*ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΑΖΗΛΟΣ*

Δικαιοσύνη για όλους!

Category Archives: Είδωλα

ΒΙΑΣΜΟΣ, ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ!

Διαβάστε με προσοχή τις παρακάτω δηλώσεις και σκεφτείτε ποιος μπορεί να τις έχει κάνει.

«Δεν καταλαβαίνω γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός άνθρωπος από την κοπέλα που βγάζει τα βυζιά της απόξω, φορά τη φούστα και φαίνεται η κιλότα της, προκαλεί. Εγώ νομίζω ότι τη βία τη ζητά η ίδια. Θέλει να τη βιάσουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί η αστυνομία πιάνει τον άνθρωπο που τη βίασε και δεν βάζει αυτή την ίδια που τον προκαλεί; Αφού η φύση τον σπρώχνει να κάνει αυτό. Έχω άλλες απόψεις για τα πράγματα, πως να στο πω βρε παιδί μου. Δεν ξέρω, θα ήθελα κάθε φορά που γίνεται ένας βιασμός να δω γιατί γίνεται, ποιός έφταιξε από τους δυό, ποιός είναι αλήθεια πιο ζωντανός άνθρωπος – ο γέρο-ηλίθιος που κάθεται στο σπίτι του και δεν έχει κανένα ερωτισμό μέσα του, ή εκείνος που ρισκάροντας τη ζωή του την ίδια, την ελευθερία του, επιτίθεται σε ένα πλάσμα σεξουαλικό και θέλει να το φιλήσει, να το αγκαλιάσει, να το σφίξει; Μα, γιατί, ποιός είναι ο πιο καλός; Και πως η ζωή θα γινόταν πιο ενδιαφέρουσα, με εκείνους τους ανέραστους που δε συγκινούνται μπροστά στο φαινόμενο ή με εκείνους που το πάθος ξεχειλίζοντας τους κάνει να επιτεθούν; Και δεν είναι ωραίο πράγμα στο κάτω κάτω η επίθεση βρε παιδί μου, να καταλάβεις αυτό το πράγμα, αυτό που η φύση έπλασε προκλητικό, να το γευτείς, να το χαρείς; Είναι αναρχικές αυτές οι σκέψεις, το ξέρω, αλλά δεν είναι φυσικές

Και τώρα πείτε μας τη γνώμη σας. Τι είδους άνθρωπος μπορεί να είναι αυτός που δηλώνει ότι

α) όποια κοπέλα φοράει βαθύ ντεκολτέ ή κοντή φούστα επιθυμεί να τη βιάσουν ή/και της αξίζει να τη βιάσουν,

β) αυτός που αποπειράται να βιάσει γυναίκες είναι απλά  «ζωντανός άνθρωπος»

γ) η φύση ωθεί τους άντρες να βιάζουν (άρα τι φταίνε οι βιαστές…)

δ) με τους βιαστές η ζωή γίνεται «πιο ενδιαφέρουσα»

ε) η (σεξουαλική στην περίπτωσή μας) επίθεση είναι «ωραίο πράγμα»!

Τι λοιπόν μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που κάνει ΔΗΜΟΣΙΑ τέτοιες δηλώσεις;

1) Ένας βιαστής;

2) Ένας που θα ήθελε να είναι βιαστής;

3) Ένας δικηγόρος βιαστή/βιαστών;

4) Ένας συγγενής βιαστή/βιαστών;

5) Ένας ηλίθιος;

6) Ένας καλλιτέχνης, πατέρας μιας κόρης;

Αν η απάντησή σας είναι το Νο 6, συγχαρητήρια κερδίσατε! Είναι το Νο 6 (σε συνδυασμό με το 2, όπως ομολόγησε ο εν λόγω καλλιτέχνης σε ραδιοφωνική του συνέντευξη) και πρόκειται για τον εικαστικό Κώστα Τσόκλη, πατέρα της δημοσιογράφου Μάγιας Τσόκλη . Κι αν δεν το πιστεύετε γιατί κάπου ακούσατε ότι «η τέχνη εξημερώνει τα ήθη» και άλλα παρόμοια, δείτε το με τα μάτια σας κι ακούστε το με τ’ αυτιά σας:

http://www.youtube.com/watch?v=J07aeJ0ot64

Σε περίπτωση που σας ζητηθεί να κάνετε login στο YouTube για να δείτε το βίντεο, μπορείτε να παρακολουθήσετε αυτό που έχει και τη ραδιοφωνική συνέντευξη, όπου ο Τσόκλης μας λέει ότι θα ήθελε σε κάποιες περιπτώσεις να βιάσει γυναίκες:

Το συγκεκριμένο βίντεο υπάρχει εδώ watch?v=k9KUJGD7uFg.

Κατ’ αρχήν εκτιμούμε την ειλικρίνεια του κ. Τσόκλη, μια και πολλοί θα ήθελαν να βιάσουν, λίγοι όμως το ομολογούν δημόσια. Ασφαλώς το ότι κάποιος ομολογεί τέτοιου είδους επιθυμίες δεν τις κάνει να γίνονται θεμιτές… Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά, αρκούμαστε όμως για την ώρα σε δυο ερωτήματα:

* Αν έπεφτε θύμα βιασμού η κόρη του κ. Τσόκλη θα πρότεινε αυτός να φυλακίσουν εκείνη αντί για το βιαστή;

* Θα έβρισκε το βιασμό της κόρης του «ωραίο πράγμα»;

Παρακαλείται ο κ. Τσόκλης αν διαβάσει ποτέ αυτή τη δημοσίευση, να μας λύσει τις απορίες για να δούμε κι εμείς τι συμβαίνει στο μυαλό ενός καλλιτέχνη…

Advertisements

Ποιοι μισούν το γυναικείο σώμα στου Ralph Lauren?

Πολλή συζήτηση γίνεται τα τελευταία χρόνια για την εξάπλωση της νευρικής ανορεξίας ανάμεσα σε γυναίκες κάθε ηλικίας, ακόμη και μικρά κορίτσια τα οποία συχνά είναι πιο ευάλωτα. Στην Ευρώπη έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια να απομακρυνθούν από τις πασαρέλες μοντέλα υπερβολικά αδύνατα. Έχοντας αυτά κατά νου, διαβάστε τα παρακάτω άρθρα (ευχαριστούμε τη Μαρία για τον εντοπισμό και τη Ρωξάνη για τη μετάφρασή τους):

http://shine.yahoo.com/event/fallbeauty/image-of-ultra-thin-ralph-lauren-model-sparks-outrage-521480/

Εικόνα αποστεωμένου μοντέλου του οίκου Ραλφ Λώρεν εξοργίζει

Πρόσφατα γίνεται θέμα συζήτησης για τους διαφημιστές και περιοδικά μόδας που χρησιμοποιούν φωτογραφίες – ειδικά φωτο γυναικών – που φαίνεται πως έχουν «πειραχτεί» ή «ρετουσαριστεί» με τεχνητές μεθόδους και ηλεκτρονικά προγράμματα όπως το Photoshop.

Η πιο πρόσφατη εικόνα που έχει ξεσηκώσει οργή είναι ενός μοντέλου του οίκου Ραλφ Λώρεν σε διαφήμιση. Πρόκειται για την Φιλίππα Χάμιλτον, η οποία παρουσιάζεται τόσο αδύνατη, ώστε να φαίνεται η μέση της πιο μικρή ακόμα και από το κεφάλι της.

 Η Φιλίππα Χάμιλτον τεχντητά αποστεωμένη...

Η Φιλίππα Χάμιλτον τεχντητά αποστεωμένη...

Η Φιλίππα Χάμιλτον όπως είναι

Η Φιλίππα Χάμιλτον όπως είναι

Στις 29 Σεπτ., η Xeni Jardin του μπλογκ Boing Boing ανάρτησε την διαφήμιση αυτή που είχε αρχικά εμφανιστεί στο μπλογκ Photoshop Disasters που επισήμαινε ρετουσαρισμένες εικόνες, με το σχόλιο «Βρε παίδες, το κεφάλι της είναι μεγαλύτερο από τους γοφούς της».  Ο Ραλφ Λώρεν απάντησε υποβάλλοντας διαμαρτυρία βάσει του νόμου Digital Millennium Copyright Act (DMCA) εναντίον του μπλογκ Boing Boing και του Photoshop Disasters, υποστηρίζοντας πως η χρήση της εικόνας αυτής ήταν παραβίαση κοπυράϊτ που υπερβήκε τα όρια των νόμων περί Εύλογης Χρήσης (Fair Use laws) οι οποίοι επιτρέπουν στα ΜΜΕ να αναπαράγουν δημιουργικό περιεχόμενο με σκοπό τον σχολιασμό και την κριτική.

Ο παροχέας του Διαδικτύου που υποστηρίζει το μπλόγκ Photoshop Disasters (Google Blogspot) διέγραψε την ανάρτηση με την εικόνα αυτή, ενώ ο παροχέας της Boing Boing (Canada’s Priority Colo.) όχι.  Σε ανταπάντηση η εκδότρια του Boing Boing Cory Doctorow εξέδωσε αυστηρή προειδοποίηση στον Ραλφ Λώρεν χθες στην ιστοσελίδα της πως η προσπάθεια του οίκου του να αποσιωπήσει την κριτική τους, τους έχει μάλλον εμπνεύσει να ενισχύσουν παρόμοιες προσπάθειές τους στο μέλλον:

«Ο Νόμος των Copyright δεν σου δίνει το δικαίωμα να απειλείς τους κριτικούς σου όταν σου επισημαίνουν τα προβλήματα αυτών που προσφέρεις.  Θα έπρεπε να ήσουν πιο προσεκτικός.  Και κάθε φορά που θα μας απειλήσεις με μηνύσεις για τέτοια πράγματα, εμείς:

α) θα αναπαράγουμε την αρχική κριτική, κάνοντας ότι είναι δυνατόν να σιγουρευτούμε πως οι αναγνώστες μας θα το δούνε πεντακάθαρα, και

β) θα δημοσιεύσουμε την ψευδή νομική απειλή σας μαζί με άφθονη κοροϊδία, ώστε να φτάσει στην κορυφή των μηχανών αναζήτησης όπου άλλοι άνθρωποι που έχουν δεχθεί τις απειλές σας θα μπορέσουν να το βρουν και να πάρουν κουράγιο, και

γ) θα προσφέρουμε θρεπτική σούπα και σάντουιτς στα μοντέλα σας.»

