσουν τον άντρα τους, να μην το κάνουν μέσα στον ναό αλλά στο σπίτι, καθώς αν ο καθένας άρχιζε να κουβεντιάζει τις απορίες του με τον διπλανό του μέσα στο ναό θα γινόταν φασαρία αντί για λατρεία.
Είναι αδύνατον να λέει ο Παύλος να είναι οι γυναίκες “σιωπηλές” και να “βασίζονται μόνο στον άντρα τους” καθώς ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ είχε μαθήτριες με τις οποίες συζητούσε εξηγώντας τις απορίες τους, και δεν τους έλεγε “τράβα σπίτι σου να σου πει ο άντρας σου”! Επίσης την εποχή εκείνη υπήρχαν τόσο διακόνισσες (δηλ. γυναίκες στον πρώτο βαθμό ιερωσύνης, που συχνά ήταν χήρες και δεν είχαν… άντρα να ρωτήσουν) όσο και γυναίκες χωρίς βαθμό ιερωσύνης που δίδασκαν άλλες γυναίκες, αλλά και άντρες, και αναφέρονται επαινετικά από τον ίδιο τον Παύλο στις άλλες επιστολές του! Παραδείγματα: Η αγία Φοίβη ήταν διάκονος της Εκκλησίας των Κεγχρέων (Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 1-2). Η αγία Πρίσκιλλα αποκαλείται …συνεργός του Παύλου (Προς Ρωμαίους 16/ιστ 3-4). Μάλιστα εκείνη μαζί με το σύζυγό της τον Ακύλα δίδαξε τον απόστολο Απολλώ (Πράξεις 18/ιη 24-26). Η αγία Ιουνία ήταν επίσημη «εν τοίς αποστόλοις» (Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 7). Άλλες απόστολοι ήσαν η Τρύφαινα, η Τρυφώσα, η Περσίς και η Ιουλία (Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 12,15). Αν πραγματικά επέβαλε ο Παύλος στις γυναίκες να “είναι σιωπηλές”, δεν θα συνεργαζόταν ο ίδιος με γυναίκες που δίδασκαν. Γεννάται το ερώτημα, ποιος δίδασκε όσες από αυτές δεν είχαν… άντρα να ρωτήσουν στο σπίτι;
Το ερώτημα είναι βέβαια ρητορικό, καθώς οι γυναίκες αυτές παρακολουθούσαν κανονικά τις συναθροίσεις των πιστών και από κει μάθαιναν με τον ιδιο τρόπο που μαθαίνουν και οι άντρες.
Επίσης αν ο Παύλος επέβαλε στις γυναίκες να είναι σιωπηλές, δεν θα έγραφε σε άλλη επιστολή του να προφητεύουν ή να προσεύχονται οι γυναίκες δυνατά μέσα στην εκκλησία. (Βλ. Α΄ προς Κορινθίους 11/ια 5-7). Στο εδάφιο που παραθέτεις λοιπόν, απλώς απαγορεύει στις γυναίκες να διδάσκουν ΜΕΣΑ στις συναθροίσεις των πιστών και να πιάνουν με τον άντρα τους κουβεντούλα εκεί. Τίποτε άλλο. Ούτε φασίστας είναι ο Παύλος, ούτε μισογύνης.

Όσο για το δεύτερο εδάφιο στο οποίο ζητείται η «φεμινιστική μας άποψη», θα λέγαμε ότι είναι μάλλον πολύ ρεαλιστικό και ότι κάπως έτσι έχει η κατάσταση στον κόσμο που ζούμε… Αν ο κ. Ελντίν θέλει να του πούμε περισσότερα, ας έρθει εδώ να μας ρωτήσει, και όχι να τα γράφει όλα μόνος του από μακριά.

Και το δήθεν αναιρετικό άρθρο του κ. Ελντίν τελειώνει ως εξής:

Τέλος, ο Σύλλογος Ελ Ραχμαν προσκαλεί την Ομάδα Αγαζηλος σε ανοιχτό διάλογο για τα δικαιώματα της γυναίκας στο Ισλάμ. Εκεί η ομάδα θα έχει το ελεύθερο να κριτικάρει το Ισλάμ με όση λασπολογία και κριτική θέλει, καθώς επίσης να μπει στην διαδικασία της αντιπαράθεσης. Όλα αυτά μπροστά σε Μουσουλμάνες και μη. Ομάδα «Αγαζηλος» ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα

Πολύ ενδιαφέρον το φινάλε λοιπόν, μόνο που το άρθρο αυτό γράφει από κάτω «Αυτή η καταχώριση έγινε στις Αυγούστου 4, 2009 στο 8:58 μμ» και από τις 4 Αυγούστου μέχρι σήμερα που είναι 14 έχουν περάσει 10 (δέκα) ολόκληρες ημέρες (!) χωρίς να μας μεταφέρει κανείς την πρόσκληση αυτή… Πώς περίμενε ο κ. Ελντίν να μάθουμε ότι μας προσκαλεί σε διάλογο, να μυρίσουμε τα νύχια μας; Και – επειδή και να τα μυρίζαμε δεν θα το καταλαβαίναμε αν δεν μας οδηγούσε στη σελίδα του ο μετρητής – τι άραγε θα ισχυριζόταν που δεν απαντούσαμε στη δήθεν πρόσκλησή του τόσον καιρό; Ότι …φοβόμαστε την αντιπαράθεση μαζί του;

Ακόμα χειρότερα, στο άρθρο αυτό δεν έχει καν δυνατότητα σχολιασμού, αφού όπως γράφει «Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή δυνατότητα απάντησης, αλλά μπορείτε trackback από τον δικό σας ιστότοπο.» Δηλαδή δεν μπορούμε ούτε να απαντήσουμε στον κ. Ελντίν από κάτω – όπως προσπαθήσαμε! Αυτό μας δημιουργεί την εντύπωση ότι ο κ. Ελντίν έγραψε τη δήθεν αναίρεση των θέσεών μας για καθαρά εσωτερική κατανάλωση… Για να διαβάζουν δηλαδή το  άρθρο του οι Μουσουλμάνοι επισκέπτες και να λένε «για δες, κάτι άσχετες φεμινίστριες κριτικάρουν την αψεγάδιαστη θρησκεία μας, αλλά ο Άχμαντ Ελντίν τις αποστομώνει και τις καλεί σε ανοιχτό διάλογο, κι αυτές κάνουν το κορόιδο, γιατί η θρησκεία μας είναι αψεγάδιαστη και αυτές είναι μόνο άσχετες φεμινίστριες που μιλούν χωρίς να ξέρουν».

Και τρία ακόμα ερωτήματα:

Ο κ. Ελντίν καταπώς φαίνεται, ήξερε για τη συζήτηση στο μπλογκ του expaganus, όπου δυο συμμετέχοντες ήξεραν αραβικά και γενικά διάφοροι γνώριζαν περισσότερα από μας σχετικά με το Ισλάμ. Γιατί λοιπόν δεν μπήκε εκεί για να μας «αναιρέσει», μόνο κάθεται εκ των υστέρων και τη σχολιάζει από μακριά στο δικό του μπλογκ;

Επίσης, αφού σχολιάζει άρθρο που δημοσιεύεται στο δικό μας μπλογκ, όπου τα σχόλια σε όλα τα νέα άρθρα είναι ανοιχτά, γιατί δεν ήρθε να δημοσιεύσει την «αναίρεσή» του εδώ, οπότε θα βλέπαμε και την πρόσκλησή του σε διάλογο, παρά πήγε και τα έγραψε όλα αυτά σε δικό του χώρο που μας είναι τελείως άγνωστος και δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να τον ανακαλύψουμε – αν δεν μας οδηγούσε εκεί ο αόρατος μετρητής;

Και αφού δεν καταδέχτηκε να σχολιάσει το άρθρο μας στο δικό μας χώρο, γιατί δεν μας έστειλε τουλάχιστον ένα τράκμπακ, ένα πινγκ να δούμε έστω έτσι τη δημοσίευσή του; Ούτε επίτηδες να το έκανε ο κος Ελντίν! Εμείς μια φορά, γι’ αυτό εδώ το άρθρο μας του έχουμε στείλει trackback  – pingback…

Πάντως το άρθρο του, με το οποίο δεν ξέρουμε αν πρέπει να γελάσουμε ή να κλάψουμε, έχει κι ένα καλό: Μας γνωστοποιεί μια υπόθεση για την οποία δεν είχαμε ξανακούσει, αυτήν της δολοφονίας της Μάρουα αλ Σαγκμπίνι μέσα σε… αίθουσα δικαστηρίου στη Γερμανία! Στην οποία υπόθεση θα αναφερθούμε πολύ σύντομα με λεπτομέρειες. Ουδέν κακόν αμιγές καλό, λοιπόν…

Η Λίλιθ

Είδωλο Νο 6: Η… Λίλιθ.

Εάν δεν γνωρίζετε τι εστί Λίλιθ, κάντε έναν κόπο να διαβάσετε τα παρακάτω (τα οποία αποτελούν εγκυκλοπαιδικού τύπου καταγραφή παραδόσεων και πίστεων, που δεν συμμεριζόμαστε):

http://www.blackstate.gr/Lilith.htm

«Τα περισσότερα αλλά και τα βασικότερα στοιχεία της καταγωγής του μυθολογικού συμβόλου της Λίλιθ βρίσκονται στο Ζοχάρ, τη Βίβλο της Λαμπρότητας, ένα παλιό εβραϊκό καβαλιστικό έργο του δέκατου τρίτου αιώνα. Ωστόσο, με τα αρχέγονα χαρακτηριστικά του, τα χαρακτηριστικά δηλαδή του θηλυκού όμορφου δαίμονα με τα μακριά μαύρα μαλλιά, ενυπάρχει, έστω και εν σπέρματι, στη σουμεριακή, βαβυλωνιακή, ασσυριακή, περσική, αραβική, τευτονική και φυσικά, εβραϊκή μυθολογία.

Στη Σουμερία, γύρω στην Τρίτη χιλιετηρίδα π.Χ., αναφέρεται ως Λιλ, πνεύμα του αγέρα αλλά και καταστροφικός άνεμος. Στους Σημίτες της Μεσοποταμίας κατονομάζεται σαφώς ως Λίλιθ. Αργότερα η ονομασία αυτή θα συνενωθεί με την εβραϊκή λέξη Layil (Λαγίλ), που σημαίνει νύχτα, και θ’ αποκτήσει τα οριστικά πλέον χαρακτηριστικά της. Γίνεται ο συγκεκριμένος προαναφερθείς θηλυκός δαίμονας της νύχτας, ο οποίος υποδουλώνει άντρες και γυναίκες που κοιμούνται μόνοι τους’ τους προκαλεί σεξουαλικά όνειρα, νυχτερινούς οργασμούς και βασανιστικές ονειρώξεις. Στη Συρία, τον όγδοο αιώνα π.Χ. περίπου , η Λίλιθ, που εδώ ονομάζεται σούκουμπους -θηλυκός δαίμονας πάντα, το αρσενικό του ονομάζεται ίνκουμπους – ταυτίζεται με μια βρεφοκτόνο μάγισσα αποκτώντας και αυτό το χαρακτηριστικό.

Ο βασικός μύθος ωστόσο της Λίλιθ ξεκινά από τη γραφή. Στη Γένεση Α 27 αναφέρεται: Και εποίησεν ο θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν, άρρεν και θήλυς εποίησεν αυτούς. Όπως διαπιστώνει εύκολα κανείς, ο Αδάμ ή Άνθρωπος, αλλά και ο θεός επίσης, παρουσιάζονται εδώ ως ανδρόγυνοι. Γι’ αυτό και οι καβαλιστές υποστηρίζουν πως την ώρα που ο Ευλογημένος δημιούργησε-έπλασε τον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο, τον έπλασε ανδρόγυνο. Το πλάσμα αυτό είχε δύο φύλα και δύο όψεις, μία προς κάθε κατεύθυνση. Αργότερα ο ευλογημένος διαχώρισε τον Αδάμ σε δύο όντα, δίνοντας στο καθένα από μία πλάτη. Η Λίλιθ, είναι λοιπόν, το θηλυκό μέρος του Αδάμ ή Αδαμάχ, η θηλυκή εβραϊκή λέξη για τη γη και το χώμα, μία και το αρχικό αυτό πλάσμα φτιάχτηκε απ’ αυτά τα υλικά.

