*ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΑΖΗΛΟΣ*

Δικαιοσύνη για όλους!

Monthly Archives: Μαρτίου 2007

Ποια είναι η Λιδωρίκη;

Το βιβλίο Ιστορίας της 6ης Δημοτικού…

Το εν λόγω βιβλίο, από κάποιους διαφημίστηκε και από άλλους κατηγορήθηκε ότι τονίζει υπερβολικά το ρόλο των γυναικών στην Ιστορία. Μάλιστα ο κ. Σαράντος Καργάκος, γνωστός για την ευρυμάθειά του, ρωτούσε πρόσφατα «ποια είναι η Λιδωρίκη» την οποία το βιβλίο παρουσιάζει σε εικονίδιο, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις, ανάμεσα σε άλλους ήρωες του ’21.

Εμείς, φίλες και φίλοι, γνωρίζουμε «ποια είναι η Λιδωρίκη». Είναι η αδελφή του Αναστάσιου, και σύζυγος του Ιωάννη Γκούρα, που συμμετείχε με αποφασιστικότητα στην πολιορκία της Ακρόπολης και από το θάνατο του άντρα της το Σεπτέμβριο του 1826, μέχρι που ήρθε ο Νικόλαος Κριεζώτης, ανέλαβε τη διοίκηση του φρουρίου. Το όνομά της ήταν Ασήμω, και σκοτώθηκε το 1827 από βόμβα των Τούρκων ενώ βρισκόταν στο Ερέχθειο.

Όμως η παράθεση του εικονιδίου με την Ασήμω Λιδωρίκη, και οι διάφορες άλλες αναφορές σε γυναίκες, και το γεγονός ότι κατά κύριο λόγο έχει γραφτεί από γυναίκα, δεν αρκούν για να μας κάνουν να εγκρίνουμε αυτό το βιβλίο. Κι αυτό γιατί δεν μας αρέσει η «πολιτική ορθότητα» και οι πολιτικές ή όποιες άλλες σκοπιμότητες, και ΔΕΝ ΜΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΚΕΙΑ. Οι αναφορές σε γυναίκες και το έργο τους, δεν φτάνουν για να εξισορροπήσουν τα διάφορα λάθη και παραλείψεις, που κάνουν το εν λόγω βιβλίο απαράδεκτο.

Για να καταλάβετε τη θέση μας καλύτερα, σας καλούμε να διαβάσετε τρία κείμενα που έχουν γράψει γυναίκες στο αφιέρωμα κατά του συγκεκριμένου βιβλίου, που έχει ετοιμάσει το ηλεκτρονικό περιοδικό Αντίβαρο στο http://www.antibaro.gr/istoria.php.

  • Το ένα, είναι άρθρο της Έλλης Γρατσία (http://www.antibaro.gr/society/gratsia_istoria.php), δασκάλας που παρουσιάζει με σοβαρότητα κι αίσθημα ευθύνης μια κριτική θεώρηση του ββλίου με «παιδαγωγικά κριτήρια, στηριγμένα στις σύγχρονες θεωρίες της Παιδαγωγικής και της Γνωστικής Ψυχολογίας και με βάση τα Αναλυτικά Προγράμματα Σπουδών».
  • Το άλλο είναι άρθρο της Μαρίας Δημητριάδου (http://www.antibaro.gr/society/dhmhtriadou_istoria.php) που παρουσιάζει με λογικά επιχειρήματα και μετριοπαθή τόνο κάποια από τα αρνητικά σημεία του βιβλίου, σε σχέση και με την «ανάδειξη του ρόλου των γυναικών» που επικαλούνται κάποιοι υποστηρικτές του.
  • Το τρίτο δεν είναι άρθρο, είναι ποίημα της Μαίρης Σακελλαροπούλου (http://www.antibaro.gr/culture/sakellaropoulou_smurnios.php) που μας κάνει να ανατριχιάζουμε! Όταν το διαβάσετε θα καταλάβετε γιατί…

Αφού διαβάσετε αυτά τα κείμενα, και τα άλλα κείμενα που δημοσιεύονται εκεί, σας καλούμε να ψηφίσετε κι εσείς εναντίον του βιβλίου στη σελίδα http://www.antibaro.gr/upografes.php. Γιατί την κοροϊδία και την αλλοίωση της Ιστορίας δεν την ανεχόμαστε ούτε από άντρες, ούτε από γυναίκες.

Η ΑΓΑΖΗΛΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΦΟΙΒΟ…

…και μαζί δημιουργούργησαν ένα ανεπανάληπτο «sorry»…

The AGAZILOS «SORRY»

Αγόρι μου, μωράκι μου, χαρά μου, βασανάκι μου,
Θα είμαι ειλικρινής απέναντί σου
Σε σκέφτομαι, σε νοιάζομαι,
Μ’ αρχίζω να κουράζομαι απ’ την παράλογη απαίτησή σου.

Αγόρι μου, καμάρι μου
Για κάνε μου τη χάρη μου κι άλλο μη μου ζαλίζεις το κεφάλι
Γιατ’ ήρθε πια η ώρα για
Ν’ ακούσεις κάτι που ίσως
να σου φέρει αναστάτωση μεγάλη!

Μωρό μου, sorry
Μα έκτρωση δεν κάνω με το ζόρι
Κι εδώ τελειώνει το δικό μας story
Καλύτερα να μ’ αποχαιρετήσεις.

Μωρό μου, sorry
Να συνεχίσεις κοίτα τη ζωή σου
Εγώ δε θα σκοτώσω το παιδί σου
που’ είναι και δικό μου…

Γι’ αυτό sorry, sorry
Θα βρω κάποιο καλύτερο αγόρι!

Αγόρι μου, μωράκι μου, χαρά μου, βασανάκι μου,
Θα είμαι ειλικρινής απέναντί σου
Με κούρασες, απηύδισα
Τον εαυτό μου αδίκησα που έμεινα τόσο καιρό μαζί σου

Αν άξιζες δε θ’ άντεχες
Λεφτά να δώσεις για να σου ξεκάνουν το παιδί σου!

Αγόρι μου, καρδούλα μου
σου δίνω την ευχούλα μου
εμένα με ευκολία να ξεχάσεις
αν μ’αγαπούσες θά ‘λεγες

πως το παιδί κι εμένα
δεν αντέχεις να μας χάσεις.

Μωρό μου, sorry
Μα δολοφόνο εσύ δε θα με κάνεις
Άδικα προσπαθείς να με τρελάνεις
Ήσυχη θέλω να μ’ αφήσεις…

Sorry, sorry
Θα βρω ένα καλύτερο αγόρι.


ΑΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΦΟΙΒΟΣ: Εμείς δεν πουλάμε πουθενά τη διασκευή που κάναμε στο τραγούδι σου. Συνεπώς, δεν έχεις τίποτα να χάσεις από οικονομικής απόψεως. Εξάλλου σίγουρα έχεις βγάλει πολλά από αυτό το τραγούδι. Άσε να κάνουμε κι εμείς μια μεταξύ σοβαρού και αστείου διασκευή…

ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΦΟΙΒΟΣ: Τότε, δεν έχουμε να μοιράσουμε τίποτα.

Κάτω η Μπάρμπυ!

Αίνιγμα: Τι είναι καλοντυμένο, έχει ύφος υπεροπτικό, σώμα σαν αυτό που δίνει η νευρική ανορεξία και στήθος σαν αυτό που φτιάχνει η πλαστική χειρουργική, κι επιπλέον η ζωή του όλη είναι σπίτια (με πισίνα…) αυτοκίνητα, κοσμήματα, ρούχα, καλλυντικά, κι ένας γκόμενος;

ΤΟ ΒΡΗΚΑΤΕ! ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΡΜΠΥ! Η πλαστική (κυριολεκτικά) κούκλα που ζει πλαστική (μεταφορικά) ζωή, και με τα πλαστικά αξεσουάρ της και τα ηλίθια βιβλιαράκια της μεταφέρει τη νόσο της πλαστικίτιδας στα μικρά κορίτσια που παίζουν μ’ αυτήν.
Είναι η Μπάρμπυ! Μια ολίγον μεγαλύτερη από έφηβη, που κατακρεουργεί στην προκρούστεια κλίνη της τα κορίτσια της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας, μη αφήνοντας καθόλου χώρο για δραστηριότητες που ταιριάζουν στα δικά τους χρόνια. Είναι αυτή, που δημιουργεί την πεποίθηση ότι σκοπός μας είναι να ζούμε με καλοπέραση, shopping, στρας, φλας και χαζογκομενιλίκια. Όχι υπευθυνότητα και υποχρεώσεις και κοινωνικές σχέσεις – όπως οι κλασικές κούκλες που πάνε επίσκεψη και παίζουν τις κουμπάρες και πάνε βόλτα το μωρό τους ή μαγειρεύουν. Και βέβαια όχι κάτι πιο ριζοσπαστικό, όπως π.χ. μια κούκλα ακτιβίστρια, νταλικιέρισα κ.τ.λ.. Και προς Θεού, όχι φτωχοντυμένη!