Δεν είναι μόνο στις ΗΠΑ που οι δημοσιογράφοι αισθάνονται την δημόσια κατακραυγή για κατηγορίες ρετουσαρίσματος.  Στο εξωτερικό μια πρόσφατη διαφήμιση της OLAY με το πρόσωπο της 59χρονης Τουίγκυ εντελώς αλαβάστρινο ξεσήκωσε τέτοια αναστάτωση στην Αγγλια, ώστε η Βρετανική Βουλή πρόσφατα πρότεινε την απαγόρευση του ρετουσαρίσματος δια νόμου σε διαφημίσεις που απευθύνονται σε εφήβους.  Το κίνημα το ξεκίνησαν οι Φιλελεύθεροι, των οποίων ο ηγέτης Jo Swinson, είπει:

«Η σημερινή μη-ρεαλιστική αντίληψη του τι είναι όμορφο σημαίνει πως τα νεαρά κορίτσια υπόκεινται σε μεγαλύτερη πίεση τώρα απ΄ ότι πριν 5 χρόνια.  Το ηλεκτρονικό ρετουσάρισμα σημαίνει πως οι διαφημίσεις περιέχουν εντελώς ανέφικτες εικόνες που κανείς δεν μπορεί να φτάσει στην πραγματική ζωή.  Πρέπει να προστατεύσουμε τα παιδιά από τέτοιες πιέσεις και πρεπει να κάνουμε μια αρχή, απαγορεύοντας το ρετουσάρισμα σε διαφημίσεις που στοχεύουν αυτά τα παιδια.  Η εστίαση στην εμφάνιση των γυναικών έχει ξεφύγει εντελώς – κανείς δεν έχει τέλειο δέρμα, τέλεια μαλλιά και τέλειο σώμα, όμως γυναίκες και νεαρά κορίτσια αισθάνονται όλο και περισσότερο πως τίποτε λιγότερο από λεπτό και τέλειο δεν κάνει γι’ αυτές.»

Στις ΗΠΑ πολλές ρετουσαρισμένες εικόνες με διασημότητες έχουν γίνει θέμα πρόσφατου χλευασμού, όπως μια διαφήμιση της Λορεάλ που έχει ανοίξει το χρώμα του δέρματος της Μπιγιονσέ, μια εικόνα της Τζέσικα Άλμπα με ρετουσαρισμένη μέση για διαφήμιση της Campari και μια διαφήμιση στο Λονδίνο με την καμπύλη εγκυμοσύνης να έχει αφαιρεθεί με ρετουσάρισμα.

Ανταποκρινόμενοι στην αυξανόμενη ανησυχία για το ρετουσάρισμα, έχει ξεφυτρώσει η ιστοσελίδα About-Face, (=Μεταβολή) της οποίας η δηλωμένη αποστολή είναι να εξοπλίσει «γυναίκες και κοπέλες με όπλα για να κατανοήσουν και να αντισταθούν στα επιβλαβή μηνύματα των ΜΜΕ τα οποία βλάπτουν την αυτοεκτίμησή τους και την σωματική εικόνα τους». Η ιστοσελίδα συμπεριλαμβάνει ένα «Εκθετήριο Ενόχων» και ένα «Εκθετήριο Νικητών» για να υποδείξουν οι εκδότες της σελίδας ποιους θεωρούν ως καλύτερους και χειρότερους της βιομηχανίας διαφημιστών σε σχέση με την βελτίωση ή τον τραυματισμό της εικόνας της σύγχρονης γυναίκας.  Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να κάνουν δωρεές στην ιστοσελίδα, προκειμένου να βοηθήσουν στο κόστος λειτουργίας του καθώς και για την επέκτασή του σε προγράμματα σχεδιασμένα για να επιμορφώσουν τις νεαρές κοπέλες σχετικά με την ομορφιά και την αυτό-εικόνα.

Μια ακόμα ιστοσελίδα που τραβάει την προσοχή χάρη στην αφοσίωσή της να εκθέτει αδικήματα ρετουσαρίσματος είναι η Jezebel.com.  Μιλώντας πάνω στο θέμα του ρετουσαρίσματος η αρχισυντάκτρια της σελίδας Anna Holmes είπε στο Yahoo!, «Δεν βλέπω πλέον κανένα λόγο για ρετουσάρισμα … Το μυστικό έχει βγει από το σακί.» Προσθεσε πως, «Νομίζω πως ειδικά οι Αμερικανοί έχουν μπουχτίσει να τους ρίχνουν στάχτη στα μάτια… ακόμα και αν έχει σχέση με μοντέλα μόδας και ηθοποιούς.  Όσο περισσότερο ρετουσάρισμα τέτοιου είδους κάνουν, και μετά προσπαθούν να το δικαιολογήσουν, τόσο λιγότερο γίνονται πιστευτοί σε  οτιδήποτε άλλο έχουν να πούνε ή να δείξουν.  Κατά μια έννοια, μόνοι τους ανοίγουν τον (ρηχό) λάκκο τους.

Το αν έχει δίκιο ή όχι η Holmes για το σκάψιμο ρηχών λάκκων παραμένει να φανεί, όμως εταιρείες όπως ο Ραλφ Λώρεν σίγουρα δεν φαίνεται να βοηθούν τους σκοπούς τους με το να επιδιώκουν να αποσιωπήσουν τους κριτικούς τους, καθ’ ότι το μόνο που κατάφερε αυτό να κάνει είναι να αυξήσει ακόμα περισσότερο την αρνητική προσοχή στην ήδη αμφιλεγόμενη διαφήμιση.

http://www.dailymail.co.uk/news/worldnews/article-1221675/Ralph-Lauren-new-photoshop-row-SECOND-image-model-airbrushed-make-head-larger-waist-emerges.html

Δεύτερο μοντέλο της Ralph Lauren ρετουσαρίστηκε ώστε να γίνει αδιανόητα αδύνατη

Την πρώτη φορα, δήλωσαν πως ήταν ένα μεμονωμένο ατύχημα

Μετά ξεπρόβαλλε η δεύτερη εικόνα ενός μοντέλου του οίκου Ραλφ Λώρεν, ρετουσαρισμένη ψηφιακά ώστε να φαίνεται απίστευτα αδύνατη.

Η εταιρεία ρουχισμού αντιμετωπίζει ξανά οργισμένες αντιδράσεις στο Διαδίκτυο, μετά από την εμφάνιση της εικόνας του μοντέλου Βαλεντίνα Ζελυάεβα που παρουσίασαν σε βιτρίνα μαγαζιού στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας.

Περιέργως, εμφανίζεται και σε 2 διαφορετικές εκδοχές στην ιστοσελίδα του Ραλφ Λώρεν – η μία που μάλλον δείχνει το μοντέλο όπως πραγματικά είναι, και η άλλη εικόνα χωρίς σημαντικές ψηφιακές παρεμβάσεις.

Στη ρετουσαρισμένη έκδοση όμως, το κεφάλι της φαίνεται μόλις και μετά βίας να έχει το ίδιο μέγεθος με τη μέση της. Το χέρι της φαίνεται σχεδόν ίσο με το μηρό της, ενώ οι ώμοι της είναι αισθητά φαρδύτεροι από τους γοφούς της.

zelyaeva1

Η Ζελυάεβα όπως είναι...

Η Ζελυάεβα λίγο αλλοιωμένη...

Η Ζελυάεβα λίγο αλλοιωμένη...

Η Ζελυάεβα ΠΟΛΥ αλλοιωμένη...

Η Ζελυάεβα ΠΟΛΥ αλλοιωμένη...

Στην πρωτότυπη εκδοχή, η πόζα της Ζελυάεβα κάνει τσαλακώματα στο πουλόβερ της στην δεξιά πλευρά. Στην ψηφιακά πειραγμένη εικόνα, έχει αφαιρεθεί το τσαλάκωμα κάπως άγαρμπα, και τα ίχνη που έμειναν έδωσαν στους αναγνώστες στο μπλογκ PhotoshopDisaster.blogspot.com την εντύπωση πως προεξέχουν τα πλευρά της μέσα από το γκρίζο πουλόβερ.

Ο Ραλφ Λώρεν δεν έχει ακόμα σχολιάσει την εικόνα, αλλά αναμένεται ανταπόκριση σήμερα το απόγευμα.

Η αλλόκοτη εικόνα ήταν έναυσμα για οργισμένες αντιδράσεις στο διαδίκτυο, με τους σχολιαστές του PhotoshopDisaster.blogspot.com όπου είχε αναρτηθεί η εικόνα να αναρωτιώνται «Μα γιατί δεν διαφημίζουν τα ρούχα τους επάνω σε σκελετούς;  Ή μήπως δεν τους θεωρούν αρκετά λεπτούς;»

Άλλοι δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν αυτή η εικόνα να θεωρείται ελκυστική, ενώ μερικοί την χαρακτήρισαν «εξωγήινη», «εκπληκτική» και «αποκρουστική».