Ο διαχωρισμός του ανδρόγυνου Αδάμ έγινε για να του δοθεί μία σύντροφος, γιατί η εμπειρία του από την ενστικτώδη συμπεριφορά των ζώων του Παραδείσου, δηλαδή τη συνεύρεση του καθενός με το ταίρι του, τον έκαναν να συνειδητοποιήσει τη μοναξιά του. Έτσι, ο θεός απέσπασε από τον Αδάμ το θηλυκό μέρος του για να του γίνει η σύντροφός του. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, και αφού είχε πραγματοποιηθεί ο διαχωρισμός, το ατελές προς ώρας πλάσμα Λίλιθ δέχτηκε την εωσφορική, δαιμονική επίδραση του ΣΑΤΑΝΑ, με αποτέλεσμα τα όντα που γεννούσε στη συνέχεια η Λίλιθ, μετά την ένωσή της με τον Αδάμ, να είναι διαβολικά-τερατόμορφα. Στο Ζοχάρ πάντα ο ραβίνος Συμεών δηλώνει:» Βρήκα γραμμένο σ’ ένα παλιό βιβλίο πως αυτό το θηλυκό δεν ήταν άλλο από την αρχική Λίλιθ που έμεινε μαζί του και συνέλαβε απ’ αυτόν». (Ζοχάρ I, 34Β)

Στη συνέχεια, κάποια στιγμή η Λίλιθ εγκατέλειψε τον Αδάμ και κατέφυγε στις ερημιές της Ερυθράς Θάλασσας κι εκεί παντρεύτηκε με τον Διάβολο. Και τότε ο Ιεχωβά δημιούργησε, με τον γνωστό τρόπο, δηλαδή απ’ την πλευρά του Αδάμ, τη δεύτερη σύζυγο του, την υποτακτική Εύα. «Η Λίλιθ, για να εκδικηθεί την ανθρώπινη σύζυγο του Αδάμ, παρότρυνε την Εύα να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό και να συλλάβει τον Κάιν, αδερφό και φονιά του Άβελ», σημειώνει ο Μπόρχες. Ο θεός την τιμώρησε για την εξαπάτηση της αθώας Εύας κόβοντας τα πόδια του ερπετού, τη μορφή του οποίου είχε πάρει. Γι’ αυτό, κατά μία εκδοχή, η Λίλιθ δεν έχει χέρια και πόδια για περιπτύξεις και εναγκαλισμούς.

Μετά το αρχέγονο μυθολογικό της σχήμα, η μορφή της ποικίλλει. Μια πρώτη εκδοχή την παρουσιάζει με σώμα ερεθιστικά όμορφης γυναίκας από το κεφάλι μέχρι τη μέση, αλλά από κει και κάτω είναι πύρινη φλόγα. Μια άλλη εκδοχή, η συνηθέστερη, τη θέλει από τη μέση και πάνω πάντα σαγηνευτική, προκλητική και ακαταμάχητη γυναίκα και από τη μέση και κάτω ερπετό. Στο Μεσαίωνα θα συναντηθεί ως Λίλι ή Λίλου δεν είναι πλέον φίδι αλλά φάντασμα της νύχτας ή τέρας ή δαίμονας «πού ρίχνεται σ΄αυτούς που κοιμούνται μονάχοι ή περπατούν στους έρημους δρόμους».

Η πιο διαδεδομένη παραλλαγή της είναι της γυναίκας με την υπνωτιστική ομορφιά, της οποίας όμως τα πόδια, παρόλο που είναι καλλίγραμμα, σκεπάζονται με πυκνές, σκληρές τρίχες, ιδιομορφία για την οποία ντρέπεται ιδιαιτέρως. Γι΄αυτό και δεν τα εκθέτει ποτέ σε κοινή θέα. Όταν, όμως, κάποιος άντρας τα δει κατά τύχη, είναι πλέον πολύ αργά γι’ αυτόν.

Όπως διαφαίνεται, ουσιαστικά η Λίλιθ είναι το πρωταρχικό, αρχέγονο πρότυπο του μετέπειτα βρικόλακα, του οποίου το μολυσμένο θανατηφόρο δάγκωμα ταξιδεύει ανάμεσα στους αιώνες. Εκτός από την επιθυμία του αίματος, η Λίλιθ έχει ακόμα την αρρωστημένη, ανίερη συνήθεια να παρακολουθεί αόρατη ζευγάρια που συνευρίσκονται κατά τη διάρκεια της νύχτας, με πρόθεση να κλέψει σπέρμα απ’ αυτά προκειμένου να δημιουργήσει νέους δαίμονες. Μισεί βαθύτατα τα παιδιά των ανθρώπων και τις μητέρες τους, επειδή τα δικά της είναι αποκρουστικά και τερατόμορφα, γι’ αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να επέμβει στο μέλλον τους ή ακόμα να τα καταστρέψει.»

http://www.geocities.com/artofwise/Lilith.html

«Ο Θεός είχε ήδη δημιουργήσει όλα τα ζωντανά πλάσματα της Γης διαχωρισμένα σε αρσενικά και θηλυκά, και το ανθρώπινο είδος δεν θα αποτελούσε εξαίρεση. Έτσι, το επιστέγασμα της μεγαλειώδης δημιουργίας Του ήταν το ανθρώπινο ζεύγος: Ο Αδάμ και η Λίλιθ, που δημιουργήθηκε ταυτόχρονα.

Το ζεύγος ζούσε ευτυχισμένο μέσα στον πανέμορφο κήπο που είχε δημιουργήσει ο Θεός γι? αυτούς (ο μυθικός κήπος της Εδέμ), μέχρι που ο Σατανάς ήρθε να ταράξει την ηρεμία, διδάσκοντας στην Λίλιθ ότι η ερωτική πράξη δεν είναι μονάχα για αναπαραγωγή αλλά και για απόλαυση. Η Λίλιθ με την σειρά της διδάσκει το ίδιο στον Αδάμ μα ο Θεός δεν το ενέκρινε, χαρακτήρισε την ερωτική πράξη απαγορευμένη απόλαυση όταν δεν γίνεται για αναπαραγωγή και εξοργισμένος εξόρισε την Λίλιθ από τον κήπο της Εδέμ.

Η Λίλιθ περιπλανήθηκε μόνη και καταδικασμένη να μην ξαναδεί τον κήπο της Εδέμ, μέχρι που την ξαναπλησιάσε ο Σατανάς, την έκανε γυναίκα του και Αρχόντισσα του Σκότους.

Στο μεταξύ, ο Αδάμ την νοσταλγούσε και την αναζητούσε. Ο Θεός μην αντέχοντας να βλέπει το πολυαγαπημένο Του δημιούργημα λυπημένο, έστειλε 3 Αγγέλους να βρουν την Λίλιθ και να την φέρουν πίσω. Οι 3 αυτοί ‘γγελοι είναι ο Σανβί, ο Σανσαβί και ο Σαμεγκελάφ.

Οι 3 ‘γγελοι αναζήτησαν για πολύ καιρό την Λίλιθ, όταν τελικά την συνάντησαν κάπου στην Ερυθρά Θάλασσα. Μέχρι τότε η Λίλιθ είχε πια ασπαστεί οριστικά τον ρόλο της ως Αρχόντισσα του Σκότους, είχε μεταλλαχθεί σε δαιμόνισσα και είχε μάλιστα γεννήσει πάμπολλα παιδιά με τον Σατανά. Οι 3 άγγελοι της ανέφεραν ότι ο Θεός και ο Αδάμ την συγχωρούν και την θέλουν πίσω, μα η Λίλιθ απάντησε με βρισιές. Οι 3 ‘γγελοι απαίτησαν να γυρίσει πίσω, αλλιώς θα έσφαζαν όλα της τα παιδιά. Η απάντηση της Λίλιθ όμως ήταν και πάλι κατηγορηματικά αρνητική, προσθέτοντας μάλιστα κατάρες για τα παιδιά και όλους τους απογόνους του Αδάμ. Έτσι, οι 3 ‘γγελοι τήρησαν την απειλή τους σκοτώνοντας τα παιδιά της και επέστρεψαν στον κήπο της Εδέμ. Από εκείνη την στιγμή, η Λίλιθ απέκτησε και τον τίτλο της Παιδοκτόνου, που επιτίθεται στα νεογέννητα μωρά, στις έγκυες γυναίκες που φέρουν αρσενικό έμβρυο καθώς και στα νεαρά αγόρια και τα πνίγει στον ύπνο τους για εκδίκηση.

Η ιστορία συνεχίζει λέγοντας πως όταν οι 3 ‘γγελοι επέστρεψαν και ανέφεραν στον Θεό το τι συνέβη, Εκείνος για να παρηγορήσει την μοναξιά του Αδάμ, δημιούργησε άλλη μια γυναίκα την Εύα, που όμως δεν ήταν εξίσου τέλειο δημιούργημα όσο υπήρξε αρχικά η Λίλιθ και ο Αδάμ, μιας και η Εύα δημιουργήθηκε από ένα πλευρό του Αδάμ.

Τα γεγονότα εξελίχθηκαν κατά την γνωστή πλέον ιστορία του Αδάμ και της Εύας, και η Λίλιθ ξαναεμφανίζεται αργότερα στον Κάιν κατά την εξορία του και ζευγαρώνει μαζί του, συνεχίζοντας έτσι το ανθρώπινο είδος, μόνο που πλέον το είδος «μολύνθηκε» από την δαιμονική πλευρά της Λίλιθ. Και είναι αυτή η πλευρά που εξορκίζουμε με την βάπτιση και είναι αυτή η πλευρά που μας επιβάλει να μην πεθάνει κανείς αβάπτιστος και από αυτήν την ιστορία έχει παραμείνει η δοξασία ότι οι αβάπτιστοι νεκροί μετατρέπονται σε δαιμόνια που στοιχειώνουν τους ζωντανούς.

Από την ίδια ιστορία έχει παραμείνει και η δεισιδαιμονία να χαράζουν στην κούνια των νεογέννητων, στο κρεβάτι των εγκύων γυναικών και των νεαρών αγοριών, τα ονόματα των 3 Αγγέλων για να κρατήσουν την Λίλιθ μακριά τους.

Αναζητώντας την Λίλιθ

Το όνομά της κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από την Σουμεριανή Λιλλάκε και σημαίνει (σε ελεύθερη μετάφραση) «η Θεϊκή Γυναίκα». Εμφανίζεται για πρώτη φορά σε αρχαία Σουμερικά μυστικιστικά γραπτά και φυλαχτά ως Λιλλάκε, που είναι το απόκρυφο όνομα της Θεάς Μπελίλι. Την ξανασυναντάμε με το όνομα Μπααλάτ (που είναι παράφραση του «Μπελίλι») στους Καναήτες.

Λίγο αργότερα την ξανασυναντάμε στις Εβραϊκές δοξασίες ως δαιμόνισσα της ερήμου και η πρώτη «επίσημη» εμφάνισή της στο Εβραϊκό και Χριστιανικό δόγμα με το όνομα Λίλιθ, γίνεται με μια πολύ σύντομη αναφορά στην Βίβλο αναφέροντάς την και πάλι ως δαιμόνισσα, καθώς και στα γραπτά της Νεκρής Θάλασσας.

Κατά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ο χαρακτήρας της Λίλιθ ξεκινά πλέον να έχει «πρωταγωνιστικό ρόλο» στις δοξασίες που σχετίζονται με το Σκότος και η πρώτη σοβαρή αναφορά της γίνεται στο Εβραϊκό Ταλμούδ.

Πριν όμως από όλες τις προαναφερόμενες γραπτές παρουσίες της, συναντάμε και πολλές (αμφίβολες πρέπει να τονίσω) ταυτίσεις της στις λαϊκές δοξασίες με διάφορες αρχαίες Θεότητες όπως η Εκάτη, η Περσεφόνη, η Ινδική Κάλι και άλλες.