Θα μου πείτε, η Μπάρμπυ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πιο ριζοσπαστικούς ή πιο παραδοσιακούς ρόλους στο παιχνίδι; Ναι, ασφαλώς, αν το παιδί σκεφτεί κάτι τέτοιο από μόνο του ή του το υποδείξει κάποιος άλλος, αλλά η ίδια η κούκλα και τα βιβλιαράκια της που κατευθύνουν το παιχνίδι μαζί της, διδάσκουν άλλα… Βασικά, το να κάνεις επίδειξη, κοινώς φιγούρα, και να ψωνίζεις, πάλι για να κάνεις επίδειξη.

Διάφορες μελέτες δείχνουν ότι η Μπάρμπυ ευθύνεται για την εμφάνιση νευρικής ανορεξίας σε μικρά κορίτσια που την θεωρούν σαν πρότυπό τους. Ασφαλώς, δεν μπορεί να ευθύνεται μόνο η Μπάρμπυ για τη μανιώδη προβολή του πολύ αδύνατου σώματος, έχει όμως κι αυτή τη δική της αποτελεσματική συμβολή. Δείτε τι γράφει σε επιστολή της στην εφημερίδα New York Times (http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9D00E1D7123AF935A15755C0A96F958260) μια πρώην οπαδός της Μπάρμπυ, που κάνει μια ενδιαφέρουσα σύγκριση μεταξύ της κούκλας και του καρτούν του Ταρζάν:


«‘Γιατί ο Ταρζάν δεν είναι επικίνδυνος όπως η Μπάρμπυ’


Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουνίου 1999


Ο Kevin Colleary… υποθέτει ότι ο μυώδης χαρακτήρας καρτούν παρουσιάζει μερικά από τα προβλήματα που έχουν και οι κούκλες Μπάρμπυ. Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά. Το εξάχρονο παιδί μου ξέρει ότι αυτός ο χαρακτήρας καρτούν δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι αληθινός, και ότι οι γορίλλες δεν μιλάνε.
Όταν ήμουν μικρή, τα κορίτσια θεωρούσαν τις Μπάρμπυ τα ιδανικά θηλυκά. Φανταζόμασταν ότι ήμασταν αυτές – τα δημοφιλή κορίτσια που φορούσαν κολλητά φορέματα και πήγαιναν στο χορό του κολεγίου με τον Κεν. Επειδή υπήρχε αλληλεπίδραση με τη Μπάρμπυ, θέλαμε να είμαστε εκείνη. Ήταν το πρότυπό μας – επικίνδυνη λόγω της σιλουέτας της, κι επειδή όλο κι όλο που ήθελε απ’ τη ζωή της ήταν να παντρευτεί τον Κεν, το ταίρι της στην τελειότητα.

NANCY INTRATOR
Mount Kisco, N.Y., 22 Ιουνίου 1999
».


Δεν υπήρξαμε όλες οπαδοί της Μπάρμπυ, όπως η φίλη μας η Νάνσυ πέραν του Ατλαντικού (εξάλλου, υπήρχε και η Σίντυ, και η Μπίμπι Μπο, οι άλλες κούκλες-πρότυπα…) Όμως όλες είμαστε πια δηλωμένες εχθροί της και σας καλούμε να την εξοβελίσετε από τα σπίτια σας, αυτήν και τα ηλίθια βιβλιαράκια της, και αν θέλετε να κάνετε δώρο σε μικρά κορίτσια κούκλες, να προτιμάτε αυτές που δεν καλουπώνουν τόσο αφύσικα το κριτήριο που έχουν τα παιδιά για την ωραία εξωτερική εμφάνιση και την ευτυχισμένη ζωή. Είναι κι αυτό μια πράξη αντίστασης στον έξωθεν επιβαλλόμενο έλεγχο για το πώς αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τι θέλουμε από αυτήν!

Γι’ αυτό λοιπόν, ΚΑΤΩ Η ΜΠΑΡΜΠΥ!