«Πάω να φάω ένα (παχυντικό) μπισκότο. Αυτή η εικόνα με τρομάζει», είπε ένας σχολιαστής.

Η εικόνα δημιουργεί αναστάτωση μόλις 1 εβδομάδα μετά την φασαρία για την εικόνα του πρώην μοντέλου του Ραλφ Λώρεν, Φιλίππα Χάμιλτον, που είχε πειραχτεί ψηφιακά ώστε να φαίνεται το κεφάλι της μεγαλύτερο από την μέση της.

Η κα Χάμιλτον λέγεται πως είναι φίλη της κας Ζελυάεβα.  Οι δυό τους έχουν εμφανιστεί και μαζί σε διαφημίσεις του Λώρεν .

Η 27χρονη κα Ζελυάεβα, που γεννήθηκε στη Ρωσία, άρχισε να ποζάρει για την Ράλφ Λώρεν το 2005, σύμφωνα με το προφίλ της σ’ ένα περιοδικό New York Magazine.

Μεταξύ άλων εκδόσεων, έχει εμφανιστεί στο βρετανικό Βογκ (Vogue) και τον Απρίλιο του 2008 το Φορμπς (Forbes) την κατέταξε στην 30ή θέση πιο ακριβοπληρωμένου μοντέλου παγκοσμίως, αφού το προηγούμενο έτος είχε αποκομίσει 2,3 εκατομμύρια δολλάρια.

Το διαφημιστικό της φίρμας τζην Blue Label με την κα Χάμιλτον αναρτήθηκε σε κατάστημα της Ιαπωνίας.

Ο Ραλφ Λώρεν αντέδρασε αρχικά με κατηγορίες εναντίων των ιστοσελίδων που είχαν ανεβάσει την εικόνα – όπως το PhotoshopDisasters.blogspot.com για παραβίαση κοπυράϊτ με την αναπαραγωγή της εικόνας.

Μια άλλη ιστοσελίδα με την εικόνα αυτή, η Boing Boing, είπε πως προστατευόταν από την νομοθεσία περι «δίκαιης χρήσης», που επιτρέπει την αναπαραγωγή των εικόνων «για λόγους κριτικής, σχολιασμού και ειδησειογραφίας».

Καθώς μεγάλωνε η φασαρία για την εικόνα, ο Ραλφ Λώρεν ζήτησε συγγνώμη για την χρήση της.

Εκπρόσωπος της Ραλφ Λώρεν είπε : ‘Για περισσότερα από 42 χρόνια φτιάξαμε μια μάρκα που βασίζεται στην ποιότητα και ακεραιότητα.  Μετά από περαιτέρω έρευνα διαπιστώσαμε πως εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την φτωχή ποιότητα απεικόνισης και ρετουσαρίσματος, που είχε σαν αποτέλεσμα μια πολύ παραμορφωμένη εικόνα του γυναικείου σώματος.  Αντιμετωπίσαμε το πρόβλημα και προχωρώντας θα λαμβάνουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε η ποιότητα της καλλιτεχνικής μας δουλειάς να διασφαλίζει καταλλήλως την φίρμα μας.

Η κα Χάμιλτον ενίσχυσε τον σάλο όταν δήλωσε πως είχε απολυθεί από την εταιρεία επειδή θεωρήθηκε υπέρβαρη.

Το 23χρονο μοντέλο με ύψος 1,78, που φορά νούμερο 8, είπε πως της είπαν ότι ήταν πολύ εύσωμη για τα ρούχα τους.

Η Ρolo Ralph Lauren αρνήθηκε τις κατηγορίες, λέγοντας πως η σχέση τους έληξε λόγω της αδυναμίας της να πληροί τις υποχρεώσεις του συμβολαίου της

«Η εικόνα για την οποία γίνετι συζήτηση κυκλοφόρησε κατά λάθος και χρησιμοποιήθηκε σ’ ένα κατάστημα στην Ιαπωνία, και δεν ήταν η εγκεκριμένη εικόνα που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ. Αναλαμβάνουμε την πλήρη ευθύνη» ανέφερε η δήλωση. «Αυτή η εικόνα δεν έχει καμμιά απολύτως σχέση με τη σχέση μας με την Φιλίππα Χάμιλτον.»

Η Polo Ralph Lauren του Αμερικανού σχεδιαστή Ralph Lauren είναι από τις μεγαλύτερες εταιρείες λιανεμπορίου στις ΗΠΑ, με έσοδα 2,6 δις. δολάρια ετησίως. Ο σχεδιαστής αυτή την εβδομάδα γίνεται 70 ετών.

——

Ασφαλώς, υπάρχει λογική στην υπερβολική προβολή μοντέλων πολύ αδύνατων, ακόμα και ανορεκτικών η που κάνουν χρήση ναρκωτικών για να διατηρήσουν την πολυδιαφημισμένη λεπτή τους σιλουέτα: η λογική ότι από την προβολή αυτή κερδίζει η βιομηχανία αδυνατιστικών σκευασμάτων, μηχανημάτων μασάζ και γυμναστικής και ινστιτούτων αισθητικής, γιατί σε τέτοιες λύσεις καταφεύγουνσυνήθως εκείνες που θέλουν να μοιάσουν με μοντέλα.

Όμως, ποια λογική μπορεί να υπάρχει πίσω από την καταστροφή μιας πραγματικά λεπτής σιλουέτας και την αντικατάστασή της από μια αφύσικα αδύνατη; Ένας ψυχολόγος θα έλεγε ότι υποσυνείδητα μια τέτοια πράξη κρύβει μίσος κατά του γυναικείου σώματος, προσπάθεια επιβολής σε αυτό αλλά και τάση εξαφάνισής του, εξόντωσής του. Με απλά λόγια, ΜΙΣΟΓΥΝΙΣΜΟ. Θα είχε άδικο;

Η Λίλιθ

Είδωλο Νο 6: Η… Λίλιθ.

Εάν δεν γνωρίζετε τι εστί Λίλιθ, κάντε έναν κόπο να διαβάσετε τα παρακάτω (τα οποία αποτελούν εγκυκλοπαιδικού τύπου καταγραφή παραδόσεων και πίστεων, που δεν συμμεριζόμαστε):

http://www.blackstate.gr/Lilith.htm

«Τα περισσότερα αλλά και τα βασικότερα στοιχεία της καταγωγής του μυθολογικού συμβόλου της Λίλιθ βρίσκονται στο Ζοχάρ, τη Βίβλο της Λαμπρότητας, ένα παλιό εβραϊκό καβαλιστικό έργο του δέκατου τρίτου αιώνα. Ωστόσο, με τα αρχέγονα χαρακτηριστικά του, τα χαρακτηριστικά δηλαδή του θηλυκού όμορφου δαίμονα με τα μακριά μαύρα μαλλιά, ενυπάρχει, έστω και εν σπέρματι, στη σουμεριακή, βαβυλωνιακή, ασσυριακή, περσική, αραβική, τευτονική και φυσικά, εβραϊκή μυθολογία.

Στη Σουμερία, γύρω στην Τρίτη χιλιετηρίδα π.Χ., αναφέρεται ως Λιλ, πνεύμα του αγέρα αλλά και καταστροφικός άνεμος. Στους Σημίτες της Μεσοποταμίας κατονομάζεται σαφώς ως Λίλιθ. Αργότερα η ονομασία αυτή θα συνενωθεί με την εβραϊκή λέξη Layil (Λαγίλ), που σημαίνει νύχτα, και θ’ αποκτήσει τα οριστικά πλέον χαρακτηριστικά της. Γίνεται ο συγκεκριμένος προαναφερθείς θηλυκός δαίμονας της νύχτας, ο οποίος υποδουλώνει άντρες και γυναίκες που κοιμούνται μόνοι τους’ τους προκαλεί σεξουαλικά όνειρα, νυχτερινούς οργασμούς και βασανιστικές ονειρώξεις. Στη Συρία, τον όγδοο αιώνα π.Χ. περίπου , η Λίλιθ, που εδώ ονομάζεται σούκουμπους -θηλυκός δαίμονας πάντα, το αρσενικό του ονομάζεται ίνκουμπους – ταυτίζεται με μια βρεφοκτόνο μάγισσα αποκτώντας και αυτό το χαρακτηριστικό.

Ο βασικός μύθος ωστόσο της Λίλιθ ξεκινά από τη γραφή. Στη Γένεση Α 27 αναφέρεται: Και εποίησεν ο θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν, άρρεν και θήλυς εποίησεν αυτούς. Όπως διαπιστώνει εύκολα κανείς, ο Αδάμ ή Άνθρωπος, αλλά και ο θεός επίσης, παρουσιάζονται εδώ ως ανδρόγυνοι. Γι’ αυτό και οι καβαλιστές υποστηρίζουν πως την ώρα που ο Ευλογημένος δημιούργησε-έπλασε τον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο, τον έπλασε ανδρόγυνο. Το πλάσμα αυτό είχε δύο φύλα και δύο όψεις, μία προς κάθε κατεύθυνση. Αργότερα ο ευλογημένος διαχώρισε τον Αδάμ σε δύο όντα, δίνοντας στο καθένα από μία πλάτη. Η Λίλιθ, είναι λοιπόν, το θηλυκό μέρος του Αδάμ ή Αδαμάχ, η θηλυκή εβραϊκή λέξη για τη γη και το χώμα, μία και το αρχικό αυτό πλάσμα φτιάχτηκε απ’ αυτά τα υλικά.