Με όλες αυτές τις προ-Εβραϊκές εμφανίσεις της, γεννιέται η απορία για το κατά πόσο η ιστορία της Λίλιθ ως πρωτόπλαστης προϋπήρξε και κρίθηκε απόκρυφη ή προστέθηκε αργότερα. Πάντως σίγουρα λύνει τον γρίφο που δημιουργεί το πρώτο με το δεύτερο Βιβλίο της Γένεσης, αναφέροντας αρχικά στο πρώτο ότι ο Θεός έπλασε τον άνδρα και την γυναίκα ενώ αργότερα στο δεύτερο παρουσιάζοντας τον άνδρα μόνο και με ανάγκη για συντροφιά.

Στα Καμπαλιστικά γραπτά η Λίλιθ αναφέρεται κυρίως ως σύντροφος του Σαμαήλ (δηλ. του Σατανά) και ως η θηλυκή έκφρασή του. Αναφέρεται επίσης και ως η προσωποποίηση του πειρασμού καθώς και ως το πρώτο Succubus που επιτιθόταν στον Αδάμ ενώ αυτός κοιμόταν (βλ. κείμενο σχετικά με τα Incubi & Succubi).

Την ξανασυναντάμε στην Μεσαιωνική θρησκευτική ζωγραφική, όπου αναπαριστάται ως ο πειρασμός του Αδάμ και της Εύας (ο απαγορευμένος καρπός) είτε ως φίδι με γυναικείο κεφάλι είτε ακόμα μερικές φορές ως κανονική γυναίκα που τους προσφέρει τον καρπό. Αυτό είναι κάτι που μας οδηγεί στο να συνδέσουμε τον Όφι του κήπου της Εδέμ με την Λίλιθ.

Φτάνοντας στον 19ο αιώνα, η Λίλιθ απολαμβάνει για άλλη μια φορά την διασημότητα μέσω του ψυχολόγου Κάρλ Γιούγκ, που την χρησιμοποιεί ως έκφραση και προσωποποίηση του αρσενικού άνιμους, δηλαδή την καταπιεσμένη θηλυκή πλευρά του κάθε άνδρα.

Κατά τον ίδιο αιώνα, η Λίλιθ ξεκινά αργά αλλά σταθερά να μεταλλάσεται από πλάσμα δαιμονικό σε σύμβολο θηλυκότητας. Πάμπολλες φεμινίστριες την λατρεύουν ως το αυθεντικό θηλυκό ίνδαλμα που απαρνείται ακόμα και τον κήπο της Εδέμ για χάρη της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της, και φυσικά η δαιμονική και παιδοκτόνος πλευρά της τώρα παραμερίζεται και απορρίπτεται.

Τα νεοπαγανιστικά κινήματα (όπως το Wicca) αποδέχονται την Λίλιθ ως Θεότητα-Προστάτιδα της σκοτεινής γυναικείας πλευράς αλλά και του γυναικείου ερωτισμού, θέλωντας έτσι να δείξουν ότι αντιτίθενται στην φαλλοκρατική καθημερινότητα. Λατρεύεται όμως μέχρι της μέρες μας και από διάφορα σκοτεινά τάγματα με την αρχική της μορφή, ως Αρχόντισσα του Σκότους δηλαδή, καθώς και ως η Ηγέτιδα των άϋλων Βαμπίρ (incubi & succubi).

~Γράφει ο Αλκιβιάδης~

Η Λίλιθ είναι η μυθολογική πρώτη σύζυγος του Αδάμ. Όπως και ο Αδάμ δημιουργήθηκε από τον Θεό «από το χώμα της Γης… κατ’ εικόνα του Θεού Αυτός τους δημιούργησε, άνδρα και γυναίκα τους δημιούργησε» (Γένεση 1:27) ως πρώτη αναφορά ανθρώπινης ζωής στην Βίβλο. Η Εύα έρχεται μετά, δημιουργημένη από το πλευρό του Αδάμ καθώς κοιμόταν: «… και θα ονομαστεί Γυναίκα, αφού αυτό πάρθηκε από ‘νδρα» (Γεν. 2:24) Αυτή η φανερή αντίθεση μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την προϋπόθεση της ύπαρξης θηλυκού ανθρώπου πριν την Εύα. Και αφού μόνο η Εύα αναφέρεται στον κήπο της Εδέμ, η πρoκάτοχός της θα πρέπει να έφυγε πριν το όλο σκηνικό. Η απουσία της Λίλιθ από την Βίβλο εξηγείται λόγο της πατριαρχικής αντίληψης και επιβολής των Ιουδαίων/Χριστιανών.

Ο Σημιτικός θρύλος περιγράφει την Λίλιθ να αρνείται την επιβολή του Αδάμ (σεξουαλικά κατά το να είναι «από κάτω»), και σε στιγμή πικρίας ξεστόμισε το ιερότερο των ονομάτων του Θεού και πέταξε στον αέρα, με αποτέλεσμα να διωχτεί από τον Θεό στην έρημο. Η μόνη αναφορά στις τωρινές γραφές τις Βίβλου είναι κατά Ιεζεκίλ, όπου μιλάει για την ζωή της στην έρημο. Η Λίλιθ περιγράφεται με διάφορες μορφές (όπου αγαπημένη μου είναι ως άγγελος με μαύρα φτερά) που επισκέπτεται τα όνειρα ανδρών και συνευρίσκεται μαζί τους- το πρώτο Succubus και μητέρα των Incubus και Succubus.

‘λλοι παρόμοιοι μύθοι την παρουσιάζουν ως εξής:

Να επιστρέφει στην Εδέμ με την μορφή του Ερπετού, που δελέασε την Εύα με το Καρπό του Δέντρου της Γνώσης.

Ως την ερωμένη του Lucifer στην κόλαση, μα αποδείχτηκε να είναι ανυπόταχτη ακόμα και στον Πρίγκιπα του Σκότους, ο οποίος την έδιωξε στην έρημο για άλλη μια φορά.

Ως το πρώτο Βαμπίρ, που ήρθε στον Κάιν αφού αυτός εγκαταλείφθηκε από τον Θεό για τον φόνο του ‘βελ, και μαζί άρχισαν την εξάπλωση του Βαμπιρισμού στον κόσμο.

Ως η μητέρα των «Λίλουμ», των Γήινων δαιμόνων.

Στην αρχαία Σουμέρια η Λίλιθ ήταν Θεότητα και το «αριστερό χέρι» της Μεγάλης Θεάς Inanna. Την υπηρετούσε φέρνοντας τους άνδρες στον ναό της Θεάς, για να την υπηρετήσουν μαζί με τις ιέρειες.

Στον μυστικισμό της Qabbalah, η Λίλιθ συσχετίζεται με την θέση της σελήνης πάνω στο Qliphotic Tree, τον «Κόσμο των Επιπέδων» που εμπεριέχει την «αρνητική» και σκοτεινή ενέργεια. Η Λίλιθ επίσης αντιστοιχίζεται με τις θεότητες Abyzu και Ardat Lili.

Τέλος, στους Σημιτικούς λαούς της Μεσοποταμίας ήταν αρχικά μορφή παρόμοια με αυτήν της Λιλ, Σουμέρια Θεά των καταστροφικών ανέμων και καταιγίδων. Αργότερα στην ανατολή παρομοιάσθηκε με την Lamashtu, ένα δαιμονικό θηλυκό πνεύμα γνωστό στην Συρία ως η δολοφόνος των βρεφών. Εδώ απέκτησε και τους χαρακτηρισμούς ως φτερωτός γυναικείος δαίμονας της νύχτας (Talmud), ως επικίνδυνο Βαμπίρ και Succubus (Zohar), ως η μητέρα των Incubi και Succubi και ως νυχτερινής κουκουβάγιας (Βίβλος)».»

Δεν γνωρίζουμε ποια ή ποιος εισήγαγε στο γυναικείο κίνημα το θαυμασμό γι’ αυτό το ον, το οποίο δεν υπάρχει στην χριστιανική παράδοση και διαθέτει χωρίς αμφιβολία, ανθρωποκτόνα χαρακτηριστικά. Δεν μπορούμε επίσης να καταλάβουμε με ποια λογική «Πάμπολλες φεμινίστριες την λατρεύουν ως το αυθεντικό θηλυκό ίνδαλμα«. Όποιες-όποιοι θέλουν να το τιμούν αυτό το… ίνδαλμα, με γεια τους με χαρά τους. Θα μπορούσαν να το αναγορεύσουν και σε «θεά της άμβλωσης και της παιδοκτονίας» αφού έχει κλίση στην παιδοκτονία και φθονεί τις εγκύους. Αλλά εμείς με τέτοιο δολοφονικό είδωλο δεν θέλουμε να έχουμε καμμία σχέση και ασφαλώς, δεν μπορούμε να το θαυμάσουμε…

Δείτε άλλα 5 είδωλα

Η ΙΣΟΤΗΤΑ, ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ (ΓΙ' ΑΓΡΙΟΥΣ)

Κάθε χρόνο, στις 8 του Μάρτη, αλλά και σε κάθε σχετική ευκαιρία (εκλογές διάφορες κτλ) τα Μ.Μ.Ε. μας φλομώνουν με απίστευτα ρεπορτάζ για την ισότητα ανδρών και γυναικών. Γυναίκες γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες, βουλευτές κ.α. επιστρατεύονται για να μας πείσουν ότι έχουμε κάνει φοβερές κατακτήσεις εδώ στο Ελλάντα. Παράλληλα στα ρεπορτάζ αυτά μας υποδεικνύουν κάποια θέματα ως προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν. Ένα τέτοιο φοβερό πρόβλημα, είναι ότι οι γυναίκες βουλευτές είναι λιγότερες από τους άντρες βουλευτές! Είναι ν’ απορεί κανείς, για πόσο χορταρικά περνούν τους τηλεθεατές οι εγκέφαλοι που στήνουν αυτά τα ρεπορτάζ;

Δεν θα πούμε ότι βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή της Παρρέν, όπου οι γυναίκες δεν έμπαιναν στα Πανεπιστήμια, και η πρώτη φοιτήτρια Αγγελική Παναγιωτάτου έγινε δεκτή από φοιτητές και καθηγητές με το σύνθημα: «Σκούπα και φαράσι!.. Στην κουζίνα, στην κουζίνα!..» Δεν βρισκόμαστε ούτε στην λίγο μεταγενέστερη εποχή όπου μια φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών έδειρε στην Πλατεία Συντάγματος τον καθηγητή της Γρηγόρη Βερναρδάκη, αγανακτισμένη που διαρκώς την απέρριπτε στις εξετάσεις επειδή πίστευε ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να γίνονται επιστήμονες. Ούτε ασφαλώς χρειάζεται να αυτοκτονήσουμε όπως η δεκαοχτάχρονη Ελένη Παντελίδου, όταν το Πανεπιστήμιο Αθηνών δεν της επέτρεψε να εγγραφεί στην Ιατρική Σχολή. Δεν μας παντρεύουν πια παρά τη θελησή μας, η κακοποίηση όσο νά’ ναι αντιμετωπίζεται νομοθετικά, έστω και με λειψό τρόπο, η προίκα ως θεσμός έχει μάλλον εξασθενίσει. Επίσης, οι δημόσιες υπηρεσίες, τα μαγαζιά και τα εργοστάσια έχουν γεμίσει γυναίκες, και από την εποχή της «Βαλεντίνας της σωφερίνας» οι σωφερίνες έχουν πολλαπλασιαστεί κι έχουν γίνει και ρηάλιτυ σόου. Να μην πούμε για τις ποσοστώσεις στα πάνελ των τηλεοπτικών εκπομπών κτλ.

