*ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΑΖΗΛΟΣ*

Δικαιοσύνη για όλους!

Monthly Archives: Ιουλίου 1999

ΔΕΝ ΛΥΠΟΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΛΥΠΟΜΑΣΤΕ!

Αυτή η σελίδα είναι για το θέμα των εκτρώσεων. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι πολλές στην ομάδα μας έχουμε κάνει εκτρώσεις – μάλιστα μερικές έχουμε κάνει περισσότερες από μία.

Κάποτε παλέψαμε για να είναι οι εκτρώσεις ελεύθερες και δωρεάν, πιστεύοντας ότι είναι δικαίωμά μας. Τα χρόνια πέρασαν και διαπιστώσαμε ότι το μόνο που κερδίσαμε ήταν να μην κρατήσουμε τα παιδιά μας αγκαλιά, ούτε καν να τα δούμε στα μάτια μας, ούτε καν να ξέρουμε αν ήταν αγόρια ή κορίτσια.

Κι όμως τα σκοτωμένα αυτά παιδιά δεν έφυγαν ποτέ από τη ζωή μας. Ήταν εκεί, πίσω από κάθε νευρικό ξέσπασμα, πίσω από κάθε προσπάθεια να αποδείξουμε ότι ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ, πίσω από κάθε επανάληψη των αυτοδικαιωτικών φράσεων «το κορμί μας μας ανήκει», «φταίει η κοινωνία» «έσωσα το παιδί μου από τη δυστυχία» και «τι άλλο να έκανα;». Ήταν ακόμα πίσω από κάθε προσπάθεια να κερδίσουμε αναγνώριση για το άτομό μας. Βαθειά μέσα μας νιώθαμε ότι είχαμε κάνει κάτι άδικο, που δεν άξιζε σεβασμό, κι ότι κάπως έπρεπε να αντισταθμίσουμε αυτή την έλλειψη αυτοσεβασμού με την αναγνώριση εκ μέρους των άλλων.

Ξέρουμε πώς είναι να τιμωρεί μια γυναίκα τον εαυτό της για μια έκτρωση. Ξέρουμε πώς είναι να φέρεσαι ηλίθια, να προκαλείς καυγάδες, να το παίζεις θύμα, να βλέπεις τον άλλον με υστεροβουλία, να θέλεις να προστατευτείς από κάτι ακαθόριστο, να θέλεις να εκδικηθείς για κάποια αδικία που δεν ξέρεις ποια είναι. Να ΜΕΘΑΣ για να «ξεσκάσεις», να ΤΡΩΣ χωρίς να πεινάς, για να καλύψεις αυτό το τεράστιο εσωτερικό κενό, αυτό το παγωμένο συναίσθημα, αυτό τον ωκεανό πόνου.

Ξέρουμε πώς είναι να προσπαθεί η γυναίκα να ξεπεράσει τον εσωτερικό της πόλεμο και διχασμό, να κερδίσει αυτοσεβασμό. Να προσπαθεί να είναι η εξυπνότερη, η ωραιότερη, η καλύτερη, η πιο ικανή, που δεν την αγγίζει ο χρόνος (παρά μόνο την τρομάζει κρυφά…), αυτή που δεν φταίει ποτέ, αλλά όλα της τα κάνουν οι «άλλοι».

Ξέρουμε πώς είναι να ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ. Έχουμε δει φίλες μας να πεθαίνουν από «ναρκωτικά», από «καρκίνο», από «υπερβολική ταχύτητα» κτλ. Εμείς όμως ξέρουμε ότι πέθαναν από στεναχώρια για το παιδί, που άφησαν να σκοτωθεί μέσα τους. Ότι σκότωσαν τον εαυτό τους σιγά-σιγά, ή στα γρήγορα, για να τον τιμωρήσουν.

Όλα αυτά, για μια πράξη που όταν την κάναμε, νιώσαμε ανακούφιση γιατί «βγήκαμε από τη δύσκολη θέση».

Λοιπόν: άξιζε να γίνουν όλα αυτά; Όχι δεν άξιζε. Εμείς το ξέρουμε, και πιστεύουμε ότι κι εσύ τοκαταλαβαίνεις.

θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει κι αλλιώς, με περισσότερες υλικές δυσκολίες ίσως – ΙΣΩΣ – αλλά με μεγαλύτερη ψυχική ηρεμία ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ.

Ευτυχώς αναγνωρίσαμε ότι πράγματι σκοτώσαμε τα παιδιά μας – κάποια από τα παιδιά μας, κι αυτό μας βοήθησε να απελευθερωθούμε από την ενοχή. Υπάρχει όμως ακόμα μέσα μας λύπη, και δεν λυπόμαστε που λυπόμαστε. Ο χαμός των παιδιών μας αξίζει τη λύπη μας, όπως εκείνα άξιζαν την αγάπη, που δεν τους δώσαμε όταν έπρεπε.