Ο διαχωρισμός του ανδρόγυνου Αδάμ έγινε για να του δοθεί μία σύντροφος, γιατί η εμπειρία του από την ενστικτώδη συμπεριφορά των ζώων του Παραδείσου, δηλαδή τη συνεύρεση του καθενός με το ταίρι του, τον έκαναν να συνειδητοποιήσει τη μοναξιά του. Έτσι, ο θεός απέσπασε από τον Αδάμ το θηλυκό μέρος του για να του γίνει η σύντροφός του. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, και αφού είχε πραγματοποιηθεί ο διαχωρισμός, το ατελές προς ώρας πλάσμα Λίλιθ δέχτηκε την εωσφορική, δαιμονική επίδραση του ΣΑΤΑΝΑ, με αποτέλεσμα τα όντα που γεννούσε στη συνέχεια η Λίλιθ, μετά την ένωσή της με τον Αδάμ, να είναι διαβολικά-τερατόμορφα. Στο Ζοχάρ πάντα ο ραβίνος Συμεών δηλώνει:» Βρήκα γραμμένο σ’ ένα παλιό βιβλίο πως αυτό το θηλυκό δεν ήταν άλλο από την αρχική Λίλιθ που έμεινε μαζί του και συνέλαβε απ’ αυτόν». (Ζοχάρ I, 34Β)

Στη συνέχεια, κάποια στιγμή η Λίλιθ εγκατέλειψε τον Αδάμ και κατέφυγε στις ερημιές της Ερυθράς Θάλασσας κι εκεί παντρεύτηκε με τον Διάβολο. Και τότε ο Ιεχωβά δημιούργησε, με τον γνωστό τρόπο, δηλαδή απ’ την πλευρά του Αδάμ, τη δεύτερη σύζυγο του, την υποτακτική Εύα. «Η Λίλιθ, για να εκδικηθεί την ανθρώπινη σύζυγο του Αδάμ, παρότρυνε την Εύα να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό και να συλλάβει τον Κάιν, αδερφό και φονιά του Άβελ», σημειώνει ο Μπόρχες. Ο θεός την τιμώρησε για την εξαπάτηση της αθώας Εύας κόβοντας τα πόδια του ερπετού, τη μορφή του οποίου είχε πάρει. Γι’ αυτό, κατά μία εκδοχή, η Λίλιθ δεν έχει χέρια και πόδια για περιπτύξεις και εναγκαλισμούς.

Μετά το αρχέγονο μυθολογικό της σχήμα, η μορφή της ποικίλλει. Μια πρώτη εκδοχή την παρουσιάζει με σώμα ερεθιστικά όμορφης γυναίκας από το κεφάλι μέχρι τη μέση, αλλά από κει και κάτω είναι πύρινη φλόγα. Μια άλλη εκδοχή, η συνηθέστερη, τη θέλει από τη μέση και πάνω πάντα σαγηνευτική, προκλητική και ακαταμάχητη γυναίκα και από τη μέση και κάτω ερπετό. Στο Μεσαίωνα θα συναντηθεί ως Λίλι ή Λίλου δεν είναι πλέον φίδι αλλά φάντασμα της νύχτας ή τέρας ή δαίμονας «πού ρίχνεται σ΄αυτούς που κοιμούνται μονάχοι ή περπατούν στους έρημους δρόμους».

Η πιο διαδεδομένη παραλλαγή της είναι της γυναίκας με την υπνωτιστική ομορφιά, της οποίας όμως τα πόδια, παρόλο που είναι καλλίγραμμα, σκεπάζονται με πυκνές, σκληρές τρίχες, ιδιομορφία για την οποία ντρέπεται ιδιαιτέρως. Γι΄αυτό και δεν τα εκθέτει ποτέ σε κοινή θέα. Όταν, όμως, κάποιος άντρας τα δει κατά τύχη, είναι πλέον πολύ αργά γι’ αυτόν.

Όπως διαφαίνεται, ουσιαστικά η Λίλιθ είναι το πρωταρχικό, αρχέγονο πρότυπο του μετέπειτα βρικόλακα, του οποίου το μολυσμένο θανατηφόρο δάγκωμα ταξιδεύει ανάμεσα στους αιώνες. Εκτός από την επιθυμία του αίματος, η Λίλιθ έχει ακόμα την αρρωστημένη, ανίερη συνήθεια να παρακολουθεί αόρατη ζευγάρια που συνευρίσκονται κατά τη διάρκεια της νύχτας, με πρόθεση να κλέψει σπέρμα απ’ αυτά προκειμένου να δημιουργήσει νέους δαίμονες. Μισεί βαθύτατα τα παιδιά των ανθρώπων και τις μητέρες τους, επειδή τα δικά της είναι αποκρουστικά και τερατόμορφα, γι’ αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να επέμβει στο μέλλον τους ή ακόμα να τα καταστρέψει.»

http://www.geocities.com/artofwise/Lilith.html

«Ο Θεός είχε ήδη δημιουργήσει όλα τα ζωντανά πλάσματα της Γης διαχωρισμένα σε αρσενικά και θηλυκά, και το ανθρώπινο είδος δεν θα αποτελούσε εξαίρεση. Έτσι, το επιστέγασμα της μεγαλειώδης δημιουργίας Του ήταν το ανθρώπινο ζεύγος: Ο Αδάμ και η Λίλιθ, που δημιουργήθηκε ταυτόχρονα.

Το ζεύγος ζούσε ευτυχισμένο μέσα στον πανέμορφο κήπο που είχε δημιουργήσει ο Θεός γι? αυτούς (ο μυθικός κήπος της Εδέμ), μέχρι που ο Σατανάς ήρθε να ταράξει την ηρεμία, διδάσκοντας στην Λίλιθ ότι η ερωτική πράξη δεν είναι μονάχα για αναπαραγωγή αλλά και για απόλαυση. Η Λίλιθ με την σειρά της διδάσκει το ίδιο στον Αδάμ μα ο Θεός δεν το ενέκρινε, χαρακτήρισε την ερωτική πράξη απαγορευμένη απόλαυση όταν δεν γίνεται για αναπαραγωγή και εξοργισμένος εξόρισε την Λίλιθ από τον κήπο της Εδέμ.

Η Λίλιθ περιπλανήθηκε μόνη και καταδικασμένη να μην ξαναδεί τον κήπο της Εδέμ, μέχρι που την ξαναπλησιάσε ο Σατανάς, την έκανε γυναίκα του και Αρχόντισσα του Σκότους.

Στο μεταξύ, ο Αδάμ την νοσταλγούσε και την αναζητούσε. Ο Θεός μην αντέχοντας να βλέπει το πολυαγαπημένο Του δημιούργημα λυπημένο, έστειλε 3 Αγγέλους να βρουν την Λίλιθ και να την φέρουν πίσω. Οι 3 αυτοί ‘γγελοι είναι ο Σανβί, ο Σανσαβί και ο Σαμεγκελάφ.

Οι 3 ‘γγελοι αναζήτησαν για πολύ καιρό την Λίλιθ, όταν τελικά την συνάντησαν κάπου στην Ερυθρά Θάλασσα. Μέχρι τότε η Λίλιθ είχε πια ασπαστεί οριστικά τον ρόλο της ως Αρχόντισσα του Σκότους, είχε μεταλλαχθεί σε δαιμόνισσα και είχε μάλιστα γεννήσει πάμπολλα παιδιά με τον Σατανά. Οι 3 άγγελοι της ανέφεραν ότι ο Θεός και ο Αδάμ την συγχωρούν και την θέλουν πίσω, μα η Λίλιθ απάντησε με βρισιές. Οι 3 ‘γγελοι απαίτησαν να γυρίσει πίσω, αλλιώς θα έσφαζαν όλα της τα παιδιά. Η απάντηση της Λίλιθ όμως ήταν και πάλι κατηγορηματικά αρνητική, προσθέτοντας μάλιστα κατάρες για τα παιδιά και όλους τους απογόνους του Αδάμ. Έτσι, οι 3 ‘γγελοι τήρησαν την απειλή τους σκοτώνοντας τα παιδιά της και επέστρεψαν στον κήπο της Εδέμ. Από εκείνη την στιγμή, η Λίλιθ απέκτησε και τον τίτλο της Παιδοκτόνου, που επιτίθεται στα νεογέννητα μωρά, στις έγκυες γυναίκες που φέρουν αρσενικό έμβρυο καθώς και στα νεαρά αγόρια και τα πνίγει στον ύπνο τους για εκδίκηση.

Η ιστορία συνεχίζει λέγοντας πως όταν οι 3 ‘γγελοι επέστρεψαν και ανέφεραν στον Θεό το τι συνέβη, Εκείνος για να παρηγορήσει την μοναξιά του Αδάμ, δημιούργησε άλλη μια γυναίκα την Εύα, που όμως δεν ήταν εξίσου τέλειο δημιούργημα όσο υπήρξε αρχικά η Λίλιθ και ο Αδάμ, μιας και η Εύα δημιουργήθηκε από ένα πλευρό του Αδάμ.

Τα γεγονότα εξελίχθηκαν κατά την γνωστή πλέον ιστορία του Αδάμ και της Εύας, και η Λίλιθ ξαναεμφανίζεται αργότερα στον Κάιν κατά την εξορία του και ζευγαρώνει μαζί του, συνεχίζοντας έτσι το ανθρώπινο είδος, μόνο που πλέον το είδος «μολύνθηκε» από την δαιμονική πλευρά της Λίλιθ. Και είναι αυτή η πλευρά που εξορκίζουμε με την βάπτιση και είναι αυτή η πλευρά που μας επιβάλει να μην πεθάνει κανείς αβάπτιστος και από αυτήν την ιστορία έχει παραμείνει η δοξασία ότι οι αβάπτιστοι νεκροί μετατρέπονται σε δαιμόνια που στοιχειώνουν τους ζωντανούς.