Όμως, όσο κι αν η κατάσταση έχει σε κάποια πράγματα βελτωθεί για τις γυναίκες – κι αυτό επειδή έγιναν αγώνες και μάλιστα σκληροί, και όχι από τη φιλάνθρωπη ή μεγαλόψυχη διάθεση του οποιουδήποτε – η πρόσβαση σε κάποια πόστα που δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε πριν δεν είναι ισότητα, και ασφαλώς εξυπηρετεί κάποιες σκοπιμότητες που θα αναλύσουμε στη συνέχεια. Κάποιοι μιλούν για σκοπιμότητες σε διάφορες φάσεις αντιμετώπισης του «γυναικείου ζητήματος». Για παράδειγμα, ο «ενθουσιασμός» του Δεληγιάννη να δώσει ψήφο στις γυναίκες ήταν συνέπεια του προοδευτισμού του ή διάθεση να αυξήσει την εκλογική του πελατεία; Η απροθυμία άλλων πολιτικών να δώσουν ψήφο στις γυναίκες μήπως σημαίνει ότι δεν ήθελαν να διευρυνθεί η εκλογική τους πελατεία, οπότε θα χρειαζόταν να πείσουν άλλους τόσους ψηφοφόρους ώστε να κερδίσουν την περιπόθητη θέση στη Βουλή;

Για να ξαναγυρίσουμε στην ισότητα όμως, και μια και μιλήσαμε για τη Βουλή (κατ’ άλλους «Βολή»), εκεί πράγματι άντρες και γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα να περάσουν μέτρα λιτότητας, να μας επιβάλλουν απαράδεκτα βιβλία Ιστορίας, να μας σερβίρουν «για το καλό μας» διάφορες «λύσεις» που μας βλάπτουν σοβαρά, όπως η άμβλωση, και να φαντάζονται μετά ότι μας ευεργέτησαν! Πρόσφατα ο ελληνικός λαός παρακολούθησε άναυδος τους πατέρες και μητέρες του έθνους, όλους με πλήρη ισότητα και εν αγαστή συμπνοία, να σπεύδουν να δώσουν στον εαυτό τους τεράστιες αυξήσεις – την ίδια ώρα που κοβόταν στους μικροσυνταξιούχους το ΕΚΑΣ. Αυτό θα πει ισότητα στη λήψη αποφάσεων!

Και ασφαλώς, άντρες και γυναίκες επιχειρηματίες έχουν ίσα δικαιώματα να προσλαμβάνουν υπαλλήλους βάσει διακρίσεων, όπως π.χ. το να μην προσλαμβάνουν γυναίκες παντρεμένες ή/και με παιδιά ή που σκοπεύουν να κάνουν οικογένεια (!) να πληρώνουν αυτούς που προσέλαβαν με μισθούς πείνας, να τους απολύουν όποτε γουστάρουν, να τους εργοδοτούν στη βάση της ημιαπασχόλησης, των εξαμηνιαίων ή ετήσιων συμβάσεων, και να κερδίζουν τ’ άντερά τους από όλη αυτή την εκμετάλλευση των άλλων, αντρών και γυναικών. Αν μάλιστα κάποια στιγμή κρίνουν ότι δεν κερδίζουν όσα θέλουν, άντρες και γυναίκες επιχειρηματίες μπορούν το ίδιο ατιμώρητα να μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους στη Βουλγαρία ή την Ουαγκαντούγκου για να «επωφεληθούν» από τη φιλανθρωπία τους και οι εκεί «ιθαγενείς».

Αυτή η κατάσταση θυμίζει δικαίωμα ζωής και θανάτου επάνω στους ανθρώπου που εξαρτώνται οικονομικά από αυτές τις θέσεις εργασίας. Θυμίζει παλιότερες εποχές, όπου άντρες και γυναίκες των «ανώτερων τάξεων» είχαν ίσα δικαιώματα στην κακομεταχείριση των δούλων – μάλιστα οι ευγενείς Ρωμαίες δέσποινες συνήθιζαν να μαχαιρώνουν τις δούλες τους με μικρά στιλέτα. Σήμερα που έχουμε εκσυγχρονιστεί, εξωτερικά τουλάχιστον έχουμε γλιτώσει από τα στιλέτα – αλλά αυτό είναι όλο.

Όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι γυναίκες θεωρούνται από τους εργοδότες «προβληματικές». Βλέπετε, παίρνουν άδειες εγκυμοσύνης και γονικές άδειες. Δεν είναι εύκολα διατεθειμένες να δουλέψουν παραπάνω ώρες, καθώς έχουν παιδιά να φροντίσουν. Ακόμα κι αν καθίσουν υπερωρία, συχνά το μυαλό τους είναι στα παιδιά. Μερικές μάλιστα έχουν το θράσος να γίνονται και πολύτεκνες οπότε έχουν ακόμα περισσότερο το νου τους στο σπίτι, και παίρνουν και μεγαλύτερα οικογενειακά επιδόματα! Η επιπρόσθετη οικιακή εργασία τις κουράζει και τις κάνει λιγότερο αποδοτικές. Καθώς έχουν το νου στην οικογένειά τους, δεν ενδιαφέρονται και πολύ να κάνουν καριέρα, και γι’ αυτό δεν αφοσιώνονται στη δουλειά τους το ίδιο φανατικά όπως οι άντρες (αν και αυτό δεν είναι απόλυτο). Και τέλος, (μέχρι τώρα) συνταξιοδοτούνται και νωρίτερα από τους άντρες συναδέλφους τους. Έτσι, όταν ένας εργοδότης έχει να επιλέξει ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα, που έχουν λίγο πολύ τα ίδια προσόντα, είναι φυσικό να βρει τον άντρα «συμφερότερο» και να επιλέξει αυτόν. Στο κάτω-κάτω ο σκοπός της επιχειρηματικής δραστηριότητας είναι το κέρδος, δεν είναι; Ποσώς ενδιαφέρει τον κάθε εργοδότη του οποιουδήποτε φύλου το τι ανάγκες έχει η γυναίκα που ψάχνει για δουλειά, το αν έχει να συντηρήσει μια οικογένεια σε ίσο βαθμό με τον άντρα της ή και απολύτως ΜΟΝΗ ΤΗΣ, καθώς και πόσο μεγάλη είναι η οικογένεια αυτή.

Και ακριβώς επειδή το κέρδος είναι ο σκοπός και οι άντρες εργαζόμενοι κρίνονται πιο κερδοφόροι, όποτε υπάρχει ανεργία, οι γυναίκες είναι οι πρώτες που μένουν χωρίς δουλειά. Ένα παράδειγμα είναι η η οικονομική κρίση στην Ταϊλάνδη το 1998, οπότε απολύθηκαν 2 εκατομμύρια εργαζόμενοι. Σύμφωνα με την εφημερίδα Le Monde Diplomatique (18.06.2000), το 80% των απολυθέντων ήταν γυναίκες. Άρα σαφώς υπάρχουν διακρίσεις κατά των γυναικών στην αγορά εργασίας, και τα περί ισότητας είναι απλώς παραμύθια.

Τις διακρίσεις αυτές τις αναγνωρίζει και το Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών του Λονδίνου, που μας σερβίρει και μια ενδιαφέρουσα δικαιολογία γι’ αυτές: «Αν καταργούνταν οι διακρίσεις των δυο φύλων στην δουλειά, αυτό θα ήταν καλό για τις γυναίκες, όχι όμως και για το γενικό καλό. Η εξίσωση ανδρών και γυναικών θα σήμαινε και ανάλογη πορεία των δυο φύλων στο χώρο εργασίας, περισσότερο χρόνο στη δουλειά και για τους δυο. Και τότε ποιος θα αναλάμβανε τις ευθύνες του σπιτιού και των παιδιών; Η επένδυση που έχει κάνει η κοινωνία στις γυναίκες, αναθέτοντάς τους αυτές τις ευθύνες, θα εξανεμιζόταν και το κόστος θα ήταν μεγαλύτερο από τα οφέλη που θα απεκόμιζε απασχολώντας τις σε άλλους τομείς.» (Καθημερινή, 17.03.2000).

Με την ευκαιρία αυτής της παράθεσης να πούμε ότι «η επένδυση που έχει κάνει η κοινωνία στις γυναίκες» (όπου το «κοινωνία» μάλλον δεν εννοεί ακριβώς την κοινωνία…) είναι κατά καιρούς διαφορετική. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων όπου οι άντρες βεβαίως πολεμούσαν, και κατά την περίοδο μετά το τέλος τους, όπου πάρα πολλοί άντρες είχαν αποδεκατιστεί, οι γυναίκες ωθούνταν να βγουν στην παραγωγή. Προσλαμβάνονταν ακόμα και σε δουλειές που μέχρι τότε θεωρούνταν αποκλειστικά αντρικές, και αυτό είναι πολύ φυσικό αφού δεν υπήρχαν άντρες να καλύψουν τις θέσεις! Πώς αλλιώς θα συνέχιζε να κινείται η οικονομία;

Όμως και σε άλλες περιπτώσεις οι γυναίκες είχαν την προτίμηση των εργοδοτών. Αυτό συνέβαινε σε εποχές που αμείβονταν λιγότερο από τους άντρες, και αυτό μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με έξυπνο τρόπο ώστε να πέσουν τα επίπεδα των ανδρικών μισθών. Όποιος άντρας ήθελε να δουλέψει έπρεπε ν’ αποδεχτεί χαμηλότερο μισθό από το κανονικό, αλλιώς θα προσλάμβαναν γυναίκα στη θέση του. Οπότε και τα δυο φύλα είχαν «δικαίωμα στην εργασία», με το αζημίωτο για τον εργοδότη…

Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στα σημερινά θέματα ισότητας. Αν και βρίσκουμε κάπως απίθανο οι λόγοι που υπάρχουν διακρίσεις να είναι η φροντίδα για το «γενικό καλό» που αναφέρει το Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών του Λονδίνου, θα συμφωνήσουμε με το ότι τη γυναίκα που όντως έχει οικογένεια και παιδιά δεν την συμφέρει να καταναλώνει στη δουλειά της τον ίδιο χρόνο και την ίδια ενέργεια που καταναλώνει ένας άντρας (αν και θεωρούμε ότι ΚΑΙ οι άντρες θα έπρεπε να εργάζονται λιγότερες ώρες). Η γυναίκα χρειάζεται περισσότερες γονικές άδειες, και πρέπει να παραμένει λιγότερο χρόνο στο χώρο εργασίας ώστε να έχει τη δύναμη να λειτουργήσει ως παιδαγωγός και πραγματική ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΗΣ (νοικοκυρά). Δεν μπορεί να είναι πραγματικά ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ μια εργαζόμενη που γυρίζει ψόφια από τη δουλειά και έχει να κάνει και όλες τις δουλειές του σπιτιού, ή στην καλύτερη περίπτωση να ξεκουραστεί όπως μια τουρίστρια σε ξενοδοχείο, μέσα σ’ ένα χώρο που ουσιαστικά καθορίζεται κι εξουσιάζεται από τη μητέρα της ή την πεθερά της, ή το όποιο άλλο πρόσωπο την αναπληρώνει τις ώρες που λείπει. Δεν μπορεί έτσι κατάκοπη να αντιμετωπίσει ως παιδαγωγός τα παιδιά της, τα οποία πιθανότατα κάποια γιαγιά έχει σε όλο το διάστημα της απουσίας της εμποτίσει με ιδέες και συμπεριφορές που η ίδια η μητέρα δεν εγκρίνει. Αυτά τα πράγματα δεν είναι ούτε προς το συμφέρον της γυναίκας, ούτε προς το συμφέρον των παιδιών, ούτε προς το συμφέρον των γιαγιάδων – που περίμεναν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους για να ξεκουραστούν, και τώρα που δεν έχουν πια ούτε τη δύναμη ούτε το κουράγιο της νιότης, αναλαμβάνουν και πάλι τέτοια καθήκοντα! Κοντολογίς, αυτά τα πράγματα δεν είναι προς το συμφέρον της κοινωνίας.

Κι επειδή δεν είμαστε τόσο μη-ρεαλίστριες ώστε να προσδοκούμε από την εργοδοσία να σκεφτεί το καλό της κοινωνίας περισσότερο απ’ ότι την τσέπη της, και ν’ αντιμετωπίσει τον κάθε εργαζόμενο ανάλογα με τις ανάγκες του, ζητάμε από το ΚΡΑΤΟΣ να μειώσει δραστικά (όχι για μισή ώρα…) το ωράριο εργασίας για τις οικογενειάρχες, χωρίς μείωση αποδοχών, ή – κάτι που ίσως δεν συμφέρει τους άντρες εργαζόμενους αλλά είναι κι αυτό μια πρόταση – να επιδοτήσει το ίδιο το κράτος, με ποσό που θα παίζει το ρόλο συμπληρωματικής αμοιβής, τις γυναίκες που θα πληρώνονται λιγότερο επειδή θα εργάζονται λιγότερο, ώστε να μπορούν να φροντίσουν καλύτερα την οικογένειά τους.