Στο όνομα που τα παιδιά μας δεν πρόλαβαν να αποκτήσουν. Στο όνομα χιλιάδων παιδιών, που θα μπορούσαν να είναι παιδιά μας, όμως κομματιάζονται βάρβαρα και πετιούνται στα σκουπίδια των μαιευτηρίων. Στο όνομα χιλιάδων γυναικών, που υποφέρουν σιωπηλά ή φωναχτά, χωρίς κανείς, κι ούτε ίσως και οι ίδιες, να καταλαβαίνει γιατί σωπαίνουν ή γιατί φωνάζουν. Στο όνομα χιλιάδων κοριτσιών που κινδυνεύουν να τραυματιστούν όπως εμείς, από την άγνοια για το κορμί τους και τις λειτουργίες του, από την άγνοια για το πότε αρχίζει να υπάρχει το παιδί τους, από την άγνοια για το μέχρι που ΦΤΑΝΟΥΝ τα δικαιώματά τους – τα οποία φτάνουν, μέχρι εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του παιδιού, του ΑΛΛΟΥ. Κι αν το θέλετε έτσι, στο όνομα του ΘΕΟΥ!

ΠΑΛΕΨΤΕ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ, ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ, ΕΠΙΒΙΩΣΕΙΣ! ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ!

Όλοι μαζί πρέπει να προχωρήσουμε για μια κοινωνία χωρίς ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ, με ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Κι όταν λέμε δικαιοσύνη, δεν λέμε να κλείσουμε τις γυναίκες, τους άντρες και τους γιατρούς στη φυλακή. Λέμε να αναγνωρίσουμε ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να σκοτώνει, κι ότι η κοινωνία έχει την υποχρέωση να στηρίζει τις μητέρες, παντρεμένες κι ανύπαντρες. Ότι πρέπει να γίνεται ειδική ενημέρωση στα σχολεία για τη φρίκη της έκτρωσης – μη φοβάστε, τα παιδιά δεν τρομάζουν… είναι τα ίδια παιδιά που φορούν μπλουζάκια με φρικιαστικές μορφές και νεκροκεφαλές, που τις απόκριες ντύνονται «δράκουλας» και που βλέπουν τον «εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες νο 50». Μακάρι κάποιος να είχε «τρομάξει» κι εμάς με τις φωτογραφίες που είδαμε ΜΕΤΑ, όταν ήδη είχαμε κάνει την έκτρωση. Τότε θα την είχαμε αποφύγει, γιατί δεν θα θέλαμε να γίνει ΑΥΤΟ μέσα στο σώμα μας.

Ας μην αποθρασύνουμε τα παιδιά, λέγοντας ότι αυτή η φρικαλεότητα είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥΣ.

Όταν λέμε δικαιοσύνη, εννοούμε ακόμα ότι η πολιτεία πρέπει να λάβει ειδικά μέτρα ώστε να μη χάνουν τις σπουδές τους οι έγκυοι μαθήτριες και φοιτήτριες. Ότι σε περίπτωση που μια μητέρα (η έγκυος είναι ήδη μητέρα) θέλει να σπουδάσει κι έχει οικονομικά προβλήματα, πρέπει να υπάρχουν ειδικές κρατικές υποτροφίες, ειδικοί κρατικοί παιδικοί σταθμοί. Ότι η μητέρα που δεν σκοτώνει το παιδί της πρέπει να απολαμβάνει κοινωνικό μισθό και να διευκολύνεται στην εύρεση εργασίας που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της – στην ανάγκη του να έχει χρόνο για να διαπαιδαγωγεί το παιδί της.

Αυτός ο κοινωνικός αγώνας ωφελεί πραγματικά τις γυναίκες. Ο αγώνας, όχι για «ελεύθερες και δωρεάν εκτρώσεις», αλλά για ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙΣ. Κάντε αυτό τον αγώνα αγώνα ΣΑΣ, για να έχουμε επιτέλους ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Advertisements

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΨΩΝΙΑ, ΑΝΤΥ

Πριν από μερικά χρόνια, ο Andy Warhol είχε πει: «στο μέλλον, ο καθένας θα είναι διάσημος για 15 λεπτά». Αυτό το βλέπουμε καθημερινά στην εποχή μας, όπου διάφοροι άνθρωποι χρησιμοποιούνται από τα ΜΜΕ για να γεμίσουν τα τηλεοπτικά παράθυρα, με πρόφαση το ότι γειτνιάζουν με τον τάδε ή δείνα διάσημο – είτε αυτός είναι δολοφόνος, είτε Ολυμπιονίκης.

Τι σκοπό εξυπηρετούν όλα αυτά; Την ενημέρωση; Κατά κανόνα οι διάφοροι εμφανιζόμενοι λένε κοινοτυπίες που δεν προσφέρουν τίποτα στην ενημέρωση, και στην καλύτερη περίπτωση φορτίζουν συναισθηματικά το θέμα.