Από την ίδια ιστορία έχει παραμείνει και η δεισιδαιμονία να χαράζουν στην κούνια των νεογέννητων, στο κρεβάτι των εγκύων γυναικών και των νεαρών αγοριών, τα ονόματα των 3 Αγγέλων για να κρατήσουν την Λίλιθ μακριά τους.

Αναζητώντας την Λίλιθ

Το όνομά της κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από την Σουμεριανή Λιλλάκε και σημαίνει (σε ελεύθερη μετάφραση) «η Θεϊκή Γυναίκα». Εμφανίζεται για πρώτη φορά σε αρχαία Σουμερικά μυστικιστικά γραπτά και φυλαχτά ως Λιλλάκε, που είναι το απόκρυφο όνομα της Θεάς Μπελίλι. Την ξανασυναντάμε με το όνομα Μπααλάτ (που είναι παράφραση του «Μπελίλι») στους Καναήτες.

Λίγο αργότερα την ξανασυναντάμε στις Εβραϊκές δοξασίες ως δαιμόνισσα της ερήμου και η πρώτη «επίσημη» εμφάνισή της στο Εβραϊκό και Χριστιανικό δόγμα με το όνομα Λίλιθ, γίνεται με μια πολύ σύντομη αναφορά στην Βίβλο αναφέροντάς την και πάλι ως δαιμόνισσα, καθώς και στα γραπτά της Νεκρής Θάλασσας.

Κατά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ο χαρακτήρας της Λίλιθ ξεκινά πλέον να έχει «πρωταγωνιστικό ρόλο» στις δοξασίες που σχετίζονται με το Σκότος και η πρώτη σοβαρή αναφορά της γίνεται στο Εβραϊκό Ταλμούδ.

Πριν όμως από όλες τις προαναφερόμενες γραπτές παρουσίες της, συναντάμε και πολλές (αμφίβολες πρέπει να τονίσω) ταυτίσεις της στις λαϊκές δοξασίες με διάφορες αρχαίες Θεότητες όπως η Εκάτη, η Περσεφόνη, η Ινδική Κάλι και άλλες.

Με όλες αυτές τις προ-Εβραϊκές εμφανίσεις της, γεννιέται η απορία για το κατά πόσο η ιστορία της Λίλιθ ως πρωτόπλαστης προϋπήρξε και κρίθηκε απόκρυφη ή προστέθηκε αργότερα. Πάντως σίγουρα λύνει τον γρίφο που δημιουργεί το πρώτο με το δεύτερο Βιβλίο της Γένεσης, αναφέροντας αρχικά στο πρώτο ότι ο Θεός έπλασε τον άνδρα και την γυναίκα ενώ αργότερα στο δεύτερο παρουσιάζοντας τον άνδρα μόνο και με ανάγκη για συντροφιά.

Στα Καμπαλιστικά γραπτά η Λίλιθ αναφέρεται κυρίως ως σύντροφος του Σαμαήλ (δηλ. του Σατανά) και ως η θηλυκή έκφρασή του. Αναφέρεται επίσης και ως η προσωποποίηση του πειρασμού καθώς και ως το πρώτο Succubus που επιτιθόταν στον Αδάμ ενώ αυτός κοιμόταν (βλ. κείμενο σχετικά με τα Incubi & Succubi).

Την ξανασυναντάμε στην Μεσαιωνική θρησκευτική ζωγραφική, όπου αναπαριστάται ως ο πειρασμός του Αδάμ και της Εύας (ο απαγορευμένος καρπός) είτε ως φίδι με γυναικείο κεφάλι είτε ακόμα μερικές φορές ως κανονική γυναίκα που τους προσφέρει τον καρπό. Αυτό είναι κάτι που μας οδηγεί στο να συνδέσουμε τον Όφι του κήπου της Εδέμ με την Λίλιθ.

Φτάνοντας στον 19ο αιώνα, η Λίλιθ απολαμβάνει για άλλη μια φορά την διασημότητα μέσω του ψυχολόγου Κάρλ Γιούγκ, που την χρησιμοποιεί ως έκφραση και προσωποποίηση του αρσενικού άνιμους, δηλαδή την καταπιεσμένη θηλυκή πλευρά του κάθε άνδρα.

Κατά τον ίδιο αιώνα, η Λίλιθ ξεκινά αργά αλλά σταθερά να μεταλλάσεται από πλάσμα δαιμονικό σε σύμβολο θηλυκότητας. Πάμπολλες φεμινίστριες την λατρεύουν ως το αυθεντικό θηλυκό ίνδαλμα που απαρνείται ακόμα και τον κήπο της Εδέμ για χάρη της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της, και φυσικά η δαιμονική και παιδοκτόνος πλευρά της τώρα παραμερίζεται και απορρίπτεται.

Τα νεοπαγανιστικά κινήματα (όπως το Wicca) αποδέχονται την Λίλιθ ως Θεότητα-Προστάτιδα της σκοτεινής γυναικείας πλευράς αλλά και του γυναικείου ερωτισμού, θέλωντας έτσι να δείξουν ότι αντιτίθενται στην φαλλοκρατική καθημερινότητα. Λατρεύεται όμως μέχρι της μέρες μας και από διάφορα σκοτεινά τάγματα με την αρχική της μορφή, ως Αρχόντισσα του Σκότους δηλαδή, καθώς και ως η Ηγέτιδα των άϋλων Βαμπίρ (incubi & succubi).

~Γράφει ο Αλκιβιάδης~

Η Λίλιθ είναι η μυθολογική πρώτη σύζυγος του Αδάμ. Όπως και ο Αδάμ δημιουργήθηκε από τον Θεό «από το χώμα της Γης… κατ’ εικόνα του Θεού Αυτός τους δημιούργησε, άνδρα και γυναίκα τους δημιούργησε» (Γένεση 1:27) ως πρώτη αναφορά ανθρώπινης ζωής στην Βίβλο. Η Εύα έρχεται μετά, δημιουργημένη από το πλευρό του Αδάμ καθώς κοιμόταν: «… και θα ονομαστεί Γυναίκα, αφού αυτό πάρθηκε από ‘νδρα» (Γεν. 2:24) Αυτή η φανερή αντίθεση μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την προϋπόθεση της ύπαρξης θηλυκού ανθρώπου πριν την Εύα. Και αφού μόνο η Εύα αναφέρεται στον κήπο της Εδέμ, η πρoκάτοχός της θα πρέπει να έφυγε πριν το όλο σκηνικό. Η απουσία της Λίλιθ από την Βίβλο εξηγείται λόγο της πατριαρχικής αντίληψης και επιβολής των Ιουδαίων/Χριστιανών.

Ο Σημιτικός θρύλος περιγράφει την Λίλιθ να αρνείται την επιβολή του Αδάμ (σεξουαλικά κατά το να είναι «από κάτω»), και σε στιγμή πικρίας ξεστόμισε το ιερότερο των ονομάτων του Θεού και πέταξε στον αέρα, με αποτέλεσμα να διωχτεί από τον Θεό στην έρημο. Η μόνη αναφορά στις τωρινές γραφές τις Βίβλου είναι κατά Ιεζεκίλ, όπου μιλάει για την ζωή της στην έρημο. Η Λίλιθ περιγράφεται με διάφορες μορφές (όπου αγαπημένη μου είναι ως άγγελος με μαύρα φτερά) που επισκέπτεται τα όνειρα ανδρών και συνευρίσκεται μαζί τους- το πρώτο Succubus και μητέρα των Incubus και Succubus.

‘λλοι παρόμοιοι μύθοι την παρουσιάζουν ως εξής:

Να επιστρέφει στην Εδέμ με την μορφή του Ερπετού, που δελέασε την Εύα με το Καρπό του Δέντρου της Γνώσης.

Ως την ερωμένη του Lucifer στην κόλαση, μα αποδείχτηκε να είναι ανυπόταχτη ακόμα και στον Πρίγκιπα του Σκότους, ο οποίος την έδιωξε στην έρημο για άλλη μια φορά.

Ως το πρώτο Βαμπίρ, που ήρθε στον Κάιν αφού αυτός εγκαταλείφθηκε από τον Θεό για τον φόνο του ‘βελ, και μαζί άρχισαν την εξάπλωση του Βαμπιρισμού στον κόσμο.

Ως η μητέρα των «Λίλουμ», των Γήινων δαιμόνων.

Στην αρχαία Σουμέρια η Λίλιθ ήταν Θεότητα και το «αριστερό χέρι» της Μεγάλης Θεάς Inanna. Την υπηρετούσε φέρνοντας τους άνδρες στον ναό της Θεάς, για να την υπηρετήσουν μαζί με τις ιέρειες.

Στον μυστικισμό της Qabbalah, η Λίλιθ συσχετίζεται με την θέση της σελήνης πάνω στο Qliphotic Tree, τον «Κόσμο των Επιπέδων» που εμπεριέχει την «αρνητική» και σκοτεινή ενέργεια. Η Λίλιθ επίσης αντιστοιχίζεται με τις θεότητες Abyzu και Ardat Lili.