Και βέβαια αφού η κοινωνία έχει αναθέσει τις περισσότερες ευθύνες για την ανατροφή των παιδιών στις γυναίκες, πρέπει το κράτος να προσφέρει ασφάλιση και στις νοικοκυρές με παιδιά, γιατί αυτές δεν είναι «γυναίκες που δεν εργάστηκαν ποτέ» αλλά γυναίκες που δεν πληρώθηκαν ποτέ για την εργασία τους.

Παράλληλα όπως αναγνωρίζεται ως κοινωνική θητεία ο στρατός, έτσι πρέπει να αναγνωριστεί και η μητρότητα. Μια δίκαιη πρόταση είναι, να θεωρείται συντάξιμος χρόνος το εννεάμηνο της κύησης καθώς και τα δυο πρώτα χρόνια μετά τη γέννηση του παιδιού, οπότε η φροντίδα της μητέρας προς αυτό είναι πιο εντατική. Και ο συντάξιμος αυτός χρόνος, να μην είναι σαν την αναγνώριση στρατιωτικής υπηρεσίας την οποία πρέπει να πληρώσει ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος, αλλά να προσφέρεται στις μητέρες τιμής ένεκεν από την πολιτεία. Θα μπορούσαμε ακόμα να προτείνουμε η γέννηση και ανατροφή ενός παιδιού να είναι αρκετή προϋπόθεση για να πάρει μια νοικοκυρά την ελάχιση σύνταξη, και η ασφαλιστική κλάση να μεταβάλλεται με τη γέννηση περισσότερων παιδιών, ώστε μια πολύτεκνη μητέρα να παίρνει μια σύνταξη σεβαστή και όχι τα ψίχουλα που παίρνει τώρα.

Αυτά είναι μέτρα που εξυπηρετούν την ισότητα, όχι το να είναι υτοχρεωτικό να κατεβάζει το κάθε κόμμα έναν Χ αριθμό γυναικών υποψηφίων στις εκλογές. Αν δεν υλοποιηθούν τέτοια μέτρα που να λαμβάνουν υπόψη τα περί «γενικού καλού» που επισημαίνει το Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών του Λονδίνου, τότε δεν θα υπάρχει ισότητα ανδρών και γυναικών, αλλά ισοπέδωση και εκμετάλλευση όλων. Και αφού οι γυναίκες έχουμε κερδίσει το δικαίωμα της ψήφου, είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ να εξετάζουμε τους πολιτικούς, άντρες και γυναίκες, με βάση το αν είναι πρόθυμοι να υλοποιήσουν τέτοια μέτρα προς όφελός μας. Διαφορετικά το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι δεν ωφελεί τις γυναίκες ως ΣΥΝΟΛΟ, αλλά τις «μητέρες του έθνους», που το χρησιμοποιούν για να βελτιώσουν τη ΔΙΚΗ τους κατάσταση και το ΔΙΚΟ τους μισθό.

Πέντε είδωλα για το γυναικείο κίνημα

Κατά καιρούς το γυναικείο κίνημα έχει λατρέψει διάφορα είδωλα, ίσως χωρίς να τα εξετάσει προσεκτικά, ίσως και επηρεασμένο από άλλους που είχαν σκοπιμότητες και συμφέροντα τελείως διαφορετικά από αυτά του γυναικείου κινήματος, και απλώς το χρησιμοποίησαν για να κάνουν τη δουλειά τους. Τέτοια είδωλα θα παρουσιάζονται σ’ αυτές τις σελίδες, όχι απαραίτητα με σειρά σπουδαιότητας αλλά με τη σειρά που μας έρχονται στο μυαλό.

Είδωλο Νο 1: Η άμβλωση ως «αναπαραγωγικό δικαίωμα»

Η αναγωγή των αμβλώσεων σε «αναπαραγωγικό δικαίωμα», μια καθαρά αντρική επινόηση που ξεκίνησε από τον κ. Λάρυ Λάντερ, όπως μπορείτε να δείτε σε άλλη δημοσίευσή μας, και που μόνο τη γυναίκα δεν ωφελεί τελικά. Αντιθέτως τη βλάπτει περισσότερο από κάθε άλλον, αμέσως μετά από το έμβρυο.

Είδωλο Νο 2: Ισότητα στην εργασία

Η απαίτηση για ισότητα στην εργασία. Είμαστε πεπεισμένες ότι μια γυναίκα με παιδιά με οικογένεια δεν μπορεί να έχει «ίση μεταχείριση» με τον άντρα συνάδελφό της. Πρέπει να εργάζεται λιγότερες ώρες και να παίρνει περισσότερες άδειες. Σε αντίθετη περίπτωση επωμίζεται πολύ περισσότερες ευθύνες και βάρη από τον άντρα συνάδελφό της, και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με την ίδια επιτυχία στο γονεϊκό της ρόλο. Θα πείτε, αν εργάζεται λιγότερες ώρες δεν θα παίρνει και λιγότερα χρήματα; Όχι, δεν είναι απαραίτητο. Αυτό το θέμα έχει διευθετηθεί από το κράτος σε άλλες πολιτισμένες και προοδευμένες χώρες του κόσμου.

Είδωλο Νο 3: Αμαζονομανία

(Ή ίσως αμαζονολατρεία). Η μανία που έχουν μερικές γυναίκες με τις Αμαζόνες, τις οποίες μέχρι που προβάλλουν ως «πνευματικούς προγόνους» του γυναικείου κινήματος. Αλήθεια, γιατί οι «βίαιες τάσεις» των αντρών καταδικάζονται και γίνεται τόση κουβέντα για τον «αντρικό πολιτισμό» που «γεννά πολέμους και βία», και τη «ρατσιστική αντιμετώπιση των γυναικών από τους άντρες», και από την άλλη εξυψώνεται με τέτοια σπουδή ένας πολιτισμός που, αν είναι όπως μας τον περιγράφουν, ΑΠΕΚΛΕΙΕ ρατσιστικά τα αρσενικά παιδιά από την κοινωνία του και τα έστελνε στον εκτός κοινωνίας μπαμπά, ενώ η βασική ασχολία του ήταν ο ΠΟΛΕΜΟΣ και η ΒΙΑ; Αν είναι αλήθεια το γραφόμενο από αρχαίους συγγραφείς, ότι οι Αμαζόνες ακρωτηρίαζαν τον ένα τους μαστό για να είναι πιο αποτελεσματικές στον πόλεμο, είναι αυτό παράδειγμα προς μίμηση που πρέπει να θαυμάσουμε; Και πώς συμβιβάζεται αλήθεια με τον παράλληλο θαυμασμό προς τη «μητέρα φύση» και την προτροπή να «ακολουθήσουμε τη φύση» και να μην την παραβιάζουμε;

Είδωλο Νο 4: Αρχαιοπληξία

Μετά την αμαζονοπληξία, η αρχαιοπληξία για λόγους «εξύψωσης της γυναίκας». Δεν υπήρχε καμιά εξύψωση της γυναίκας τουλάχιστον στο 90% των αρχαίων πολιτισμών, και η λεγόμενη «θεοποίηση» της γυναίκας δεν αφορούσε κάποια ισότητα ή ανωτερότητά της, αλλά την θεοποίηση ιδιοτήτων της που είτε θεωρούνταν χρήσιμες/απαραίτητες για το ανθρώπινο είδος (αναπαραγωγή) είτε απολαυστικές για το αντίθετο φύλο που είχε την εξουσία (σεξ). Η «μεγάλη θεά» Αφροδίτη ήταν αυτή με τους ναούς-πορνεία όπου γυναίκες παραδίδονταν να «υπηρετήσουν τη θεά» παρά τη θέλησή τους, κάνοντας πλούσιους τους ιερείς της «θεάς» (δείτε περισσότερα εδώ και εδώ). Ο Χριστιανισμός ήταν αυτός που έβαλε τη γυναίκα στο ίδιο επίπεδο με τον άντρα, όπως έβαλε και τους φτωχούς στην ίδια θέση με τους πλούσιους: όλοι ήταν ίσοι μπροστά στο Θεό.

Είδωλο Νο 5: Γυναίκες στην εξουσία

«Εάν υπάρχουν γυναίκες στην εξουσία, η κοινωνία θα είναι πιο δίκαιη και τα θέματα των γυναικών καλύτερα τακτοποιημένα». Σε όποιον – όποια σας λέει τέτοια, θυμίστε τη Μάργκαρετ Θάτσερ και ίσως να συνέλθει λίγο. Αν δεν ηρεμήσει, ρωτήστε τι βελτίωση έφερε στη θέση των γυναικών η Γκόλντα Μέιρ π.χ. κι αφήστε τον να ψάχνει. Και άλλα πολλά παραδείγματα θα μπορούσαμε να φέρουμε, αλλά είναι πολλά και βαριόμαστε να τα γράφουμε.

Είδωλο Νο 6: Η… Λίλιθ.

ΕΚΤΡΩΣΗ: ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

της Frederica Matthews Green

Αν πραγματικά θέλουμε να υποστηρίξουμε τα δικαιώματα των γυναικών, είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε την αλήθεια για την έκτρωση και να δουλέψουμε με στόχο να σταματήσει να εφαρμόζεται. Πριν από πολλά χρόνια είχα άλλη άποψη. Στο κολέγιο συνηγορούσα για την κατάργηση των νόμων περιορισμών των εκτρώσεων και υποστήριζα τις φίλες μου που πήγαιναν σε άλλη Πολιτεία να κάνουν έκτρωση.  Όταν πρωτοεμφανίστηκε το κίνημα του φεμινισμού οι γυναίκες αντιμετώπιζαν φοβερά εμπόδια. Μια τυπική γυναίκα την θεωρούσαν τότε απλώς ως μια ελκυστική ύπαρξη, χωρίς όμως μυαλό. Οπωσδήποτε ανίκανη να διευθύνει μια επιχείρηση, κάποια που ίσως δεν θα έπρεπε να έχει ούτε δικαίωμα ψήφου.

Αλλά τα εμπόδια δεν ήταν μόνο πολιτικά. Νιώθαμε από τη φύση μας ευάλωτες, καθώς οι στατιστικές βιασμών έδειχναν άνοδο και το γυναικείο σώμα γινόταν αντικείμενο διαφημίσεων ή διασκεδάσεων. Η υποτίμηση που έδειχνε ο κόσμος προς τις ικανότητές μας συνδυαζόταν με βάρβαρες διαθέσεις προς τα σώματα μας, τα οποία κινδύνευαν εξωτερικά με βίαιη μεταχείριση, εσωτερικά δε τα απειλούσε η ξένη εισβολή. Γιατί μια εγκυμοσύνη που δεν την είχαμε προγραμματίσει τη θεωρούσαμε σαν εισβολέα, σαν ένα εχθρό αποφασισμένο να ιδρύσει αποικία μέσα στο σώμα κάποιου άλλου και να καταστρέψει τα σχέδιά του. Θεωρούσαμε ως πρώτιστο δικαίωμα τού καθενός να κρατά το σώμα του ασφαλές, αποκλειστικά δικό του και υγιές. Χωρίς αυτό, όλα τα άλλα δικαιώματα ήταν χωρίς σημασία.

Πιστεύω ακόμα ακράδαντα ότι οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να προστατεύουν το σώμα τους. Γι αυτό τώρα αντιτίθεμαι στην έκτρωση. Το δικαίωμα μιας γυναίκας αρχίζει από τη στιγμή που το σώμα της αρχίζει να υπάρχει. Είναι δικό της και πρέπει να προστατεύεται, χωρίς να έχει σημασία που ζει, ακόμα και στη μήτρα τής μητέρας της. Το ίδιο  ισχύει και για τον αδελφό της που είναι αγόρι.

Για χρόνια υιοθέτησα την άποψη ότι το αγέννητο παιδί ήταν μόνο μια μάζα από ιστούς. Όταν συμπτωματικά έμαθα τα σχετικά με μια έκτρωση σε περίπτωση προχωρημένης εγκυμοσύνης, τρόμαξα από την περιγραφή τής σύριγγας που το στόμιό της χοροπηδούσε μέσα στην κοιλιά τής μητέρας, καθώς το παιδί της περνούσε τις οδύνες τού θανάτου. Έμαθα ακόμα ότι οι εκτρώσεις σε πρώιμα σταδία εγκυμοσύνης δεν είναι πιο ευγενικές. Το παιδί τεμαχίζεται κομμάτι κομμάτι και απορροφάται μέσω ενός αυλού σε μια σακούλα γεμάτη αίμα. Το χειρότερο απ όλα, έμαθα ότι το 1981 ο γιατρός William Cates των Centers for Disease Control έκανε την εκτίμηση ότι 400 -500 φορές το χρόνο βγαίνουν ζωντανά παιδιά μετά από εκτρώσεις σε προχωρημένα σταδία εγκυμοσύνης, τα οποία θανατώνονται με στραγγαλισμό, πνιγμό, ή απλώς αφήνονται μέσα σ ένα δοχείο σε ένα σκοτεινό θάλαμο μέχρι να σταματήσει οριστικά το κλαψούρισμά τους.