Σε τι λοιπόν στοχεύει αυτή η «διασημότητα των 15 λεπτών»; Αποκλειστικά και μόνο στο ΘΕΑΜΑ. Το θέαμα, αυτό το «φάτε μάτια ψάρια», για να αντικαταστήσετε αυτά για τα οποία πραγματικά πεινάτε και τα οποία ίσως και να τα φοβάστε: την επαφή με τον πλησίον, την πραγματική επικοινωνία. Τα ΜΜΕ θέλουν να μας χορτάσουν με θέαμα, για να ξεχνάμε τις ελλείψεις και τις παραλείψεις της «κοινωνίας της αφθονίας». Της κοινωνίας που το μόνο που παρέχει άφθονο – κι αυτό όχι σε όλους – είναι όχι ο άρτος, αλλά τα θεάματα… κι αυτά πάλι δεν τα παρέχει με τόση αφθονία, με όση τουλάχιστον παρέχει το ΨΕΜΑ της.

Στην ομάδα μας έχουν γίνει διάφορες κρούσεις για συμμετοχή σε τηλεοπτικά παράθυρα, πάνελς, αλλά και συνεντεύξεις μετά φωτογραφίσεως σε εφημερίδες και περιοδικά. Από τη στιγμή που ανοίξαμε αυτό το στέκι στο Internet, η τοποθέτησή μας σε όλα αυτά είναι ξεκάθαρη: Το πολύ να πούμε κάποια γνώμη τηλεφωνικά, κατόπιν ωρίμου σκέψεως και μόνο αν είμαστε ΟΛΕΣ σύμφωνες. Δεν θέλουμε να γίνουμε φάτσες σε τηλεοπτικά παράθυρα. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΨΩΝΙΑ ΤΟΥ ANDY WARHOL.

Υπάρχουν βέβαια, κάποιοι άνθρωποι που έχουν λόγο ύπαρξης στα παράθυρα και δεν είναι καθόλου ψώνια! Χαιρόμαστε πολύ που βγαίνουν κι αυτοί και βάζουν κάποια πράγματα στη θέση τους…

ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΤΕ ΠΟΤΕ!

<<Χρήσιμος>> θηλυκός άνθρωπος-λαγός προς τέρψιν φανερών και κρυφών μισογύνηδων

"Χρήσιμος" θηλυκός άνθρωπος-λαγός, προς τέρψιν φανερών και κρυφών μισογύνηδων

Καλά το καταλάβατε, πρόκειται για το καζίνο Playboy, όπου οι γυναίκες υπάλληλοι δεν ντύνονται απλώς σαν σεξουαλικά αντικείμενα, αλλά σαν ζώα: ‘λαγουδάκια» με αυτιά, ουρά, αλλά και παπιγιόν…

Τα ζώα είναι μια χαρά. Είναι όμως ζώα, όχι άνθρωποι. Ο συνδυασμός «δύο σε ένα», γυναίκα = ζώο + σεξουαλικό αντικείμενο, που λανσάρισε ο κ. Χέφνερ (ιδρυτής του  Playboy)  είναι μια ανυπόφορη περίληψη του ανά τους αιώνες μισογυνισμού.

Όσοι θεωρούν τη θρησκεία σαν κάτι αναχρονιστικό και το  Playboy σαν κάτι μοντέρνο, ας ανοίξουν την αρχαία «Γένεση». Εκεί θα διαβάσουν ότι όταν ο Αδάμ ήταν μόνος και η Εύα δεν είχε δημιουργηθεί, ο Θεός τον έβαλε να επιθεωρήσει τα ζώα. Έτσι ο Αδάμ είδε ότι ανάμεσα στα ζώα δεν υπήρχε κανείς όμοιος με αυτόν. Μόλις όμως ο Αδάμ είδε την Εύα, αναγνώρισε ότι εκείνη ήταν άνθρωπος όμοιος με αυτόν. Εν έτει 2000 μ.Χ., οι «μοντέρνοι» συνεχιστές του κ. Χέφνερ εξακολουθούν να παρουσιάζουν τη γυναίκα σαν ένα χρήσιμο ζώο, σαν κάτι λιγότερο από άνθρωπο. Γιατί άραγε δεν ντύνονται κι εκείνοι στο χώρο εργασίας τους σαν λαγοί, ή ακόμα καλύτερα σαν γάιδαροι;

Είμαστε κατά του τζόγου έτσι κι αλλιώς, μια που πρόκειται για ψυχοφθόρα συνήθεια με επικίνδυνες προεκτάσεις σε όλους τους τομείς της ζωής. Όμως αν επιμένετε να τζογάρετε… παρακαλούμε όχι στο Playboy.