Τέλος, στους Σημιτικούς λαούς της Μεσοποταμίας ήταν αρχικά μορφή παρόμοια με αυτήν της Λιλ, Σουμέρια Θεά των καταστροφικών ανέμων και καταιγίδων. Αργότερα στην ανατολή παρομοιάσθηκε με την Lamashtu, ένα δαιμονικό θηλυκό πνεύμα γνωστό στην Συρία ως η δολοφόνος των βρεφών. Εδώ απέκτησε και τους χαρακτηρισμούς ως φτερωτός γυναικείος δαίμονας της νύχτας (Talmud), ως επικίνδυνο Βαμπίρ και Succubus (Zohar), ως η μητέρα των Incubi και Succubi και ως νυχτερινής κουκουβάγιας (Βίβλος)».»

Δεν γνωρίζουμε ποια ή ποιος εισήγαγε στο γυναικείο κίνημα το θαυμασμό γι’ αυτό το ον, το οποίο δεν υπάρχει στην χριστιανική παράδοση και διαθέτει χωρίς αμφιβολία, ανθρωποκτόνα χαρακτηριστικά. Δεν μπορούμε επίσης να καταλάβουμε με ποια λογική «Πάμπολλες φεμινίστριες την λατρεύουν ως το αυθεντικό θηλυκό ίνδαλμα«. Όποιες-όποιοι θέλουν να το τιμούν αυτό το… ίνδαλμα, με γεια τους με χαρά τους. Θα μπορούσαν να το αναγορεύσουν και σε «θεά της άμβλωσης και της παιδοκτονίας» αφού έχει κλίση στην παιδοκτονία και φθονεί τις εγκύους. Αλλά εμείς με τέτοιο δολοφονικό είδωλο δεν θέλουμε να έχουμε καμμία σχέση και ασφαλώς, δεν μπορούμε να το θαυμάσουμε…

Δείτε άλλα 5 είδωλα

Πέντε είδωλα για το γυναικείο κίνημα

Κατά καιρούς το γυναικείο κίνημα έχει λατρέψει διάφορα είδωλα, ίσως χωρίς να τα εξετάσει προσεκτικά, ίσως και επηρεασμένο από άλλους που είχαν σκοπιμότητες και συμφέροντα τελείως διαφορετικά από αυτά του γυναικείου κινήματος, και απλώς το χρησιμοποίησαν για να κάνουν τη δουλειά τους. Τέτοια είδωλα θα παρουσιάζονται σ’ αυτές τις σελίδες, όχι απαραίτητα με σειρά σπουδαιότητας αλλά με τη σειρά που μας έρχονται στο μυαλό.

Είδωλο Νο 1: Η άμβλωση ως «αναπαραγωγικό δικαίωμα»

Η αναγωγή των αμβλώσεων σε «αναπαραγωγικό δικαίωμα», μια καθαρά αντρική επινόηση που ξεκίνησε από τον κ. Λάρυ Λάντερ, όπως μπορείτε να δείτε σε άλλη δημοσίευσή μας, και που μόνο τη γυναίκα δεν ωφελεί τελικά. Αντιθέτως τη βλάπτει περισσότερο από κάθε άλλον, αμέσως μετά από το έμβρυο.

Είδωλο Νο 2: Ισότητα στην εργασία

Η απαίτηση για ισότητα στην εργασία. Είμαστε πεπεισμένες ότι μια γυναίκα με παιδιά με οικογένεια δεν μπορεί να έχει «ίση μεταχείριση» με τον άντρα συνάδελφό της. Πρέπει να εργάζεται λιγότερες ώρες και να παίρνει περισσότερες άδειες. Σε αντίθετη περίπτωση επωμίζεται πολύ περισσότερες ευθύνες και βάρη από τον άντρα συνάδελφό της, και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με την ίδια επιτυχία στο γονεϊκό της ρόλο. Θα πείτε, αν εργάζεται λιγότερες ώρες δεν θα παίρνει και λιγότερα χρήματα; Όχι, δεν είναι απαραίτητο. Αυτό το θέμα έχει διευθετηθεί από το κράτος σε άλλες πολιτισμένες και προοδευμένες χώρες του κόσμου.

Είδωλο Νο 3: Αμαζονομανία

(Ή ίσως αμαζονολατρεία). Η μανία που έχουν μερικές γυναίκες με τις Αμαζόνες, τις οποίες μέχρι που προβάλλουν ως «πνευματικούς προγόνους» του γυναικείου κινήματος. Αλήθεια, γιατί οι «βίαιες τάσεις» των αντρών καταδικάζονται και γίνεται τόση κουβέντα για τον «αντρικό πολιτισμό» που «γεννά πολέμους και βία», και τη «ρατσιστική αντιμετώπιση των γυναικών από τους άντρες», και από την άλλη εξυψώνεται με τέτοια σπουδή ένας πολιτισμός που, αν είναι όπως μας τον περιγράφουν, ΑΠΕΚΛΕΙΕ ρατσιστικά τα αρσενικά παιδιά από την κοινωνία του και τα έστελνε στον εκτός κοινωνίας μπαμπά, ενώ η βασική ασχολία του ήταν ο ΠΟΛΕΜΟΣ και η ΒΙΑ; Αν είναι αλήθεια το γραφόμενο από αρχαίους συγγραφείς, ότι οι Αμαζόνες ακρωτηρίαζαν τον ένα τους μαστό για να είναι πιο αποτελεσματικές στον πόλεμο, είναι αυτό παράδειγμα προς μίμηση που πρέπει να θαυμάσουμε; Και πώς συμβιβάζεται αλήθεια με τον παράλληλο θαυμασμό προς τη «μητέρα φύση» και την προτροπή να «ακολουθήσουμε τη φύση» και να μην την παραβιάζουμε;

Είδωλο Νο 4: Αρχαιοπληξία

Μετά την αμαζονοπληξία, η αρχαιοπληξία για λόγους «εξύψωσης της γυναίκας». Δεν υπήρχε καμιά εξύψωση της γυναίκας τουλάχιστον στο 90% των αρχαίων πολιτισμών, και η λεγόμενη «θεοποίηση» της γυναίκας δεν αφορούσε κάποια ισότητα ή ανωτερότητά της, αλλά την θεοποίηση ιδιοτήτων της που είτε θεωρούνταν χρήσιμες/απαραίτητες για το ανθρώπινο είδος (αναπαραγωγή) είτε απολαυστικές για το αντίθετο φύλο που είχε την εξουσία (σεξ). Η «μεγάλη θεά» Αφροδίτη ήταν αυτή με τους ναούς-πορνεία όπου γυναίκες παραδίδονταν να «υπηρετήσουν τη θεά» παρά τη θέλησή τους, κάνοντας πλούσιους τους ιερείς της «θεάς» (δείτε περισσότερα εδώ και εδώ). Ο Χριστιανισμός ήταν αυτός που έβαλε τη γυναίκα στο ίδιο επίπεδο με τον άντρα, όπως έβαλε και τους φτωχούς στην ίδια θέση με τους πλούσιους: όλοι ήταν ίσοι μπροστά στο Θεό.

Είδωλο Νο 5: Γυναίκες στην εξουσία

«Εάν υπάρχουν γυναίκες στην εξουσία, η κοινωνία θα είναι πιο δίκαιη και τα θέματα των γυναικών καλύτερα τακτοποιημένα». Σε όποιον – όποια σας λέει τέτοια, θυμίστε τη Μάργκαρετ Θάτσερ και ίσως να συνέλθει λίγο. Αν δεν ηρεμήσει, ρωτήστε τι βελτίωση έφερε στη θέση των γυναικών η Γκόλντα Μέιρ π.χ. κι αφήστε τον να ψάχνει. Και άλλα πολλά παραδείγματα θα μπορούσαμε να φέρουμε, αλλά είναι πολλά και βαριόμαστε να τα γράφουμε.

Είδωλο Νο 6: Η… Λίλιθ.

ΑΓΑΖΗΛΟΣ και ΔΩΔΕΚΑΘΕΟ

Κάποιοι αναγνώστες μας ρωτάνε αν το αρχαιοελληνικό όνομά μας δηλώνει κάποια προτίμηση σ’ αυτό που κάποιοι αποκαλούν «δωδεκαθεϊσμό» ή «πατρώα ελληνική θρησκεία». Ξεκαθαρίζουμε λοιπόν πως όχι, δεν έχουμε κάποια προτίμηση σ’ αυτή την θρησκεία, τον ασπασμό της οποίας θεωρούμε αρχαιοπληξία και καθόλου δεν τον γουστάρουμε. Θα σας εξηγήσουμε αμέσως 13 από τους 1013 λόγους που το κάνουμε αυτό.