Δεν μπόρεσα να αρνηθώ ότι είχα μπροστά μου μια αποτρόπαιη πράξη βίας. Ακόμα κι αν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία ότι το αγέννητο ήταν ένα πρόσωπο, αν είχα δει κάποιον να κάνει το ίδιο πράγμα σ ένα γατάκι, θα είχα νιώσει φρίκη. Ο φεμινισμός που οραματιζόταν μια νέα δίκαιη κοινωνία είχε υιοθετήσει μια πράξη τόσο κατάφορα άδικη!

Στους Αδελφούς Καραμαζώφ, κάποιος ρωτήθηκε αν θα ήταν διατεθειμένος να γίνει ο αρχιτέκτονας ενός καινούργιου κόσμου, στον οποίον όλοι οι άνθρωποι θα ήταν ευτυχισμένοι και ειρηνικοί, με την αναγκαία και αναπόφευκτη προϋπόθεση να βασανιστεί μέχρι θανάτου ένα και μόνο μικροσκοπικό πλάσμα – ένα μωρό… επί παραδείγματι -, και να θεμελιωθεί το οικοδόμημα εκείνο επάνω στα δάκρυά του, που δεν θα απολάμβαναν την απόδοση δικαιοσύνης. Όμως δεν κρύβεται μόνο ένας θάνατος κάτω από αυτό το οικοδόμημα τού σύγχρονου κόσμου, αλλά δεκάδες εκατομμυρίων, και προστίθενται χιλιάδες ακόμα κάθε μέρα. Η δικαιοσύνη δεν είναι δυνατόν να οικοδομηθεί πάνω σ ένα τέτοιο αιματοβαμμένο θεμέλιο.

Έχουν οι γυναίκες ωφεληθεί από τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων; Κάποιος έχει ωφεληθεί, όχι όμως η γυναίκα, που καταφεύγει στην έκτρωση. Η βιομηχανία εκτρώσεων έχει κέρδη περίπου 500 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο, και η πώληση των μελών των αγέννητων παιδιών μπορεί να ανεβάσει το ποσό αυτό σε δισεκατομμύρια. Η μέση γυναίκα

όμως δεν κερδίζει, αλλά χάνει όταν κάνει έκτρωση. Χάνει πρώτα τις εκατοντάδες δολάρια που πρέπει να πληρώσει για την επέμβαση. Δεύτερον, πρέπει να περάσει μέσα από μια εξευτελιστική διαδικασία, να υποστεί μια εισβολή στο εσωτερικό της χειρότερη από βιασμό, καθώς η μήτρα της εκκενώνεται από κάθε απομεινάρι ζωής με αναρροφητική αντλία, κατά τρόπο βίαιο και αφύσικο. Μερικές γυναίκες θα τις κυνηγάει ο ήχος αυτής τής αντλίας για όλη τους τη ζωή.

Τρίτον, μπορεί να χάσει την υγεία της. Στο σώμα τής γυναίκας υπάρχει μια οικολογία με λεπτές ισορροπίες, που δεν ανέχεται να διαταράσσονται οι φυσικές διεργασίες της υγείας της με μηχανικές επεμβάσεις. Εκτός από τις περιπτώσεις γυναικών που παθαίνουν διάτρηση μήτρας ή πεθαίνουν πάνω στο χειρουργικό τραπέζι των εκτρώσεων, υπάρχουν κι άλλες πιο κρυφές βλάβες. Η είσοδος τής μήτρας, ο αυχένας της, είναι κατασκευασμένος ώστε να διαστέλλεται σταδιακά κατά τη διάρκεια μερικών ημερών προς το τέλος τής εγκυμοσύνης. Στην έκτρωση όμως ο αυχένας τραβιέται βίαια για να ανοίξει σε μερικά λεπτά. Οι ευαίσθητες μυϊκές ίνες μπορεί να βλαφτούν έτσι ώστε να προκαλούνται αποβολές, βλάβη που μπορεί να γίνει αντιληπτή πολύ αργά, όταν μια εγκυμοσύνη αργότερα θα είναι επιθυμητή.

Αλλά ενώ ο αυχένας μπορεί να ανοιχθεί, η μήτρα δεν έχει κατασκευαστεί για να εκκενώνεται με αντλία κενού.

Μικροτραυματισμοί και αμυχές αφήνουν ουλές οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε ενδομητρίτιδα. Όταν οι ουλές αυτές είναι κοντά στις εξόδους των σαλπίγγων (ωαγωγών), τα ανοίγματα  μπορεί να παραμορφωθούν. Έτσι, ενώ τα μικρά σπερματοζωάρια μπορούν να εισχωρήσουν μέσα στις σάλπιγγες από πολύ μικρά ανοίγματα και το ωάριο να γονιμοποιηθεί, το γονιμοποιημένο ωάριο, μερικές εκατοντάδες φορές μεγαλύτερο από το σπερματοζωάριο, δεν μπορεί να περάσει στη μήτρα από τα ίδια μικρά ανοίγματα. Προσφύεται λοιπόν στη σάλπιγγα και αρχίζει να αναπτύσσεται εκεί μέσα έως ότου το μέγεθος τού παιδιού φτάσει στο όριο αντοχής της. Αν η κατάσταση αυτή (εξωμήτρια κύηση) δεν διαγνωσθεί εγκαίρως, η σάλπιγγα ρήγνυται, το παιδί πεθαίνει και η μητέρα διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο. Όταν διαβάζει κανείς ότι ο ρυθμός εμφανίσεως εξωμήτριων κυήσεων στην Αμερική αυξήθηκε κατά 500% μεταξύ των ετών 1970 και 1987, πρέπει προφανώς να αναζητήσει την αιτία στη σημαντικότερη διαταραχή στην υγιεινή της αναπαραγωγικής λειτουργίας των γυναικών κατά την περίοδο αυτή (δηλαδή στις εκτρώσεις). Και όμως ο πολλαπλασιασμός των βλαβών που σχετίζονται με εξωμήτριες κυήσεις προβάλλεται σαν απόδειξη του ότι η εγκυμοσύνη είναι πιο επικίνδυνη από την έκτρωση!

Σε άλλες περιπτώσεις, οι ουλές στις εξόδους των σαλπίγγων μπορεί να προκαλέσουν ολοκληρωτική βλάβη. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το σπερματοζωάριο δεν μπορεί να συναντήσει το ωάριο και η γυναίκα παθαίνει οριστική στείρωση.  Ήθελε ίσως να κάνει έκτρωση σε μία της μόνο εγκυμοσύνη, αλλά η έκτρωση αυτή κάλυψε μια και καλή όλες τις πιθανές εγκυμοσύνες σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή της.

Και ερχόμαστε στην πιο συντριπτική απώλεια για τη γυναίκα, την απώλεια του ίδιου του παιδιού της. Η ρητορεία γύρω από την έκτρωση περιγράφει το αγέννητο παιδί σαν παράσιτο, σαν έναν όγκο, σαν μια μάζα από ιστούς. Στην πραγματικότητα είναι το παιδί της. Τόσο όμοιο μ’ αυτήν, όσο και οποιοδήποτε άλλο παιδί που θα ήθελε να αποκτήσει στο μέλλον. Θα έχει κάτι από την εμφανισή της, τα ταλέντα της, θα είναι ένας κλάδος τού οικογενειακού της δέντρου.

Με την έκτρωση, προσφέρει το παιδί της θυσία στο δικαίωμά της να συνεχίσει το είδος τής ζωής που κάνει, μια θυσία που θα καταστήσει όλη την υπόλοιπη ζωή της στοιχειωμένη.

Και αυτό γιατί η τελευταία (απώλεια) είναι αυτή η απώλεια τής ειρήνης τού λογικού της. Πολλές γυναίκες θλίβονται βαθιά και σιωπηλά μετά την έκτρωση. Η θλίψη τους αγνοείται από την κοινωνία που νομίζει ότι νιώθουν ευγνωμοσύνη για την ελευθερία που έχουν να κάνουν έκτρωση. Μερικές υποφέρουν από κατάθλιψη, από εφιάλτες, από σκέψεις αυτοκτονίας. Άλλες ξυπνούν τη νύχτα νομίζοντας ότι ακούν ένα μωρό να κλαίει. Ένας άνδρας που είδε τη σύζυγό του να αποδιοργανώνεται πλήρως μετά από μια έκτρωση απόρησε: Τι είδους συναλλαγή είναι αυτή; Κερδίζεις τον έλεγχο του σώματος σου, χάνεις τον έλεγχο του μυαλού σου! Πάντως, το παιδί που χάθηκε στην έκτρωση δεν πρόκειται να ξυπνάει τη μάνα του τη νύχτα. Αυτό η γυναίκα το κέρδισε, τουλάχιστον προς το παρόν…

Για όλες αυτές τις απώλειες οι γυναίκες δεν κερδίζουν τίποτε άλλο εκτός από το δικαίωμά τους να κινούνται χωρίς δεσμεύσεις στο χώρο τους. Η έκτρωση δε θεραπεύει καμιά αρρώστια, σε καμιά γυναίκα δεν προσφέρει πρόοδο. Το μόνο που κάνει είναι να προσαρμόσει τη γυναίκα δια τού χειρουργείου σ ένα πολιτισμό που θεωρεί την εγκυμοσύνη και την ανατροφή παιδιών ως φορτίο δυσβάστακτο. Εάν υποθέσουμε ότι οι γυναίκες αποτελούν μια καταπιεσμένη κοινωνική ομάδα, θα είναι η μόνη τέτοια ομάδα που καταφεύγει στο χειρουργείο για να επιτύχει την ισότητα. Στην ελληνική μυθολογία, ο Προκρούστης ήταν ένας οικοδεσπότης που προσέφερε φιλοξενία. Αν δεν είχες το κατάλληλο μέγεθος για το κρεβάτι του, ή θα σε τραβούσε ή θα σ έκοβε για να σε προσαρμόσει σ αυτό. Η χειρουργική τράπεζα της έκτρωσης είναι η προκρούστεια κλίνη του σύγχρονου φεμινισμού, την οποία, με ακατανόητη διαστροφή, τα θύματα της την διεκδικούν διαδηλώνοντας στους δρόμους.

Οι αρχικές τάσεις τού φεμινισμού είδαν αυτή την υπόθεση πιο καθαρά. Η Susan B. Anthony ονόμασε αυτή την πράξη φόνο παιδιού κι έκανε έκκληση για πρόληψη, όχι απλώς τιμωρία… αυτής της φοβερής πράξης. Οι φεμινίστριες του19ου αιώνος ομόφωνα καταδίκαζαν την έκτρωση. Η Elisabeth Cady Stanton την κατέτασσε στην παιδοκτονία, και διακήρυττε ότι και αν ακόμη καταντούσαμε να θεωρούμε τις γυναίκες σαν περιουσιακά στοιχεία, αυτό δεν θα ήταν χειρότερο για τις γυναίκες από το να φέρονται προς τα παιδιά τους σαν να ήταν ιδιοκτησία τους. Η συνάδελφός τους Matie Brinklerhoff παρομοίαζε την έκτρωση σαν κάποιον που καταφεύγει στη ληστεία μόλις νιώσει πείνα..

Το ερώτημα παραμένει: θέλουν οι γυναίκες την έκτρωση; Όχι βέβαια όπως θα ήθελαν μια Porsche ή ένα παγωτό χωνάκι. Όπως ένα ζώο που έχει πιαστεί σε παγίδα προσπαθεί να ελευθερωθεί κόβοντας το πόδι του με τα δόντια, έτσι και η γυναίκα που αναζητά την έκτρωση προσπαθεί να διαφύγει από μια δύσκολη κατάσταση σε μια πράξη βίας και αυτοκαταστροφής. Η έκτρωση δεν είναι σημάδι ελευθερίας των γυναικών, είναι σημάδι απελπισίας.