  1. Η «πάτρια» ή «πατρώα» ή αρχαία τέλος πάντων, δωδεκαθεϊκή – ειδωλολατρική – παγανιστική κ.τ.λ. θρησκεία των Ελλήνων δεν ήταν και πολύ «πάτρια». Μας λέει ο Ηρόδοτος (Ιστορίαι Β’ 4:) «…Δώδεκά τε θεών επωνυμίας έλεγον πρώτους Αιγυπτίους νομίσαι καί Έλληνας παρά σφέων αναλαβείν, βωμούς τε καί αγάλματα καί νηούς θεοίσι απονείμαι σφέας πρώτους καί ζώα εν λίθοισι εγγλύψαι…» Δηλαδή: «Λένε επίσης ότι πρώτοι οι Αιγύπτιοι δημιούργησαν τα ονόματα των δώδεκα θεών τα οποία υιοθέτησαν οι Έλληνες και ότι ήταν οι πρώτοι που ίδρυσαν βωμούς, αγάλματα και ναούς προς τιμήν των θεών και χάραξαν μορφές πάνω σε πέτρα» . Και στο Ιστορίαι Β’ 58: «Πανηγύρις δέ άρα καί πομπάς καί προσαγωγάς πρώτοι ανθρώπων Αιγύπτιοι εισι οι ποιησάμενοι, καί παρά τούτων Έλληνες μεμαθήκασι. Τεκμήριον δέ μοι τούτου τόδε’ αι μέν γάρ φαίνονται εκ πολλού τεο χρόνου ποιεύμεναι, αι δέ Ελληνικαί νεωστί εποιήθησαν». Δηλαδή: «Επιπλέον, οι Αιγύπτιοι επινόησαν και δίδαξαν στους Έλληνες τις λατρευτικές συγκεντρώσεις, τις λιτανείες και τις λειτουργίες, γεγονός που αποδεικνύεται από την αδιαφιλονίκητη αρχαιότητα τέτοιων τελετών στην Αίγυπτο σε σύγκριση με την Ελλάδα, όπου εισήχθησαν μόλις πρόσφατα» . Και άλλα πολλά λέει ο Ηρόδοτος, πάρτε το βιβλίο του και διαβάστε τα μόνοι σας. Δεν μας ενοχλεί το γεγονός ότι δεν είναι ακραιφνώς «ελληνικοί» οι βασικοί δώδεκα θεοί, μας ενοχλεί όμως ότι αυτούς τους εισαγόμενους «θεούς» τους λένε «πάτριους» και δεν δέχονται ότι μπορεί ο Έλληνας να είναι Χριστιανός επειδή ο Ιησούς είναι «ραβίνος εισαγόμενος». Αυτό σημαίνει ότι οι αρχαιόπληκτοι ή αδιάβαστοι είναι ή ηθελημένα εθελοτυφλούν.

  2. Μας φαίνεται βαρύ να πρέπει να λατρεύουμε δώδεκα θεούς…. Δυστυχώς στην πραγματικότητα οι «θεοί» και «θεές» συμπεριλάμβαναν πολλούς και διάφορους τοπικούς θεούς, μικροθεούς, θεοποιημένους ανθρώπους κ.τ.λ. και ήταν μάλλον αμέτρητοι, ώστε κάποιος αρχαίος (μας διαφεύγει ποιος) να διαπιστώνει ότι υπάρχουν περισσότεροι θεοί απ’ ότι άνθρωποι. Αυτό σαν ιδέα και μόνο μας φαίνεται ενοχλητικό, ειδικά από την στιγμή που όλοι αυτοί είχαν αντικρουόμενα συμφέροντα και άλλες επιθυμίες κι επιδιώξεις ο ένας από τον άλλον. Ποιον να πρωτολατρέψεις βρε αδελφέ; Ποιον να καλοπιάσεις, που σ’ έβαζε στο μάτι ο αντίζηλός του και γινόταν της κακομοίρας;

  3. Οι «πάτριοι θεοί» ήταν πολύ απαίσιοι χαρακτήρες, κυριολεκτικά του σχοινιού και του παλουκιού. Μα την αλήθεια αναγνώστη, αν υπήρχε αυτός ο Δίας θα φοβόμασταν να κυκλοφορήσουμε έξω, όπως και ν’ αφήσουμε έξω τα παιδιά μας – αγόρια ή κορίτσια δεν έχει σημασία, ο Δίας εκμεταλλευόταν σεξουαλικά άτομα και των δύο φύλων. Αλλά και οι υπόλοιποι δεν ήταν καλύτεροι. Μετά τον «πατέρα Δία» που απαύτωσε όλη την οικουμένη, πότε μεταμορφωνόμενος σε ταύρο, πότε σε κύκνο κ.τ.λ., ακολουθούσαν και τα παιδιά του: ο Απόλλωνας, που μεταμόρφωσε σε φυτό την Δάφνη που δεν καθόταν να την βιάσει, και γενικώς ταλαιπώρησε πολλές θνητές και νύμφες, και όλοι οι υπόλοιποι που εκδικούνταν κατά βούλησιν ερωμένες κι ερωμένους, άπιστους και μη, ή αυτούς που δεν ήθελαν να κάτσουν να τους φυστικώσει ο «θεός». Και να ‘ταν μόνο αυτά. Η Άρτεμη (ή η Αθηνά;) τύφλωσε έναν κακομοίρη επειδή την είδε γυμνή, τα δυο αδελφάκια Απόλλωνας και Άρτεμη εξόντωσαν τα παιδιά της Νιόβης επειδή αυτή τόλμησε να τα συγκρίνει με τους θεούς. Η Ήρα βασάνιζε από την ζηλοτυπία της τα θύματα του άντρα της, μια και δεν μπορούσε να εκδικηθεί τον ίδιο για τις απιστίες του. Όλοι ανεξαιρέτως (εκτός της Ήρας που δεν μπορούσε, για τον φόβο του Δία.) στόλιζαν τα ταίρια τους με υπερμεγέθη κέρατα κι ασχολούνταν συστηματικά με βιασμούς, παιδεραστία, αιμομειξία κ.α. «θεϊκά» αθλήματα. Προκαλούσαν ταραχές μεταξύ των ανθρώπων για να διασκεδάζουν, και μεροληπτούσαν υπέρ των φίλων τους αδικώντας άλλους, όπως μας δείχνει και ο φίλος μας ο Όμηρος αλλά και ο Ησίοδος. Ρωτήστε κι αυτόν τον δύσμοιρο τον Προμηθέα τι τράβηξε από τους «θεούς». Βέβαια οι φίλοι αρχαιόπληκτοι μας λένε ότι όλα αυτά είναι συμβολικά. Όμως δεν μας πείθουν. Τι μπορούν να συμβολίζουν όλα αυτά τα αίσχη; Απλώς οι άνθρωποι πρόβαλαν τα δικά τους πάθη σε φανταστικά όντα, για να μπορούν να αισθάνονται δικαιωμένοι για τα χάλια τους.

  4. Επιπροσθέτως αυτά τα διεστραμμένα και ανταγωνιστικά προς τον άνθρωπο όντα, διψούσαν και για ανθρώπινο αίμα. Τι Ιφιγένεια, και τι ανθρωποθυσίες βρεφών στο Λύκαιον Όρος, τέτοιες που ο Παυσανίας προτίμησε ο άνθρωπος να μην τις περιγράψει. Τι μαστιγώσεις γυναικών για χάρη του Διονύσου, και τι ευνουχισμοί αντρών προς τιμήν της Κυβέλης, και τι άλλες αηδίες και φρίκες που έχουμε την ελπίδα οι «δωδεκαθεϊστές» να μην επιθυμούν να επαναλάβουν, για να λατρέψουν τους «θεούς» τους καλύτερα.

  5. Δεν φτάνει που διψούσαν για αίμα οι κανιβαλοθεοί, είχαν μια ειδική προτίμηση στο γυναικείο αίμα. Και δεν το λέμε μόνο για την Ιφιγένεια. Από τις αρχαίες επιγραφές που βρέθηκαν σε χώρους λατρείας των Μυκηναίων αποδεικνύεται ότι τα περισσότερα θύματα ήταν γυναίκες. Μπρρρ…

  6. Παρόλα αυτά κάποιοι αρχαιόπληκτοι ισχυρίζονται ότι στην «πατρώα θρησκεία» οι γυναίκες ήταν σε καλύτερη θέση απ’ ότι στον χριστιανικό κόσμο, γιατί γίνονταν λέει ιέρειες. Δηλαδή σφάζανε ζώα και ασχολούνταν με άλλες ασχολίες που θα δούμε στην παράγραφο 9. Ας διαβάσουν αυτό: «Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της οικογενειακής θρησκείας ήταν ότι «δεν μπορούσε να μεταδοθεί παρά μόνον από πατέρα σε γιο. (…) Η μεταβίβαση της οικογενειακής λατρείας γινόταν μόνον από άνδρα σε άνδρα, η γυναίκα δεν είχε δικαίωμα να πάρει μέρος παρά μόνον μέσω του πατέρα ή του συζύγου της, και τέλος μετά το θάνατό της η γυναίκα δεν είχε το ίδιο μερίδιο με τον άντρα της στις τελετές των νεκρικών γευμάτων». Κι αυτό: «Η γέννηση θυγατέρας δεν εκπλήρωνε τον αντικειμενικό σκοπό του γάμου. Η κόρη δεν μπορούσε να συνεχίσει τη λατρεία, γιατί την ημέρα του γάμου της απαρνιόταν την οικογένεια και τη λατρεία του πατέρα της και ανήκε πια στην οικογένεια και στη θρησκεία του συζύγου της. Η οικογένεια και η λατρεία δεν μπορούσε να συνεχιστεί παρά μόνον από τα αρσενικά μέλη.» Περί του ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων, Θ.Β. Βενιζέλου, α’ έκδοση Αθήναι 1873, επανέκδ. Δημιουργία. ΕΠΙΣΗΣ στην αρχαία εποχή απαγορευόταν σε γυναίκες η συμμετοχή στα Ελευσίνια μυστήρια (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ’, σ.493). Κι αυτό, όχι για να προστατευτούν οι άντρες από σεξουαλικές σκέψεις και ν’ αφιερωθούν στην άσκηση, όπως γίνεται π.χ. στο Άγιο Όρος, αλλά για τους λόγους που θα μας αναπτύξει ο Ησίοδος στην παράγραφο 11.

  7. Κι όμως, εκτός που οι γυναίκες δεν είχαν άλλες επιλογές από τον γάμο ή την πορνεία, και υπήρχε ειδικό αστυνομικό σώμα για να τις αστυνομεύει όταν κυκλοφορούσαν εκτός οικίας, οι «γυναικονόμοι» ή «γυναικοκόσμοι», και η βία κατά των γυναικών ήταν θεσμοθετημένη σ’ εκείνη την υπέροχη εποχή της πατρώας θρησκείας. Οι αρχαιόπληκτοι δεν αναφέρουν τις Εστιάδες, τις οποίες όμως θ’ αναφέρουμε εμείς! Οι φίλοι και συγγενείς μας Ρωμαίοι, τιμωρούσαν με αργό θάνατο (έθαβαν ζωντανές!) τις ιέρειες της «θεάς» Εστίας αν αυτές έχαναν την παρθενιά τους, κι όμως οι αρχαιόπληκτοι δεν ενοχλούνται από αυτήν την φρίκη και την διάκριση κατά των γυναικών (παρόμοιες κυρώσεις για άντρες ιερείς δεν υπήρχαν. άσε που δεν μπορείς ν’ αποδείξεις αν ο άντρας είναι παρθένος ή όχι). Φοβόμαστε ότι αν τιμωρούσαν οι Χριστιανοί με θάνατο τις μη παρθένες καλόγριες, οι φίλοι αρχαιόπληκτοι θα χαλούσαν τον κόσμο και δεν θα έκαναν τα στραβά μάτια, όπως κάνουν με τις Εστιάδες.

8. Δεν φτάνει όμως η βία κατά των γυναικών, υπήρχε και η αναγκαστική πορνεία, να προσφέρει δηλ. η γυναίκα το σώμα της στους «λάτρεις» κάποιου θεού ενός συγκεκριμένου ναού. Η πορνεία αυτή προέρχεται από την Ασία, όπως και η «πάτρια» Αφροδίτη. Ήταν αναγκαστική σε μερικές περιπτώσεις για εθιμικούς λόγους, ενώ τις περισσότερες φορές επρόκειτο για δούλες που δεν είχαν δικαιώματα και θεωρούνταν ιδιοκτησία των κυρίων τους, που τις αφιέρωναν στον ναό είτε αυτές το ήθελαν, είτε όχι. Από την «ιερή» λεγόμενη πορνεία βγαίνει και το «ιερόδουλος». Φυσικά τα λεφτά πήγαιναν στον ναό του «θεού», βασικά της Αφροδίτης που είχε και τα μεγαλύτερα πορνεία.

9. Επιπλέον στην αρχαία εποχή ήταν συνηθισμένη η έκθεση των παιδιών, τα οποία οι γονείς πετούσαν στις ερημιές και είτε τα τρώγανε οι λύκοι, οι σκύλοι κ.τ.λ., ή τα παίρνανε άνθρωποι που τα ανέθρεφαν για να τα κάνουν δούλους. Κι εδώ τα περισσότερα έκθετα ήταν κορίτσια. Δεν είδαμε κανέναν αρχαίο «θεό» να καταδικάζει αυτά τα πράγματα, έστω και συμβολικά! Παίρνοντας, βρε αδελφέ, ένα έκθετο να το περιμαζέψει. Αφήνανε την βρώμικη δουλειά για τους δουλέμπορους και τα άγρια ζώα.

10. Θα μας πει κάποιος ότι αυτά τα πράγματα συνέβαιναν όταν οι θεοί είχαν να κάνουν με τους πιο αδύναμους, τους ανθρώπους, αλλά μεταξύ τους υπήρχε ισότητα. Αμ δε! Όταν ο Ποσειδώνας αποφάσισε ν’ απαυτώσει οπωσδήποτε την αδελφή του, την θεά Δήμητρα, κι εκείνη έφυγε και μέχρι σε φοράδα μεταμορφώθηκε για να αποφύγει αυτή την επαφή, εκείνος την καταδίωξε, μεταμορφώθηκε με τη σειρά του σε άλογο κι έκανε το κομμάτι του ο …θεός. Παντού καταπιεσμένες οι γυναίκες… Και μεταξύ των θεών.

11. Και βέβαια η γυναίκα στον αρχαίο κόσμο κατατασσόταν ανάμεσα στις φυσικές καταστροφές (πυρ, γυνή και θάλασσα) και μάλιστα οι «θεοί» των αρχαιοπλήκτων έφτιαξαν την πρώτη, την Πανδώρα, με σκοπό να βλάψουν τους (άντρες) ανθρώπους! Λέει ο Ησίοδος:

« Έτσι ο Δίας έστειλε στους άνδρες τις γυναίκες σαν επιδημία, γεμάτες σχέδια ύπουλα».

Αλλά ο Ησίοδος δεν σταματά εκεί. Ακούστε κι αυτό:

«Μέτρο κανένα δε γνωρίζουν, σε όλα είναι άσωτες,
Κι έτσι μοιάζουν με τους κηφήνες που δεν
κατέχουν καμμιά δουλειά παρά κατεβάζουν
στην κοιλιά τους των άλλων το μόχθο…όποιος
λοιπόν γλιτώσει από το γάμο και τα αισχρά
έργα των γυναικών, αυτός σώζει το βιό του.
Αλλά όποιος παίρνει ένα πλάσμα βλαβερό,
αυτού η ζωή γίνεται μαρτύριο αδιάκοπο και τα βάσανα είναι αβάστακτα.

…γιατί οι γυναίκες στραγγίζουνε τον άνδρα
και τον παραδίδουν σε θλιβερά γεράματα
».

Πόσο γελοία φαίνονται αυτά, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη του πόσο εργάζονταν οι γυναίκες στην αγροτική και κτηνοτροφική οικονομία… Όμως έχει κι άλλο:

«Ποτέ μην αφήσεις να σε ξεμυαλίσει η γυναίκα
η κουνοκώλα, ούτε οι κολακείες της που
μ’ αυτές να σε τυλίξει θέλει.
Κι ακόμα
Η γυναίκα είναι μια συμφορά, μια ωραία
συμφορά, μια καλοστημένη παγίδα που μέσα
της πέφτουν οι άνθρωποι.
» (τουτέστιν οι άντρες).

Ο Πλάτωνας, που στην Πολιτεία εξισώνει άνδρες και γυναίκες, στον Τίμαιο 42 Β γράφει:

«όποιος όμως άνδρας αποτύχει σε αυτά (να ζήσει μέσα στη δικαιοσύνη), θα μεταμορφωθεί κατά τη δεύτερη γέννησή του σε γυναίκα». Με δυο λόγια, έτσι θα τιμωρηθεί. Κάτι ήξερε ο Πλάτωνας, μια και ήταν πολύ μεγάλο πρόβλημα το να είσαι γυναίκα την εποχή των «πατρώων θεών».

Παράλληλα ο (δημοκρατικός!) Δημόκριτος λέει:

(Απ. 110) «γυνή μη ασκείτω λόγον- δεινόν γαρ» («η γυναίκα να μην εξασκείται στο ρητορικό λόγο, γιατί είναι κακό πράγμα»).

και:

«Είναι η πιο μεγάλη προσβολή για τον άντρα να κυβερνάται από γυναίκα» (Απ. 111).

Έχετε ακόμα αμφιβολίες για την θέση των γυναικών στον κόσμο της «πατρώας θρησκείας»; Διαβάστε κι αυτά: Λέει ο Μένανδρος: «Φύτρο κακό είναι η γυναίκα στη ζωή
αλλά σαν αναγκαίο κακό την αγοράζουμε
». Όπως τα πράγματα.

Και ο Αντιφάνης: «Μόνο σ’ ένα εμπιστεύομαι τη γυναίκα: πως
σαν πεθάνει δεν θα ξαναζήσει. Σε τίποτε
άλλο δεν της έχω εμπιστοσύνη ώσπου να
πεθάνει
».

Τα υπόλοιπα μισογυνικά του Ευριπίδη, του Παλλαδά και άλλων δεν τα αναφέρουμε, γιατί έχουμε ήδη νευριάσει.

12. Άλλος σοβαρός λόγος που δεν συντασσόμαστε με τους «δωδεκαθεϊστές» είναι ότι δεν θέλουμε καθόλου πάρε-δώσε με την μονίμως εμπαθή και οργισμένη κυρία Τζάννη που εμφανίζεται σε διάφορα τηλεοπτικά παράθυρα και ισχυρίζεται κάτι απίθανα αντιεπιστημονικά πράγματα. Μάλιστα θεωρούμε ότι το γυναικείο φύλο βγάζει κακό όνομα εξαιτίας της – όπως βγάζει και το αντρικό, χάρη σε κάποιους ανεκδιήγητους «δωδεκαθεϊστές».

13. Εν κατακλείδι, εμείς οι Αγάζηλοι δεν θεωρούμε ότι οι γυναίκες είμαστε καταστροφικές ή κατώτερες από τους άντρες, δεν δεχόμαστε το θεσμοθετημένο (λόγω του μεγάλου άπιστου Δία) κεράτωμα, δεν δεχόμαστε να βιάζουν εμάς και τα παιδιά μας οι «θεοί» και δεν ανεχόμαστε τον ερωτικό ανταγωνισμό από κατσίκες! Διότι μην ξεχνάμε ότι στο πάνθεον των αρχαίων υπήρχε και ο Πάνας. ο οποίος δεν ταλαιπωρούσε μόνο τις νύμφες, αλλά και τις κατσίκες, όπως βλέπουμε εδώ. και ο οποίος, σαν θεϊκό πλάσμα που ήταν, αποτελούσε την δικαίωση του κάθε κτηνοβάτη.

O φίλος μας ο Πάνας σε τρυφερές ερωτικές στιγμές

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Μην βγάζεις εύκολα συμπεράσματα φίλε αναγνώστη. Τα αρχαιοελληνικά ονόματα δεν πάνε πακέτο με την αρχαιοπληξία, και αποτελούν κληρονομιά όλων μας – και των αρχαιοπλήκτων, και των μη αρχαιοπλήκτων, όπως εμείς.