Πώς προέκυψε αυτή η απελπισία; Δύο τάσεις τού μοντέρνου φεμινισμού, υιοθετημένες από μια παλαιότερα καθιερωμένη δομή γνωρισμάτων ανδρικής ισχύος, συνδυάστηκαν έτσι ώστε να καταστεί η έκτρωση αναγκαία. Ο φεμινισμός, όπως επεκράτησε τελευταία, επεδίωξε κυρίως να ανοίξει για τις γυναίκες τις πόρτες τής επαγγελματικής και δημόσιας ζωής και επιπλέον, υποστήριξε με πάθος τη σεξουαλική τους ελευθερία. Εν τούτοις, αν και η δημόσια ζωή δυσχεραίνεται από την ευθύνη για τα παιδιά, ενώ εξ άλλου η ανεύθυνη σεξουαλική δραστηριότητα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να προκύψουν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Αυτό το δίλημμα (η ταυτόχρονη υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής που παράγει παιδιά και ενός άλλου για τον οποίο τα παιδιά είναι εμπόδια) βρίσκει τη λύση του στο τραπέζι των εκτρώσεων.

Εάν θέλουμε πράγματι μια κοινωνία που να υποστηρίζει και να σέβεται τις γυναίκες, πρέπει να ξεκινήσουμε από τον περιορισμό των μη προγραμματισμένων εγκυμοσυνών. Τα αντισυλληπτικά αποτυγχάνουν. Οι μισές απ όσες γυναίκες έκαναν έκτρωση παραδέχθηκαν ότι χρησιμοποιούσαν αντισυλληπτικά. Έτσι, για να περιοριστούν οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες πρέπει να επιστρέψουμε στη σεξουαλική υπευθυνότητα. Αυτό σημαίνει είτε να αποφεύγει κανείς τη σεξουαλική δραστηριότητα, όταν η γέννηση ενός παιδιού δεν είναι επιθυμητή, είτε να είναι έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες του για τις ζωές που θα συλληφθούν έστω και παρά τη θέλησή του. Να αποφασίσει π.χ. να διαθέσει το παιδί προς υιοθεσία, να προχωρήσει προς το γάμο, ή να εξασφαλίσει την πιστή και συνεπή οικονομική στήριξη τού παιδιού και από τον άλλο συνυπεύθυνο. Η χρήση αντισυλληπτικών δεν μπορεί να αντικαταστήσει την υπευθυνότητα, όπως η χρήση ζωνών ασφαλείας στα αυτοκίνητα δεν δίνει το δικαίωμα σε κανένα να τρέχει ανεξέλεγκτα με όση ταχύτητα θέλει. Δεν ευθύνεται το παιδί για τη σύλληψή του. Είναι απάνθρωπη αδικία να διεκδικούμε το δικαίωμα να το κομματιάζουμε προκειμένου να συνεχίσουμε τη σεξουαλική μας δραστηριότητα χωρίς κανένα φραγμό.

Δεύτερον, πρέπει να πάψουμε να θεωρούμε τη συνέχιση μιας εγκυμοσύνης και το μεγάλωμα παιδιών ως βάρος επαχθές. Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι οι γυναίκες πρέπει να παίξουν ένα ρόλο στη δημόσια ζωή τής κοινωνίας μας. Τα ταλέντα τους και οι ικανότητές τους είναι εξ ίσου πολύτιμες με αυτές των ανδρών και δεν υπάρχει λόγος να τους απαγορεύσουμε να μπουν στον επαγγελματικό στίβο. Αλλά όσα χρόνια το παιδί είναι μικρό, μητέρα και παιδί προτιμούν να είναι μαζί. Εάν οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να διακόψουν προσωρινά στο μέσον την καριέρα τους, πρέπει να έχουν, όπως είπαμε και παραπάνω, πιστούς και υπεύθυνους άντρες να τις στηρίζουν. Και στους δύο γονείς μπορεί να παραχωρηθεί το δικαίωμα ενός ελαστικού ωραρίου στους τόπους εργασίας. Γονείς που έχουν παιδιά στο σχολείο πρέπει να μπορούν να προσαρμόζουν το ωράριό τους λαμβάνοντας υπ’ όψιν το σχολικό ωράριο. Μπορούν ακόμα να εξοικονομηθούν τα έξοδα γραφείου για τις επιχειρήσεις, μετακινήσεων στους τόπους εργασίας και αμοιβής του προσωπικού που θα  φυλάει τα παιδιά, αν δοθεί η ευκαιρία στους γονείς να παρέχουν την εργασία τους από το σπίτι, όπου αυτό είναι δυνατόν. Πρέπει επίσης οι γυναίκες να γίνονται δεκτές πίσω στη δουλειά, όταν αποφασίσουν να επιστρέψουν, τα δε χρόνια που έμειναν στο σπίτι τους να υπολογίζονται ως χρόνος χρήσιμης μαθητείας στο μάνατζμεντ, στην εκπαίδευση και στην ικανότητα διαπραγματεύσεων.

Τα δικαιώματα των γυναικών δεν έρχονται σε σύγκρουση με αυτά των παιδιών τους. Η εμφάνιση μιας τέτοιας σύγκρουσης είναι δείγμα ότι κάτι πάει στραβά στην κοινωνία. Όταν οι γυναίκες επιτύχουν το σεβασμό της σεξουαλικής λειτουργίας και την επαγγελματική ευελιξία που χρειάζονται δεν θα καταφεύγουν πια, σαν σ’ ένα υποκατάστατο, στην αιματηρή αδικία της έκτρωσης.

Φεμινισμός και εκτρώσεις, μια ιστορία που δεν έχετε ξανακούσει

της Μαρίας Δημητριάδου

Όπως γνωρίζουμε, ο φεμινισμός, το ιδεολογικό κίνημα που διεκδικεί την εξίσωση της γυναίκας με τον άντρα σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής, ξεκίνησε ως θεωρία με την Γαλλική Επανάσταση και με την συνεχή πάλη των θιασωτριών του, που κάποιες φορές είχε βίαιη μορφή, κατάφερε να κερδίσει αρχικά το δικαίωμα των γυναικών στην ψήφο, πρώτα στην Αγγλία κι έπειτα στην Αμερική. Ακολούθησε σταδιακή κατάργηση των διακρίσεων στις σπουδές, στην εργασία και τον γάμο, και σήμερα πια μπορούμε να μιλάμε για ισοπολιτεία ανδρών και γυναικών στις περισσότερες χώρες του Δυτικού κόσμου. Νόμοι άδικοι, όπως ένας αμερικανικός του 19ου αιώνα που όριζε, εάν ο άντρας μιας γυναίκας πέθαινε όσο εκείνη ήταν έγκυος, να της πάρουν το παιδί μόλις γεννηθεί και να το δώσουν σε κάποιον κηδεμόνα που είχε ορίσει ο πατέρας, θεωρούνται σήμερα απολιθώματα και δύσκολα μπορούμε να πιστέψουμε ότι κάποτε ίσχυαν.

Στο μυαλό πολλών ανθρώπων, ο φεμινισμός και η αποποινικοποίηση της έκτρωσης είναι συνδεδεμένα, καθώς θεωρούν ότι βασικό και θεμελιώδες αίτημα του φεμινισμού είναι να έχει η γυναίκα δικαίωμα να διακόπτει την εγκυμοσύνη της. Πολλοί Έλληνες θα θυμούνται ασφαλώς τις διαδηλώσεις με το αίτημα «Έξω οι νόμοι από το κορμί μας» «Ελεύθερες και δωρεάν εκτρώσεις» κ.α. που προηγήθηκαν της αποποινικοποίησης των εκτρώσεων στη χώρα μας. Είναι όμως πράγματι έτσι; Τι πίστευαν για την έκτρωση οι πρώτες, μαχητικές φεμινίστριες, αυτές που με τον αγώνα και τις φυλακίσεις τους έθεσαν τα θεμέλια της σημερινής ισοπολιτείας;

Το βιβλίο «Υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών» («A Vindication of the Rights of Women») που η Mary Wollstonecraft έγραψε το 1792 στην Αγγλία αποτελεί σταθμό στην ιστορία του φεμινιστικού κινήματος. Εκεί η συγγραφέας όχι μόνο υπεραμύνθηκε των δικαιωμάτων των γυναικών, αλλά επίσης καταδίκαζε την έκτρωση και την παιδοκτονία. Στην Αμερική, οι Susan B. Anthony και Elizabeth Cady Stanton συνέχισαν τις προσπάθειές της να ενδυναμώσουν τις γυναίκες. Η Serrin Foster αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι δυο πρωτοπόρες φεμινίστριες «εργάστηκαν για να κερδίσουν δικαίωμα ψήφου, δικαίωμα να συγκεντρωνόμαστε και να μιλάμε ελεύθερα, δικαίωμα να κρατάμε τα παιδιά μας αν χωρίσουμε και να κληρονομούμε εάν παντρευόμαστε. Αγωνίστηκαν επίσης για το δικαίωμα των γυναικών να φοιτούν στο κολέγιο.

Λιγότερο γνωστή είναι η προσπάθειά τους να κάνουν την έκτρωση παράνομη. Οι πρώτες Αμερικανίδες φεμινίστριες εργάστηκαν σε μια ταραγμένη συμμαχία με το ανδροκρατούμενο αντρικό επάγγελμα και τα μέσα για να κηρυχθεί η έκτρωση παράνομη. Πίστευαν ότι η έκτρωση παραβιάζει τα βασικά αξιώματα του φεμινισμού, που περιελάμβαναν μη βία, κατάργηση των διακρίσεων και δικαιοσύνη για όλους.

Έτσι οι ίδιες γυναίκες που αγωνίστηκαν για το δικαίωμα των σκλάβων να είναι ελεύθεροι και για το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν, αγωνίστηκαν επίσης για το δικαίωμά μας στη ζωή. Τόνιζαν συστηματικά την εξάλειψη των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες, με το να αναφέρονται στις αρχικές αιτίες.»

Αλλά ας δούμε πιο συγκεκριμένα, τις απόψεις των διακεκριμένων φεμινιστριών για την έκτρωση . Στην «Υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών», η Mary Wollstonecraft επικρίνει, με καυστικούς όρους του 18ου αι. τη σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών, και καταλήγει:

«Κατά συνέπεια, οι γυναίκες γίνονται πιο αδύναμες… από όσο έπρεπε να είναι… δεν έχουν αρκετή δύναμη για να ασκήσουν το βασικό καθήκον τής μητέρας… και θυσιάζουν τη γονική στοργή στο βωμό της λαγνείας… είτε καταστρέφουν το έμβρυο μέσα στη μήτρα, είτε το πετούν όταν γεννηθεί… Η φύση απαιτεί σεβασμό σε όλα, κι αυτοί που παραβιάζουν τους νόμους της σπάνια τους παραβιάζουν ατιμωρητί».

Η Susan B . Anthony , στο έντυπο που εξέδιδε με τίτλο «Η επανάσταση», (και όπου η «Υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών» δημοσιευόταν σε συνέχειες) αποκαλούσε την έκτρωση «φόνο παιδιού» και είχε γράψει:

  • «Ένοχη; Ναι. Ανεξάρτητα με το ποιο ήταν το κίνητρο, η αγάπη ή η άνεση ή η επιθυμία να σώσει από τη δυστυχία το αθώο αγέννητο παιδί, η γυναίκα που κάνει αυτή την πράξη είναι φρικτά ένοχη. Αυτό θα βαραίνει τη συνείδησή της στη ζωή, και την ψυχή της στο θάνατο. Αλλά όμως, τρεις φορές ένοχος είναι εκείνος που την οδηγεί στην απελπισία, η οποία την εξωθεί στο έγκλημα!»
  • «Θέλουμε πρόληψη, όχι απλώς τιμωρία. Πρέπει να φτάσουμε στη ρίζα του κακού… γίνεται από αυτούς που τα μύχια τής ψυχής τους έχουν ξεσηκωθεί ενάντια στη φοβερή πράξη.»
  • «Όλα τα άρθρα που έχω διαβάσει πάνω σ αυτό το θέμα, προέρχονται από άντρες. Καταγγέλλουν τη γυναίκα ως τη μόνη ένοχη, και δεν περιλαμβάνουν ποτέ τον άντρα σε οποιαδήποτε σχέδια για λύση του προβλήματος.» (The Revolution, 4(1):4, 8 Ιουλίου 1869)

Η Elizabeth Cady Stanton κατέτασσε την έκτρωση ως μια μορφή παιδοκτονίας,

(The Revolution, 1(5):1, 5 Φεβρουαρίου, 1868) ενώ είχε πει:

  • «Όταν φρονούμε ότι η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως περιουσιακό στοιχείο, είναι ατιμωτικό για τις γυναίκες το ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας σαν περιουσιακό στοιχείο, το οποίο διαχειριζόμαστε κατά τα κέφια μας.» (Επιστολή στην Julia Ward Howe, 16 Οκτωβρίου 1873, καταγεγραμμένη στο ημερολόγιο τής Howe στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Harvard.)
  • «Πρέπει να υπάρξει κάποια θεραπεία ακόμα και για ένα τόσο κραυγαλέο κακό όπως αυτό. Αλλά πού μπορεί να θεμελιωθεί, τουλάχιστον από πού μπορεί να αρχίσει, αν όχι από την ολοκληρωμένη χειραφέτηση κι εξύψωση τής γυναίκας; (The Revolution, 1(10):146-7, 12 Μαρτίου , 1868)

Η Emma Goldman θεωρούσε τις εκτρώσεις αποτέλεσμα δυστυχίας:

  • Η συνήθεια των εκτρώσεων έχει φτάσει σε τόσο τρομακτικές διαστάσεις στην Αμερική, ώστε να είναι απίστευτο… τόσο μεγάλη είναι η δυστυχία στην εργατική τάξη, ώστε σε κάθε 100 εγκυμοσύνες διαπράττονται 70 εκτρώσεις. (Mother Earth, 1911)

Η Mattie Brinkerhoff έγραψε χαρακτηριστικά:

  • «Όταν κάποιος κλέβει για να ικανοποιήσει την πείνα του, μπορούμε να συμπεράνουμε με βεβαιότητα ότι κάτι δεν πάει καλά στην κοινωνία – ομοίως όταν μια γυναίκα καταστρέφει τη ζωή του αγέννητου παιδιού της, είναι μια απόδειξη ότι είτε λόγω εκπαίδευσης είτε λόγω περιστάσεων έχει κάνει μεγάλο λάθος.» (The Revolution, 3(9):138-9, 2 Σεπτεμβρίου 1869)

Η Victoria Woodhull , η πρώτη γυναίκα υποψήφια για πρόεδρος, ήταν έντονα αντίθετη με την έκτρωση:

  • «Τα δικαιώματα των παιδιών ως ατόμων αρχίζουν όταν ακόμα είναι έμβρυα.» (Woodhull’s and Claffin’s Weekly 2(6):4, 24 Δεκεμβρίου 1870)
  • «Κάθε γυναίκα ξέρει ότι αν ήταν ελεύθερη, ποτέ δεν θα εγκυμονούσε ένα παιδί ανεπιθύμητο, ούτε θα σκεφτόταν να δολοφονήσει κάποιο παιδί πριν τη γέννησή του». (Wheeling, West Virginia Evening Standard, 17 Νοεμβρίου 1875)

Η Sarah Norton επέκρινε έντονα τους γιατρούς που κάνουν εκτρώσεις κι οραματιζόταν καλύτερες μέρες για τις ανύπαντρες μητέρες και τα παιδιά τους:

  • «Οι δολοφόνοι παιδιών εξασκούν το επάγγελμά τους χωρίς εμπόδιο ή κώλυμα, και ανοίγουν σφαγεία παιδιών χωρίς να κρίνονται… δεν υπάρχει θεραπεία για όλη αυτή την προγεννητική δολοφονία; …Ίσως έρθει κάποια εποχή κατά την οποία… μια ανύπαντρη μητέρα δεν θα περιφρονείται εξ αιτίας τής μητρότητας της… και το δικαίωμα του αγέννητου να γεννηθεί δεν θα αποκηρύσσεται ή θα παραβιάζεται». (Woodhull’s and Claffin’s Weekly, 19 Νοεμβρίου 1870)

Η Matilda Gage έγραψε:

  • «(Αυτό) το θέμα βρίσκεται στα σφάλματα τής γυναίκας βαθύτερα από οποιοδήποτε άλλο… Διστάζω να μην ισχυριστώ ότι το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης γι’ αυτό το έγκλημα βρίσκεται στην πόρτα του ανδρικού φύλου.» (The Revolution, 1(14):215-6 9 Απριλίου 1868)

Αλλά και η Alice Paul , συγγραφέας της πρωτότυπης «Τροπολογίας περί Ίσων Δικαιωμάτων» (Equal Rights Amendment -1923) ήταν αντίθετη με το μεταγενέστερο ρεύμα που προσπαθούσε να συνδέσει την νομοθεσία αυτή με την έκτρωση. Μια συνεργάτης της τη θυμάται να λέει: «Η έκτρωση είναι η έσχατη εκμετάλλευση των γυναικών».

Όπως λοιπόν βλέπουμε πολύ καθαρά, η στάση του γυναικείου κινήματος απέναντι στις εκτρώσεις ήταν καταδικαστική. Πώς λοιπόν, φτάσαμε στο «μεταγενέστερο ρεύμα» όπου όταν μια φεμινίστρια τοποθετηθεί κατά των εκτρώσεων θεωρείται «αιρετική»; Η Frederica Matthews Green εξηγεί: « Δύο τάσεις τού μοντέρνου φεμινισμού, υιοθετημένες από μια παλαιότερα καθιερωμένη δομή γνωρισμάτων ανδρικής ισχύος, συνδυάστηκαν έτσι ώστε να καταστεί η έκτρωση αναγκαία. Ο φεμινισμός, όπως επεκράτησε τελευταία, επεδίωξε κυρίως να ανοίξει για τις γυναίκες τις πόρτες τής επαγγελματικής και δημόσιας ζωής και επιπλέον, υποστήριξε με πάθος τη σεξουαλική τους ελευθερία. Εν τούτοις, η δημόσια ζωή δυσχεραίνεται από την ευθύνη για τα παιδιά, ενώ εξ άλλου η ανεύθυνη σεξουαλική δραστηριότητα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να προκύψουν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Αυτό το δίλημμα (η ταυτόχρονη υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής που παράγει παιδιά και ενός άλλου για τον οποίο τα παιδιά είναι εμπόδια) βρίσκει τη λύση του στο τραπέζι των εκτρώσεων».

Η Serrin Foster είναι ακόμη πιο συγκεκριμένη όσον αφορά καταστάσεις και πρόσωπα:

«Δυστυχώς, το γυναικείο κίνημα της δεκαετίας του 70 δέχθηκε την πρόταση του Larry Lader και του Δρ. Bernard Nathanson , οι οποίοι ίδρυσαν το NARAL (Σ.σ. μαζί με την Betty Friedan το 1969). Πρότειναν στην ηγεσία του γυναικείου κινήματος NOW (Εθνικός Οργανισμός Γυναικών) ότι αν οι γυναίκες ήθελαν ισότητα στο χώρο εργασίας, αν ήθελαν να προσλαμβάνονται, να πληρώνονται και να προάγονται όπως οι άντρες, τότε δεν θα έπρεπε να ενοχλούν τους εργοδότες με άδειες μητρότητας, ειδικές καλύψεις υγείας και τον καιρό που χρειάζεται μια γυναίκα για να φροντίσει το παιδί της. Οι περισσότεροι εργοδότες εκείνη την εποχή πίστευαν ότι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν στο χώρο εργασίας». Και η Foster, πρόεδρος της οργάνωσης «Φεμινίστριες για τη ζωή» η οποία παρέμεινε πιστή στις αρχές του παραδοσιακού φεμινισμού, καταλήγει: «Έτσι δύο άντρες από το NARAL έπεισαν την ηγεσία του γυναικείου κινήματος ότι για να επιτύχουν ισότητα στο χώρο εργασίας έπρεπε να ελέγξουν τη γονιμότητά τους. Δυστυχώς, ποτέ δεν θα επιτύχουμε ισότητα στους χώρους εργασίας με το να περνάμε για άντρες. Η ισότητά μας δεν μπορεί να επέλθει σε βάρος κάποιου άλλου – και ειδικά των παιδιών μας. Για τα τελευταία 27 χρόνια, οι γυναίκες αποδείξαμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε σ’ ένα κόσμο ανδρών. Τώρα είναι καιρός να αποδείξουμε ότι τα καταφέρνουμε ως γυναίκες – αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι οι γυναίκες κάνουν παιδιά και είναι αυτές που πρωταρχικά τα φροντίζουν».

Φυσικά ο Dr. Bernard Nathanson έκανε αυτό που θεωρούσε τότε σωστό, και ασφαλώς είχε ίδιον όφελος να αποποινικοποιηθούν οι εκτρώσεις. Την εποχή εκείνη ανήκε στους «δολοφόνους παιδιών» που περιέγραφε η Sarah Norton, και κέρδιζε πολλά χρήματα από εκτρώσεις. Όμως οι φεμινίστριες ακολούθησαν αυτούς τους δυο άντρες – τραγική ειρωνεία, αν σκεφτεί κανείς την απέχθεια των φεμινιστριών για την «ανδρική ιδιοτελή λογική» που «έχει γεμίσει τον κόσμο πολέμους και βία» κ.τ.λ. κ.τ.λ. Κι έτσι ο εναγκαλισμός των εκτρώσεων από το φεμινιστικό κίνημα μετέτρεψε τον αγώνα για ίσα δικαιώματα και δικαιοσύνη για όλους σε βάρβαρη επικράτηση της αδικίας, του «ο θάνατός σου η ζωή μου», της θεσμοθετημένης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενός από τον άλλον, εν προκειμένω του δικαιώματος της μητέρας να ζει όπως επιθυμεί σε βάρος του δικαιώματος του παιδιού στη ζωή. Και ασφαλώς εξίσωσε και τα δύο φύλα στην πιθανότητα καταστροφής τους και την προοπτική της μελλοντικής δυστυχίας τους: γιατί τα εκτρωμένα έμβρυα είναι και αγόρια και κορίτσια. Και γιατί και οι γυναίκες, αλλά και οι άντρες τραυματίζονται στη ζωή από τις επιπτώσεις των εκτρώσεων.

Συνεπώς, μπορούμε να πούμε ότι οι φεμινίστριες που ακολούθησαν τους Lader και Dr. Nathanson (όπως ήταν τότε, μια που από το 1978 έχει στραφεί κατά των εκτρώσεων) παρέκκλιναν από τις αρχές του γνήσιου φεμινισμού, και τις πρόδωσαν. Για την ακρίβεια, η θεωρία τους αποτελεί πλήρη διαστροφή του φεμινισμού, και είναι η αιτία που χιλιάδες γυναίκες δεν θέλουν να αποκαλούνται φεμινίστριες. Ακόμα κι αν οι ακόλουθοι των δυο ανδρών είναι περισσότεροι (πράγμα που επιδέχεται πολλή αμφισβήτηση), ακόμα κι αν έχουν ηγετικές θέσεις (συχνά σε συλλόγους-φαντάσματα), ακόμα κι αν κάνουν πολλή φασαρία, η ιστορία του φεμινισμού είναι καταγεγραμμένη – και τους καταδεικνύει ως αιρετικούς . Μάλιστα η πρόοδος της Γενετικής και της Εμβρυολογίας, που μας δείχνει πόσο γεμάτο ζωή κι ανεπτυγμένο είναι το έμβρυο ακόμα και στα πρώτα στάδια της ζωής του, καθιστά την αίρεσή τους απολύτως απάνθρωπη, και αφυπνίζει τους σκεπτόμενους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εγωιστικές και άδικες θέσεις της αίρεσης αυτής και να επιστρέψουν στον αγώνα για πραγματική δικαιοσύνη, που ευαγγελίζεται ο γνήσιος, ανόθευτος φεμινισμός.

Πηγή:http://www.maria-dimitriadou.net/feminismektr.htm